ทางหนีแห่งโชคชะตา

"ถ้าคุณก้าวออกไปตอนนี้ แผนที่วางไว้ทั้งหมดจะพังทลาย คริส!" เสียงของเรย์แหบพร่า ทว่าหนักแน่นพอจะดังก้องในโถงดันเจี้ยนที่กำลังสั่นสะเทือนจากแรงปะทะของบอสชั้นที่ 45 คริสชะงักฝีเท้า มือที่ถือดาบเล่มคมกริบสั่นระริกด้วยความโกรธและเป็นห่วง เขากวาดสายตาเย็นชามาที่ร่างของแทงค์เกอร์หนุ่มที่กำลังยืนขวางทางเดินแคบๆ ของรอยแยกมิติ "ฉันไม่ยอมให้คุณเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อปกป้องคนอย่างผมอีกแล้ว เรย์" คริสกัดฟันพูด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ "คุณมีสกิลสะท้อนความเสียหาย... แต่ร่างกายคุณไม่ได้เป็นอมตะ! ถ้าคุณโดนท่าไม้ตายของมันเข้าเต็มๆ คุณคิดว่าคุณจะเหลืออะไร?" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและร่องรอยของความสูญเสียในอดีตที่ยังคงกัดกินใจเขาไม่จางหาย เขาขยับตัวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปล่อยให้โล่ในมือหนักอึ้งขึ้นตามสภาวะจิตใจ "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณคริส... ผมทำเพื่อ 'ทีม' ของเรา และที่สำคัญ..." เขาเว้นจังหวะ สายตาประสานเข้ากับคริสอย่างไม่หลบเลี่ยง "ผมไม่มีวันปล่อยให้คนที่เชื่อใจผม ต้องมาดับสูญไปต่อหน้าต่อตาอีกเป็นครั้งที่สอง" เสียงคำรามของบอส *'อสูรกลืนกินวิญญาณ'* ดังสนั่นหวั่นไหว พื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าว ลาวาสีดำทะลักออกมาจากรอยแยก กลิ่นกำมะถันคละคลุ้งไปทั่วอากาศ นี่คือสถานการณ์ที่ไม่มีที่ว่างสำหรับการลังเล เรย์ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิตนักผจญภัย เขาปลดล็อก 'ผนึกป้องกัน' ของโล่ตัวเองออก "เรย์! อย่าทำแบบนั้น!" คริสตะโกนสุดเสียง พุ่งตัวจะเข้าไปกระชากแขนอีกฝ่าย แต่สายเกินไป เรย์พุ่งทะยานออกไปท่ามกลางวงล้อมของปีศาจนับร้อยที่ขวางหน้า เขาเปิดใช้งานสกิลลับ *'กระจกสะท้อนโชคชะตา'* ร่างกายของเขาส่องแสงสีทองเจิดจ้า แสงนั้นเจ็บปวดและรุนแรงจนบดบังสายตาของทุกคน บอสใหญ่เห็นเป้าหมายที่เปิดช่องโหว่ มันเงื้อมกรงเล็บมหึมาฟาดลงมาดั่งภูเขาถล่ม เรย์ไม่ได้ถอย... เขายืนหยัดรับแรงปะทะนั้นด้วยร่างเปล่าๆ! *เปรี้ยง!* เสียงปะทะดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางดันเจี้ยน แรงอัดกระแทกส่งผลให้กำแพงหินโดยรอบพังทลายลงมาเป็นแถบๆ เรย์กระอักเลือดออกมาเป็นสาย เลือดสีแดงฉานย้อมโล่ของเขาจนกลายเป็นสีทมิฬ แต่ทว่า... พลังงานมหาศาลที่ได้รับจากบอสกลับถูกเปลี่ยนทิศทาง ย้อนกลับไปทำลายร่างของปีศาจยักษ์จนแขนข้างหนึ่งของมันระเบิดเป็นผุยผง! คริสยืนอึ้ง มองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ ทั้งทึ่ง หวาดกลัว และเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ลมหายใจรวยริน แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่รอยแยกมิติที่กำลังจะปิดลงในอีกไม่กี่วินาที "คริส... รีบไป!" เรย์เค้นเสียงสั่ง "ผมยื้อเวลาให้คุณได้แค่นี้... ไปซะ!" คริสมองร่างที่โชกเลือดของเรย์ สลับกับทางออกที่เริ่มหดแคบลง ความรู้สึกขัดแย้งในใจปะทะกันอย่างรุนแรง เขาคืออดีตหัวหน้ากิลด์ที่ต้องเด็ดขาด แต่ในวินาทีนี้... หัวใจของเขากลับสั่งให้ทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับตรรกะทั้งหมด เขาตัดสินใจพุ่งตัวกลับไปหาเรย์ ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เพื่อประคองร่างที่อ่อนแรงนั้นขึ้นมา "เราจะไปด้วยกัน หรือไม่ก็จบที่นี่ด้วยกัน" คริสกระซิบข้างหูเรย์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "อย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้คุณตายลำพังอีก" ทว่าในจังหวะที่คริสคว้าตัวเรย์ไว้ได้นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันและเศษหินที่ถล่มลงมา บุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของรอยแยกมิติ มือข้างหนึ่งถืออาวุธที่ดูคุ้นตาเสียจนเรย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา ก่อนจะก้มลงมองซากศพของบอสแล้วแค่นหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ยังไม่ถึงเวลาของพวกนายหรอก... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่ดันมาเจอผมในสภาพที่ไม่มีทางสู้แบบนี้" เขากระชากฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรย์หยุดเต้นไปชั่วขณะ มันคือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนในดันเจี้ยนชั้นลึก... ใบหน้าของอดีตคู่หูผู้ล่วงลับของเขาเอง! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ และมาร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของเรย์และคริสในตอนถัดไปนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์