บอสประจำพื้นที่

"ทำไม... ทำไมตรานั่นถึงมาอยู่ที่นิ้วของคุณ!" เสียงของเรย์สั่นพร่าท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในเขาวงกตหินที่ไร้ทางออก สัญลักษณ์รูปปีกหักที่สลักบนหัวแหวนของชายชุดคลุมตรงหน้า ไม่ใช่แค่เครื่องหมายของกิลด์ แต่มันคือบาดแผลฉกรรจ์ในใจที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดห้าปี ชายชุดคลุมไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่ก้าวถอยหลังเข้าสู่เงามืดของผนังหินที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต เรย์กำโล่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความขี้ระแวงที่ฝังลึกในกมลสันดานพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด เขาหันไปมองคริสที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย แววตาของคริสไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย ดาบในมือของอดีตหัวหน้ากิลด์ชั้นนำผู้นี้กำลังแผ่ไอเย็นเยือกออกมา "เรย์ ถอยออกมา" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่หนักแน่น "คนตรงหน้าไม่ใช่พันธมิตร และที่สำคัญ... มันไม่ใช่คน" "หมายความว่ายังไงครับคริส?" เรย์ถามขณะที่สายตายังไม่ละจากแหวนวงนั้น "ดูที่เงาของมันสิ" คริสขยับกายไปข้างหน้าครึ่งก้าว "ในดันเจี้ยนระดับบอส เงาที่ไม่มีรูปร่างตามตัวตนจริง มักจะเป็นสัญญาณของการลวงตา หรือไม่ก็... ร่างจำลองที่ดึงเอาความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดของเหยื่อออกมา" ทันใดนั้น ผนังหินรอบด้านก็เริ่มบิดเบี้ยว เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงเพื่อนร่วมทีมของเรย์ที่เคยจากไปกำลังร้องขอความช่วยเหลือ ชายชุดคลุมคนนั้นเริ่มเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างมหึมาที่สูงตระหง่านจนชนเพดานเขาวงกต มันคือบอสประจำพื้นที่—ผู้พิทักษ์ความทรงจำที่ถูกลืม คริสพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ ดาบของเขาฟาดฟันเข้าใส่ร่างเงาที่ขวางหน้า แต่คมดาบกลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปอย่างน่าประหลาดใจ บอสตัวนี้ไม่มีกายภาพที่จับต้องได้ มันโจมตีด้วยการดึงเอาความรู้สึกผิดของเรย์มาเป็นอาวุธ "เรย์! อย่าฟังมัน! อย่าปล่อยให้เสียงในหัวพวกนั้นนำทาง!" คริสตะโกนเตือนขณะที่หลบการโจมตีจากรากไม้สีดำที่งอกออกมาจากพื้นดิน เรย์พยายามสูดหายใจเข้าลึก เขาหลับตาลง ภาพของเพื่อนที่ตายไปในดันเจี้ยนเมื่อหลายปีก่อนฉายชัดขึ้นมา สัญลักษณ์ปีกหักที่เขาเคยเห็นในกองซากศพวันนั้น... ทำไมมันถึงมาโผล่ที่นี่? เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่การสู้รบกับมอนสเตอร์ แต่มันคือการสู้รบกับความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจของเขาเอง "ถ้าแกอยากจะเล่นกับความทรงจำของฉันนัก..." เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขากลับมามั่นคงอย่างน่าประหลาด "งั้นก็เชิญรับความเสียหายที่แกหยิบยื่นมาคืนไปให้หมด!" เรย์เปิดใช้งานทักษะลับ [Mirror Soul Reflect] โล่ของเขาเรืองแสงสีฟ้าครามบ้าคลั่ง แทนที่จะป้องกันความเสียหายทางจิตใจ เขาเลือกที่จะเปิดรับความเจ็บปวดและภาพหลอนทั้งหมดเข้ามาในตัว แล้วสะท้อนมันกลับออกไปเป็นพลังโจมตีรุนแรงที่ทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า แรงระเบิดจากการสะท้อนพลังสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเขาวงกต ผนังหินเริ่มถล่มลงมา คริสรีบพุ่งตัวเข้ามาโอบเอวของเรย์ไว้แน่นแล้วกระโดดหลบเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาทับถมจุดที่บอสเคยยืนอยู่ ทั้งสองร่างกลิ้งไปบนพื้นหินที่เย็นเยียบ คริสโอบกอดเรย์ไว้เพื่อป้องกันแรงกระแทก เมื่อฝุ่นควันจางลง ความเงียบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักไม่ใช่ชัยชนะเหนือมอนสเตอร์ ตรงหน้าของเขา... ท่ามกลางซากปรักหักพังของบอส มีกล่องไม้ขนาดเล็กวางอยู่ มันเป็นกล่องที่มีตราสัญลักษณ์เดียวกับแหวนวงนั้นเป๊ะ คริสเอื้อมมือไปหยิบกล่องขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เขาเปิดมันออกเผยให้เห็นสิ่งของข้างในที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น มันไม่ใช่สมบัติ ไม่ใช่ไอเทมระดับสูง แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ย... รูปถ่ายของเรย์ในสมัยที่เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มหน้าใหม่ในกิลด์ ยืนยิ้มเคียงข้างกับเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตไปแล้ว โดยมีใครบางคนเขียนข้อความด้วยลายมือที่เรย์จำได้แม่นที่ด้านหลัง 'ยินดีด้วยนะที่รอดชีวิต... แต่อย่าคิดว่าเกมนี้จะจบลงง่ายๆ แบบนั้น' เรย์ตัวสั่นเทาขณะอ่านข้อความ คริสขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "เรย์... คนที่เขียนข้อความนี้ คือใครกันแน่?" ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในความมืดก็หยุดลงเบื้องหน้าของพวกเขา ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน และสิ่งที่เห็นทำให้เรย์ถึงกับปล่อยกล่องในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น ชายชุดคลุมคนเดิม... ไม่สิ... ชายคนนั้นถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์รู้จักดีที่สุดในชีวิต! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นในครั้งนี้ครับ ชาโดว์ฮันเตอร์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับปมปริศนาที่ค่อยๆ เผยออกมาในบทนี้นะครับ