เสียสละ

"พี่... พี่ชายงั้นเหรอ?" น้ำเสียงของเรย์สั่นพร่า ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วไปถึงกระดูกสันหลัง ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็น 'เอลเลียต' พี่ชายที่เขาเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อน ใบหน้าที่เคยดูอบอุ่นบัดนี้กลับเรียบเฉยและเย็นชาราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความรักหลงเหลืออยู่ มีเพียงความกระหายเลือดที่แผ่ออกมาเป็นแรงกดดันมหาศาลจนอากาศในห้องโถงบอสดันเจี้ยนชั้นที่ 29 ดูจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก "เลิกทำหน้าโง่ๆ แบบนั้นสักที เรย์" เอลเลียตเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "นายยังอ่อนแอเหมือนเดิม ไม่สิ... นายยังคงเป็นจุดอ่อนที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขาคนอื่นเหมือนเดิมต่างหาก" คริสที่ยืนขนาบข้างเรย์ขยับกายบังร่างของคนรักเอาไว้โดยสัญชาตญาณ มือที่จับด้ามดาบสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะโทสะที่พลุ่งพล่าน เขาเห็นเรย์ที่แววตาแตกสลาย เขาไม่อาจทนเห็นใครทำร้ายจิตใจของคนที่เขาสาบานว่าจะปกป้องได้อีกต่อไป "ถอยไปคริส" เรย์พึมพำ แต่เสียงนั้นกลับไร้พลัง "ฉันถอยไม่ได้" คริสตอบกลับสั้นๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เอลเลียต "ฉันไม่ได้มาร่วมปาร์ตี้กับนายเพื่อจะดูนายถูกทำลายนะเรย์ นายมีค่ามากกว่านั้น... อย่าให้ใครมาตัดสินคุณค่าของนายด้วยลิ้นที่เน่าเฟะแบบนี้" ยังไม่ทันสิ้นคำ เอลเลียตก็เคลื่อนไหว ร่างนั้นหายวับไปกับตา ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นด้านข้างด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการรับรู้ของมนุษย์ทั่วไป มือขวาของเขากลายเป็นกรงเล็บอาบด้วยพลังมานาสีม่วงเข้ม พุ่งตรงเข้าหมายจะขยี้หัวใจของเรย์ที่ยืนตะลึงค้างอยู่กับที่ ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงเสี้ยววินาที ทว่าในชั่วพริบตานั้น เรย์กลับรู้สึกถึงแรงกระชากที่รุนแรง ร่างของเขาถูกเหวี่ยงไปด้านหลังอย่างแรง ก่อนจะได้ยินเสียงเนื้อที่ถูกฉีกขาดและเสียงอึกในลำคอที่พยายามกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ "คริส!" เรย์เบิกตากว้าง ภาพที่เห็นคือร่างของคริสที่ยืนปักหลักรับกรงเล็บนั้นแทนเขา เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากแผ่นอกของชายหนุ่ม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ดาบในมือของคริสหลุดร่วงลงพื้นดังกังวาน แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเอลเลียตอย่างไม่ลดละ "ฉัน... บอกแล้วใช่ไหม" คริสเค้นเสียงออกมา ลมหายใจขาดห้วง "ว่าฉันจะ... ปกป้องนายเอง" "แกมันน่าสมเพชจริงๆ คริส" เอลเลียตแค่นหัวเราะ ก่อนจะกระชากกรงเล็บออก ปล่อยให้ร่างของคริสทรุดลงกับพื้น "การเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อคนอ่อนแอแบบมัน... นายมันก็แค่พวกหลงยุคที่สูญเสียสัญชาตญาณนักล่าไปแล้ว" เรย์พุ่งตัวเข้าไปประคองร่างที่โชกเลือดของคริสเอาไว้ มือของเขาสั่นเทาเมื่อพยายามกดบาดแผลเพื่อห้ามเลือด แต่มานาสีม่วงที่ปนเปื้อนอยู่ในแผลกลับกัดกินเนื้อเยื่อของคริสไม่ยอมหยุด ความโกรธแค้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของเรย์เริ่มปะทุขึ้นในอก มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความเดือดดาลที่ป่าเถื่อน เขาหยัดกายยืนขึ้น สายตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวพอๆ กับพี่ชายของเขา พลังงานรอบตัวเรย์เริ่มหมุนวน บิดเบี้ยว และสะท้อนกลับด้วยความรุนแรงที่เกินขีดจำกัด "ถ้าแกอยากได้ชีวิตฉันนัก..." เรย์เอ่ยเสียงต่ำ ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก "แกก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่กล้ามาแตะต้องคนของฉันด้วยทั้งหมดที่แกมี" เอลเลียตขมวดคิ้ว ความรู้สึกถึงภัยอันตรายที่สัญชาตญาณเตือนดังลั่น พลังงานมหาศาลจากตัวของเรย์ไม่ได้มาจากทักษะทั่วไป แต่มันคือแรงระเบิดจากความโศกเศร้าและความแค้นที่ถูกบ่มเพาะมาเนิ่นนาน ทันใดนั้นเอง ประตูหินบานยักษ์ด้านหลังเอลเลียตก็เปิดออกพร้อมเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สิ่งที่ก้าวออกมาไม่ใช่สมุนหรือมอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็น 'ร่างเงา' อีกร่างหนึ่งที่สวมชุดเกราะเต็มยศ สัญลักษณ์ที่อกเสื้อนั้นทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ มันคือตราสัญลักษณ์ของกิลด์เก่าที่ล่มสลายไปเมื่อห้าปีก่อน... และคนคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นยิ่งกว่าใครในโลก! "หัวหน้า...?" เรย์พึมพำออกมาด้วยความหวาดหวั่นที่พุ่งถึงขีดสุด ชายที่ตายไปแล้วทุกคนกำลังกลับมาที่นี่... เพื่อทวงคืนสิ่งที่เรย์เผลอทำหายไปในวันนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาโดยตลอดครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์