เกตที่สั่นคลอน

"หยุดก้าวเท้าเดี๋ยวนี้ คริส!" เสียงตะโกนของเรย์ดังแทรกผ่านความโกลาหลของเศษซากเพดานที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นหินขรุขระราวกับห่าฝน ร่างของแทงค์เกอร์หนุ่มพุ่งตัวเข้ากระแทกไหล่ของอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้เย็นชาให้ถอยร่นออกมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่คทาเวทมนตร์ยักษ์ที่เคยประดับอยู่บนรูปปั้นการ์กอยล์จะหล่นลงมาปักฉึกเข้าที่จุดที่คริสยืนอยู่เมื่อครู่ แรงปะทะของมันทำให้พื้นศิลาแตกร้าวเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนมองแทบไม่เห็นทาง คริสหอบหายใจถี่ ดวงตาสีเย็นเฉียบเบิกกว้างขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสุขุมตามสัญชาตญาณนักรบ เขาหันไปมองเรย์ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเขม่าและเหงื่อ "นายทำบ้าอะไร..." คริสเอ่ยเสียงต่ำ แม้ในสถานการณ์วิกฤต น้ำเสียงของเขายังคงมีความกังวลเจือปนอยู่ลึกๆ "ถ้าฉันโดนทับไป นายก็จบสิ้นเหมือนกัน เรย์ อย่าลืมว่าถ้าแทงค์ตาย ดาเมจอย่างฉันก็ไม่มีค่าอะไรในดันเจี้ยนที่กำลังพังแบบนี้" "แล้วถ้าหัวหน้าทีมตายไปต่อหน้าต่อตาผมอีกครั้งล่ะ?" เรย์โต้กลับทันควัน แววตาที่เคยขี้ระแวงและสั่นไหวเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "ผมไม่สนเรื่องค่าตอบแทน ไม่สนเรื่องความสำเร็จ ผมสนแค่ว่าเราต้องออกไปจากเกตที่บ้าคลั่งนี่ด้วยกันทั้งคู่" รอบตัวพวกเขาทั้งสองคน ดันเจี้ยนระดับ S ที่เคยสวยงามราวกับวิหารโบราณกำลังบิดเบี้ยว รอยแยกมิติกำลังขยายตัวเหมือนรอยแตกบนกระจกที่ถูกกระแทก พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นระลอกจนการทรงตัวแทบเป็นไปไม่ได้ ก้อนหินและมวลพลังเวทธาตุต่างๆ กระจัดกระจายอย่างไร้ทิศทาง นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ผิดปกติธรรมดา แต่มันคือการ 'ล่มสลายของมิติ' ที่มักเกิดขึ้นเมื่อแกนกลางของเกตถูกทำลายลงอย่างรุนแรงจนเกินขอบเขตที่ระบบจะรับไหว คริสกำด้ามดาบแน่น ข้อนิ้วของเขาขาวซีด เขาจ้องมองไปยังรอยแยกมิติเบื้องหน้าที่เริ่มดูดกลืนทุกอย่างเข้าไป "แกนกลางมันไม่เสถียรตั้งแต่นายใช้ทักษะสะท้อนพลังครั้งนั้นแล้ว เรย์... นายรับภาระมากเกินไป" "ถ้าผมไม่ทำ เราก็คงตายตั้งแต่บอสขั้นที่สามแล้ว" เรย์แค่นยิ้ม ขยับตัวไปยืนบังหน้าคริสอีกครั้ง เขาไม่ได้มองความพินาศรอบตัว แต่มองไปที่แผ่นหลังของคนที่เขาต้องการปกป้องด้วยความรู้สึกที่มากกว่ามิตรภาพหรือเพื่อนร่วมทีม "คริส ฟังผมนะ ผมรับแรงกระแทกได้ แต่ที่นี่... มันกำลังจะกลายเป็นสุสาน ถ้าคุณเชื่อใจผม อีกห้านาทีข้างหน้า ให้วิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ อย่าหันกลับมา" "นายจะทำอะไร" คริสคว้าข้อมือเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความต้องการที่จะไม่ปล่อยมือจากคนตรงหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง "อย่าบอกนะว่านายจะใช้พลังนั่นปิดรูรั่วของมิติด้วยตัวคนเดียว นายรู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้น ร่างกายนายจะรับไม่ไหว" เรย์เหลือบมองมือของคริสที่จับเขาไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านถุงมือหนังแทรกซึมเข้าสู่ใจกลางความรู้สึกที่แสนหนาวเหน็บของเขา "ผมไม่ได้จะตาย คริส... ผมแค่จะจบเรื่องนี้" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนแทบทำให้กระดูกลั่นก็บังเกิด พื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่ทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว ก้อนหินยักษ์จำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง เรย์ตัดสินใจใช้อาวุธประจำกายกระแทกพื้นเพื่อหยุดการไหลของหิน แต่ดูเหมือนธรรมชาติของดันเจี้ยนที่กำลังโกรธแค้นจะไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพวกเขามันต้องการ 'รางวัล' แลกเปลี่ยน ท่ามกลางเสียงหินถล่มที่ดังสนั่นหวั่นไหว จู่ๆ เสียงหนึ่งก็แทรกผ่านความวุ่นวายเข้ามา เสียงที่ดูเหมือนเสียงกระซิบของระบบ แต่กลับแฝงไปด้วยความอำมหิตและอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่งที่เคยพบเจอมา *‘ผู้บุกรุก... เจ้าคิดหรือว่าความตายจะทำให้เจ้าเป็นอิสระจากพันธนาการแห่งโชคชะตา?’* เรย์และคริสชะงักไปพร้อมกัน ทั้งสองมองไปรอบๆ แต่สิ่งที่พบไม่ใช่กำแพงที่พังทลาย หากแต่เป็นเงาสีดำมืดมิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกมิติที่ขยายตัว รูปร่างของมันคล้ายมนุษย์ แต่กลับไม่มีใบหน้าและมีดวงตาสีแดงฉานหกคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขา ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของวิญญาณที่จะต้องสูญเสียไป คริสชักดาบออกมาจนสุดแรง ปลายดาบสั่นระริกด้วยพลังเวทที่เขารีดเค้นออกมาจนหยดสุดท้าย "นั่นมัน... ไม่ใช่ศัตรูในดันเจี้ยนระดับ S แต่มันคือ 'ผู้พิทักษ์รอยแยก' ที่ในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีใครรอดมาได้!" เรย์ขยับไปอยู่ข้างหน้าคริสทันที โล่พลังงานสีฟ้าใสค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบกายเขา นี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายที่เขากำลังจะกระทำเพื่อปกป้องคนที่เขารักและให้ค่ามากที่สุดในชีวิต "คริส" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ราวกับยอมรับในโชคชะตาที่กำลังจะมาถึง "ถ้าผมล้มลง... อย่าหันกลับมามอง ให้รีบวิ่งไปที่ประตูทางออกที่เหลืออยู่เพียงจุดเดียวนั่น... จำไว้นะ ว่าต่อจากนี้ไป คุณต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อคนอื่นอีกแล้ว" เรย์ไม่ได้รอคำตอบจากอีกฝ่าย ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าหาเงามืดตรงหน้าด้วยทักษะสูงสุดที่เขามี แสงสีขาวเจิดจ้าจากทักษะสะท้อนความเสียหายแผ่ออกไปจนดันเจี้ยนทั้งห้องสว่างวาบ แต่ในจังหวะที่การปะทะกำลังจะเริ่มขึ้น เงามืดนั้นกลับหัวเราะออกมาเป็นเสียงที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ พร้อมกับเงาอีกสายหนึ่งที่ก้าวออกมาจากด้านหลังของคริส... เงาที่มีรูปลักษณ์เหมือนตัวเรย์เองอย่างไม่ผิดเพี้ยน คริสเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลังเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากำลังยกมือขึ้นจ่อที่ท้ายทอยของเขาเอง ชาโดว์ฮันเตอร์หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ และมาร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของเรย์และคริสในตอนถัดไปนะครับ