การเปิดใจ

"ปล่อยเขา... แล้วมึงจะเอาอะไรกูก็ให้ได้ทั้งนั้น!" เสียงของเรย์แหบพร่า ทว่ากังวานด้วยความเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงกึ่งกลางดันเจี้ยนชั้นลึก คมมีดที่จ่ออยู่ที่ลำคอระหงของคริสนั้นบาดลึกจนเลือดสีแดงสดหยดลงสู่พื้นหิน บ่งบอกว่าศัตรูเก่าที่แฝงตัวมาไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่มันพร้อมจะปลิดชีพชายผู้เป็นหัวใจสำคัญของปาร์ตี้ทิ้งได้ทุกวินาที คริสไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว แม้ดวงตาคมกริบนั้นจะสั่นไหวเล็กน้อยยามประสานสายตากับเรย์ เขากัดฟันแน่นไม่ยอมเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แม้พันธนาการจากโซ่เวทมนตร์จะกัดกินผิวหนังจนเกิดรอยไหม้ก็ตาม "แววตาแบบนั้นแหละที่ฉันเกลียด" ศัตรูแสยะยิ้ม มองเรย์ด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกที่คอยแต่จะหลบหลังคนอื่น แกที่ปล่อยให้เพื่อนร่วมทีมตายไปต่อหน้าต่อตาในอดีต วันนี้แกจะทำอะไรได้? จะกระโจนเข้ามาตายแทนเขา หรือจะยืนดูหัวหน้ากิลด์ผู้เก่งกาจสิ้นใจไปกับตาตัวเอง?" เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดในใจที่เขาสั่งสมมานานนับปีประเดประดังเข้ามา ความหวาดกลัวที่เคยเป็นเกราะกำบังเขากำลังถูกทำลายลงทีละน้อย ภาพหลอนของเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตในอดีตซ้อนทับกับร่างของคริส แต่ครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อยืนดู" เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทักษะลับที่เขาไม่เคยเปิดเผยเริ่มทำงาน ผิวหนังของเขาสั่นไหวด้วยไอเวทสีม่วงเข้ม "ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นแทงค์ที่คอยสะท้อนดาเมจอย่างเดียว แต่ฉันมาเพื่อปกป้องคนที่ฉันอยากให้อยู่ข้างๆ ไปตลอดชีวิต" จังหวะนั้นเอง เรย์กดสวิตช์พลังงานที่จุดศูนย์กลางของหัวใจ โซ่เวทมนตร์ที่พันธนาการคริสพลันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงสะท้อนมหาศาลที่เรย์อัดฉีดเข้าไป ศัตรูเสียหลักก้าวถอยหลังด้วยความตกใจเปิดโอกาสให้คริสร่วงลงมา เรย์พุ่งตัวไปรับร่างของคริสไว้ได้ทันเวลา ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นหินเย็นเยียบ กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอเวทจางๆ ทำให้อารมณ์ของทั้งสองพุ่งพล่าน คริสขยับตัวลุกขึ้นยืนโดยมีเรย์ประคองไว้แน่น เขามองใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อและแววตาที่แน่วแน่ของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" คริสถาม เสียงของเขาสั่นเครือ "รู้ใช่ไหมว่าการใช้พลังแบบนั้นกับโซ่เวทมนตร์ระดับสูง มันกัดกินอายุขัยของนายมากแค่ไหน" "เพราะนายคือคนที่เห็นตัวตนของฉัน ในวันที่ฉันเกลียดตัวเองที่สุด" เรย์ตอบสวนกลับในทันที สายตาของเขาอ่อนโยนลงราวกับกระแสน้ำที่สงบนิ่ง "นายไม่ได้มองว่าฉันเป็นแค่แทงค์ที่คอยรับดาเมจ แต่เห็นว่าข้างในใจของฉันยังมีพื้นที่ให้ใครสักคน... สำหรับฉัน คริส นายสำคัญกว่าภารกิจไหนๆ ในโลกนี้" ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องโถง ทั้งสองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ราวกับจะถ่ายทอดทุกความเจ็บปวด ความลับที่ซ่อนไว้ และความหวังที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา คริสเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเรย์อย่างแผ่วเบา รอยแผลที่ลำคอของเขายังคงเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจร "ถ้าเราออกไปจากที่นี่ได้..." คริสเว้นจังหวะ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดใบหน้าของเรย์ "ฉันอยากให้นายเลิกขังตัวเองอยู่ในอดีต และลองหันมามองอนาคตที่ไม่มีคำว่า 'กิลด์' หรือ 'หน้าที่' เข้ามาเกี่ยวข้อง... มองแค่ฉันคนเดียวได้ไหม?" เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ คำพูดของคริสเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขประตูหัวใจของเขาให้เปิดกว้างอย่างสมบูรณ์ ความกลัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่จะทำตามสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง "ผมสัญญาครับ" เรย์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ไม่ว่าจะมีบอสอีกกี่ตัว หรือเกตอีกกี่ชั้นที่ต้องพิชิต ผมจะยืนอยู่ข้างคุณเสมอ... ตราบใดที่คุณยังต้องการ" ทว่าในขณะที่ความรู้สึกกำลังถักทอเข้าหากันอย่างแน่นแฟ้น เสียงปรบมือที่ดังมาจากความมืดมิดในมุมอับของห้องก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่ศัตรูคนเดิมที่เพิ่งพ่ายไป แต่เป็นคนที่มีใบหน้าคุ้นตาเกินกว่าที่เรย์จะคาดคิด "ซึ้งกันพอดูเลยนะ..." บุคคลปริศนาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบ "แต่เสียดายที่ความรักของพวกนาย มันดันไปขัดขวางแผนการที่วางไว้ตั้งนานแล้ว... คริส นายคงลืมไปสินะว่ากิลด์ที่นายเคยทิ้งมา ไม่เคยยอมปล่อยคนที่รู้ความลับเรื่อง 'แกนพลังงาน' ให้รอดไปได้ง่ายๆ" ทันใดนั้น ผนังดันเจี้ยนโดยรอบก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงฉานนับร้อยปรากฏขึ้นทั่วห้องโถง—มันคือสัญลักษณ์ของการอัญเชิญบอสลับที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูล! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนใจสั่นไปกับเรย์และคริส แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ชาโดว์ฮันเตอร์