ดูแลหัวใจ

"อยู่นิ่งๆ เรย์ ถ้าไม่อยากให้แผลมันปริไปมากกว่านี้" น้ำเสียงของคริสราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เขากดผ้าพันแผลลงบนบาดแผลฉกรรจ์บริเวณสีข้างของเรย์ เลือดสีสดซึมผ่านผ้าผืนหนาออกมาจนเปรอะเปื้อนถุงมือหนังราคาแพงของอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้สูงศักดิ์ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายดินชื้นแฉะภายในห้องโถงกึ่งกลางดันเจี้ยนอบอวลไปทั่ว ทั้งสองหลบอยู่ในมุมอับที่พ้นจากรัศมีของกับดักเวทมนตร์ หลังจากฝ่าฝูงอสูรเงาที่ดูเหมือน 'คนตาย' ออกมาได้อย่างหวุดหวิด เรย์กัดฟันแน่น ใบหน้าซีดเผือดจนเกือบไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเย็นเยียบเกาะพราวบนหน้าผาก เขามองมือของคริสที่กำลังสั่นเทาขณะพันแผลให้เขาด้วยแววตาที่สับสน "ทำไม... ทำไมต้องช่วยผมขนาดนี้" เรย์เค้นเสียงถาม ร่างกายสั่นสะท้านจากความเจ็บปวดและอาการเสียเลือด "คนพวกนั้น... พวกเขากลับมาเพื่อเอาชีวิตผม ไม่ใช่คุณ ถ้าคุณทิ้งผมไว้ตรงนี้ คุณจะหนีออกไปได้ง่ายกว่า" คริสชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์ ดวงตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งคู่นั้น บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด "นายพูดเรื่องอะไร? ทิ้งนาย? ต่อให้พวกมันกลับมาเป็นพันคน หรือต่อให้เป็นปีศาจจากขุมนรกที่ไหน ฉันก็ไม่มีวันทำแบบนั้น" "เพราะหน้าที่? หรือเพราะความสงสาร?" เรย์ถามย้ำ เขารู้ดีว่าเขากำลังกดดันอีกฝ่าย แต่นัยน์ตาที่ว่างเปล่าของเหล่าศัตรูในโถงทางเดินก่อนหน้านี้ยังคงตามหลอกหลอน เขาจำแววตาของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปได้... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อทวงคืน 'ความรู้สึก' ที่เรย์ทิ้งไว้ในอดีต คริสวางมือบนไหล่ของเรย์ บีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "ฉันไม่เคยทำงานด้วยความสงสาร และที่นี่ไม่ใช่สนามฝึกซ้อมที่ฉันจะทำตามหน้าที่ได้" เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดใบหน้าของเรย์ "เรย์... นายไม่เคยเข้าใจเลยหรือว่า ทำไมฉันถึงพยายามเข้าใกล้ชีวิตที่น่าสมเพชของนายนัก" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ เรย์รู้สึกเหมือนเวลาถูกแช่แข็ง เขามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาของคริส—คนขี้ขลาดที่เอาแต่โทษตัวเอง คนที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อเพื่อชดใช้ความผิด "หัวใจของนาย มันไม่ได้อยู่ที่ความรู้สึกผิดในอดีตหรอก" คริสกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง "แต่มันอยู่ที่คนที่ยังอยู่ตรงหน้านี้ นายแบกรับคนตายไว้เยอะเกินไปจนลืมไปแล้วว่า คนเป็นๆ เขาก็มีหัวใจที่ต้องการการดูแลเหมือนกัน" มือหนาของคริสลูบไล้ผ่านปรางแก้มของเรย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ต่างไปจากทุกครั้ง มันไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนสั่งงาน แต่มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและเปราะบาง เรย์นิ่งอึ้ง เขาไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน ความเย็นชาที่คริสเคยสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองดูเหมือนจะละลายหายไปจนหมดสิ้นในสถานการณ์ความเป็นความตายนี้ "คริส..." เรย์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงที่เบาหวิว ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและไร้ชีวิตก็ดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง เสียงลากเหล็กแหลมขูดไปกับพื้นหินดังขึ้นถี่ๆ ความกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนอากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้น เรย์ขยับตัวลุกขึ้นทันที แต่ความเจ็บปวดที่สีข้างทำให้เขาเซถลาเข้าสู่อ้อมกอดของคริสอีกครั้ง "พวกมันมาแล้ว" คริสพูดขึ้น ดวงตาสีเข้มตวัดมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า กระชับดาบคู่ใจแน่นขึ้น "ดูเหมือนครั้งนี้ พวกมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว" เรย์กัดฟันยืนขึ้นด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เขาเรียกโล่ศักดิ์สิทธิ์ออกมา แม้มันจะสั่นไหวเพราะพลังเวทที่อ่อนกำลังลง "ถ้าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้อยู่กันแบบนี้ ผมขอเลือกที่จะปกป้องคุณ... ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมีก็ตาม" "อย่าพูดเรื่องตาย" คริสกล่าวแทรก "เพราะฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องนายได้อีก ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่" ทั้งคู่ยืนหยัดเคียงข้างกันในความมืดที่โอบล้อม แต่แล้วความผิดปกติก็เกิดขึ้น เมื่อแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังค่อยๆ ดับลงทีละดวง ความมืดมิดเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ทว่าในความมืดนั้น กลับมีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น... เสียงที่เรย์จำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน "เรย์... นายลืมพวกเราไปแล้วเหรอ?" เสียงนั้นไม่ได้มาจากด้านหน้า แต่มาจากด้านหลัง... ตรงจุดที่คริสยืนอยู่ และเมื่อเรย์หันไปมองในแสงสลัวจากพลังเวทที่เหลือเพียงหยิบมือ เขาก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เมื่อพบว่าคริสไม่ได้ยืนอยู่ข้างเขาเพียงลำพังอีกต่อไป เงาร่างหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนเพื่อนเก่าของเขากำลังยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังของคริส พร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอของชายหนุ่มที่เขารักที่สุด... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือดวงตาของคริสที่ว่างเปล่าราวกับถูกควบคุมโดยบางสิ่ง! ชาโดว์ฮันเตอร์หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ และมาร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของเรย์และคริสในตอนถัดไปนะครับ