ความเปลี่ยนแปลง

“อย่า... อย่าเข้ามานะ คริส! ออกไป!” เสียงตะคอกของเรย์แหบพร่าสั่นเครือ มือของเขาที่กุมมีดสั้นอาคมไว้แน่นสั่นระริกจนเกิดเสียงกระทบกันของโลหะเบาๆ ปลายมีดที่มีอักขระสีเลือดเรืองแสงวาบดั่งดวงตาของปีศาจ มันกำลังบังคับให้กล้ามเนื้อแขนของเขาตวัดปลายแหลมคมเข้าหาหลอดลมของตัวเอง... หรืออาจจะหนักกว่านั้น หากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว คริสหยุดชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาและเด็ดขาดกลับสั่นไหววูบหนึ่ง เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวต่อคมมีดนั่นเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขากังวลคืออาการหอบหายใจติดขัดและความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเรย์ “เรย์... นายกำลังถูกมันควบคุม ปล่อยมีดเล่มนั้นทิ้งซะ” คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าหนักแน่น เขาค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ประหนึ่งกำลังเข้าใกล้สัตว์ป่าที่กำลังหวาดกลัวจนพร้อมจะทำร้ายตัวเองได้ทุกเมื่อ “ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไงเล่า! นายไม่เข้าใจหรือไงว่าถ้าฉันขยับ... ถ้าฉันขยับไปทางนาย สิ่งที่รออยู่คืออะไร!” เรย์แผดเสียง น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม แรงดึงบังคับจากเวทมนตร์โบราณรุนแรงจนข้อมือเขาเริ่มมีรอยช้ำสีม่วงคล้ำ มันเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากแขนเขาให้ตวัดเข้าหาลำคอของคริส แทนที่จะเป็นตัวเอง คริสไม่ฟังคำทัดทาน เขาอาศัยจังหวะที่เรย์เสียหลักก้าวเข้าประชิดตัว ใช้ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือที่สั่นเทาของอีกฝ่ายไว้แน่น แรงบีบของคริสไม่ได้มุ่งร้าย แต่มันคือการยึดเหนี่ยวที่มั่นคง “ถ้ามันจะฆ่าใครสักคน ก็ให้มันฆ่าฉันที่ปกป้องนายไม่ได้ดีกว่า” คริสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงของดันเจี้ยนชั้นลึก มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ที่ประสานกัน เรย์เบิกตากว้าง อักขระสีเลือดบนมีดสั่นไหวรุนแรงราวกับต่อต้านแรงยึดเหนี่ยวของมนุษย์ อิทธิฤทธิ์จากคำสั่งสาปแช่งพยายามบีบให้เรย์ใช้มืออีกข้างควักมีดขึ้นมาจัดการคนที่อยู่ตรงหน้า แต่เรย์กลับต้านทานไว้อย่างสุดกำลัง ความทรงจำเรื่องการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว แต่คราวนี้ต่างออกไป... ภาพเหล่านั้นไม่ได้กลายเป็นความหวาดกลัวที่ทำให้เขาถอยหลัง แต่กลายเป็นความมุ่งมั่นที่จะไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย “นายมันบ้า...” เรย์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความอ่อนแรง “อาจจะใช่” คริสยิ้มมุมปาก ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น “แต่การได้เห็นนายรอดพ้นจากคำสาปนี้สำคัญกว่าชีวิตของฉันเสียอีก” คริสค่อยๆ เลื่อนมือจากข้อมือขึ้นไปกุมมือนั้นไว้แทน เขาใช้พลังเวทของตนเข้ากดทับอักขระสีเลือด ความร้อนระอุจากการปะทะกันของเวทมนตร์ทำให้ผิวหนังของทั้งคู่เริ่มไหม้ แต่ไม่มีใครยอมปล่อยมือ ความเจ็บปวดรุนแรงกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของเรย์ตื่นขึ้น เขาไม่ได้สะท้อนความเสียหายออกไปภายนอก แต่เขาเลือกที่จะ 'รับ' มันไว้เองเพื่อไม่ให้คริสเจ็บปวด “คริส... หยุดเถอะ... มันจะฆ่านาย” เรย์กระซิบ แววตาเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความหวาดระแวงถูกแทนที่ด้วยความไว้วางใจที่เขามีให้กับคนตรงหน้าเพียงคนเดียว “ในฐานะคู่หู... ผมไม่มีทางปล่อยคุณ” คริสตอบพลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจรดรินใบหน้า เรย์สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย มันเป็นความอบอุ่นเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีตัวตนอยู่จริงในโลกที่โหดร้ายแห่งนี้ ทันใดนั้น อักขระบนมีดก็เปลี่ยนสีจากสีเลือดกลายเป็นสีดำสนิท แรงดึงมหาศาลจู่โจมเรย์จนเขาทรุดลงกับพื้น แต่มือของคริสยังคงโอบประคองเขาไว้ไม่ให้ล้มลงไปในกองความมืดนั้น เรย์ซบหน้าลงกับอกกว้างของคริส ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดการเดินทางพรั่งพรูออกมา มันไม่ใช่แค่ความขอบคุณ แต่มันคือความรู้สึกที่เขาลึกซึ้งกว่านั้น... ความรู้สึกที่ข้ามเส้นแบ่งระหว่างคำว่า 'เพื่อนร่วมทีม' ไปไกลแล้ว คริสเชยคางเรย์ขึ้น สบตากันเนิ่นนานก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู “หากคำสาปนี้จะสลักชื่อใครไว้ในใจคุณ... ผมขอให้มันเป็นชื่อของผมเพียงคนเดียว” ในจังหวะที่หัวใจของเรย์เต้นรัวจนแทบระเบิด ความเงียบงันรอบข้างก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนมาจากทางเข้าประตูที่ปิดตายไปแล้วเมื่อครู่ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเทาปรากฏขึ้นพร้อมกับไอสังหารที่รุนแรงกว่าเดิมสิบเท่า เขาคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ใต้ฮู้ดซึ่งมีรอยแผลเป็นลากยาวผ่านดวงตา “ในที่สุด... อาวุธที่สมบูรณ์แบบก็ตื่นขึ้นเสียที” ชายชุดคลุมกล่าวพลางยกมือขึ้นดีดนิ้ว สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาคือพื้นห้องโถงดันเจี้ยนที่เริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของอสูรที่ถูกขังอยู่ใต้พิภพที่ดังสนั่นหวั่นไหว เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนแหวนที่นิ้วของชายชุดคลุม... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับตรากิลด์ของเพื่อนที่ตายไปในอดีตของเขา ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับผมมาถึงตอนนี้นะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ตั้งใจรังสรรค์ทุกตัวอักษรเพื่อมอบความสุขให้ผู้อ่านทุกท่านครับ