การลอบโจมตีครั้งใหญ่

"นาย... นายยังไม่ตาย" เสียงของผมสั่นพร่า ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ขั้วปอด ร่างในชุดเกราะสีเงินเงาวับที่คุ้นตาเมื่อสองปีก่อน ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้องพัก บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบจนความชื้นในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำค้างบางๆ กลิ่นอายความตายที่ไม่น่าจะหลงเหลืออยู่แล้วกลับตลบอบอวลจนผมแทบสำลัก คริสที่ยืนอยู่ข้างหลังผมขยับตัวเข้ามาชิดแผ่นหลัง เขาไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กระชับดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าของผู้บุกรุก แต่กวาดมองไปที่รอยแยกบนชุดเกราะและกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวผิดธรรมชาติ "เรย์ ถอยไปข้างหลังผม" คริสสั่งเสียงต่ำ "นั่นไม่ใช่คน... กลิ่นของมานากำลังเน่าเฟะ" ชายในชุดเกราะไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่เอียงคอช้าๆ จนเกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ ก่อนจะชักดาบยาวที่เคลือบด้วยไอสีดำสนิทออกมาจากฝัก จังหวะที่เหล็กกระทบกัน เสียงนั้นดังก้องไปทั่วทางเดินราวกับระฆังแห่งความตาย มือสังหารที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาด้วยวิชาอาคมต้องห้ามพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป *เคร้ง!* คริสใช้ดาบรับการโจมตีได้ทันท่วงที แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นทางเดินแตกร้าวเป็นวงกว้าง ผมกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาเริ่มรวบรวมมานา สกิล 'สะท้อนความเสียหาย' ของผมไม่ใช่แค่การยืนรับดาเมจ แต่มันคือการแลกเปลี่ยน... แลกเปลี่ยนความเจ็บปวดที่ผมได้รับคืนสู่ผู้กระทำ "คริส! หลบไป!" ผมตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวออกไปขวางหน้า ผมไม่ได้ใช้โล่ แต่ผมใช้ 'เจตจำนง' บีบอัดมานาให้กลายเป็นกำแพงโปร่งแสง ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกวิ่งผ่านไขสันหลัง แต่นั่นคือสัญญาณเตือนว่าสกิลของผมเริ่มทำงานแล้ว ร่างในชุดเกราะชะงักไปเมื่อพลังโจมตีของตัวเองถูกตีกลับจนชุดเกราะสีเงินเริ่มร้าว แต่ทว่า... มันกลับไม่มีเสียงร้อง ชายคนนั้นเพียงแค่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบแห้งเหมือนแผ่นไม้เสียดสีกัน "เรย์... นายยังโง่เหมือนเดิมที่เอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อคนอื่น" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ไอสีดำก็ระเบิดออกรอบตัว กลายเป็นโซ่ตรวนมานาที่พุ่งเข้าพันธนาการแขนขาของผมไว้แน่น คริสพยายามจะพุ่งเข้ามาตัดโซ่ แต่เงาอีกสามสายก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืดของเพดาน พวกมันเป็นเหล่านักฆ่าในชุดคลุมสีเทาที่กิลด์คู่แข่งส่งมาเก็บงานนี้โดยเฉพาะ "เล่นงานคนคุ้มกันก่อน!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น การต่อสู้ตะลุมบอนเกิดขึ้นในพื้นที่แคบๆ ผมเห็นคริสเคลื่อนไหวอย่างงดงาม เขาหลบหลีกการโจมตีที่รวดเร็วของนักฆ่าสามคน พร้อมกับสวนกลับด้วยวิชาดาบที่เฉียบคมจนคนหนึ่งล้มลงไปนอนจมกองเลือด แต่คริสก็เริ่มหายใจติดขัดเมื่อต้องรับมือกับศึกสองด้าน ทั้งจากนักฆ่าระดับสูงและ 'เพื่อนเก่า' ที่กลายเป็นหุ่นเชิดของศัตรู "คริส! อย่าสนใจผม! จัดการไอ้ตัวนั้น!" ผมตะโกนพลางดึงโซ่ตรวนมานาที่รัดแน่นจนผิวหนังเริ่มฉีกขาด "ผมไม่ทิ้งนาย!" คริสสวนกลับ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด เขาหันไปฟาดฟันกับร่างในชุดเกราะด้วยความบ้าคลั่งราวกับคนขาดสติ ดาบของทั้งคู่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทางเดิน ในจังหวะที่ผมกำลังจะใช้มานาเฮือกสุดท้ายกระชากโซ่ทิ้ง พลันสายตาผมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมของนักฆ่าคนหนึ่ง มันคืออักขระเวทสีแดงฉานที่กำลังส่องแสงสว่างไสว ไม่ใช่แค่ร่างในชุดเกราะ แต่นักฆ่าพวกนี้ถูกควบคุมด้วยวงเวทวงเดียวกัน! ถ้าผมทำลายจุดศูนย์กลางของเวทมนตร์นี้ได้ ทุกอย่างจะจบลง แต่ความจริงที่โหดร้ายคือ... วงเวทนั้นสลักอยู่บนแผ่นอกของร่างในชุดเกราะที่กำลังสู้กับคริสอยู่ "คริส! แทงไปที่หน้าอกของมัน! นั่นคือที่มาของมานา!" คริสชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสบตาผม สายตาที่สับสนขัดแย้งกับความจำเป็นของสถานการณ์ หากเขาแทงเข้าไป นั่นหมายถึงการทำลายร่างของคนที่ผมเคยเรียกว่า 'เพื่อน' จนไม่เหลือชิ้นดี "ทำตามที่ผมบอก!" ผมตะโกนย้ำ คริสกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเบนเข็มทิศพุ่งทะยานเข้าหาร่างในชุดเกราะด้วยความเร็วสูงสุด ดาบของเขาเสียบทะลุเกราะเงินทะลวงเข้าสู่กึ่งกลางหน้าอก เลือดสีดำเหนียวข้นทะลักออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของคริส ร่างในชุดเกราะกระตุกเกร็งดวงตาที่เคยไร้ชีวิตพลันเบิกกว้างขึ้นราวกับถูกดึงกลับมาจากนรก แต่มันไม่ได้ตาย... มือของชายในชุดเกราะเอื้อมมาบีบคอคริสไว้แน่น ในขณะที่ปากของเขาก็ขยับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ผมจำได้แม่นยิ่งกว่าสิ่งใด มันไม่ใช่เสียงของหุ่นเชิด แต่มันคือเสียงของคนคนนั้นจริงๆ "เรย์... หนีไป... อย่าให้พวกเขา... จับตัวนาย..." ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำก่อนจะระเบิดพลังมานามหาศาลจนห้องพักทั้งชั้นสั่นสะเทือน ผนังห้องพังทลายลงมาเผยให้เห็นชายในชุดสูทสีขาวที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม เขากำลังถือรีโมทควบคุมมานาในมือพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ร่างในชุดเกราะเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนชุดเกราะแตกกระจาย กล้ามเนื้อปูดโปนผิดรูปผิดร่างจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่ง มันไม่ใช่การลอบสังหารธรรมดา แต่นี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อ 'ทำลายล้าง' ทั้งผมและคริสให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ในคราวเดียว! คริสถูกเหวี่ยงกระเด็นทะลุกำแพงห้องไป ในขณะที่ผมกำลังจะวิ่งตามไปนั้น แสงสีแดงจากรีโมทในมือชายปริศนาก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัวผม "บททดสอบความอดทนเริ่มขึ้นแล้ว... ลองดูซิว่านายจะรักษาหัวใจของใครไว้ได้ก่อนกัน ระหว่างเพื่อนที่ตายไปแล้ว กับคนที่นายกำลังหลงรัก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์