ศึกตัดสินศักดิ์ศรี

"ถ้านายยังไม่เลิกคิดถึงคนตาย นายก็เตรียมตัวลงไปนอนข้างๆ เขาในสังเวียนนี้ได้เลย เรย์" น้ำเสียงของคริสเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผลสด เรย์ชะงักค้าง ฝ่ามือที่กำลังกระชับโล่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะแค่นยิ้มออกมาท่ามกลางเสียงโห่ร้องของฝูงชนในสนามประลองเกตระดับ A นี่ไม่ใช่การลุยบอส แต่มันคือการพิสูจน์ศักดิ์ศรีที่เดิมพันด้วยลมหายใจ "นั่นปากหรือมีดกันครับ คุณคริส" เรย์ตอบกลับ สายตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่จับจ้องไปที่ชายร่างยักษ์ผู้เป็นคู่ต่อสู้ตรงหน้า ซึ่งกำลังง้างขวานยักษ์เตรียมฟาดฟันลงมา "ผมไม่ได้กำลังโหยหาอดีต ผมแค่กำลังชดเชยสิ่งที่ทำพลาดไปในตอนนี้... ในการปกป้องคุณ" "ไม่ต้องมาทำเป็นปากดี" คริสแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตาที่มองเรย์กลับอ่อนลงเพียงครู่เดียว ก่อนจะสลับโหมดเข้าสู่สภาวะนักฆ่าเลือดเย็น "ถ้าอยากปกป้องฉันนัก ก็ยืนให้มั่นอย่าเพิ่งตายไปก่อนล่ะ" *เคร้ง!* เสียงโล่ของเรย์ปะทะกับขวานยักษ์จนเกิดประกายไฟ แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นสนามประลองที่เป็นหินแกรนิตแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนวิ่งผ่านแขนของเรย์ไปถึงกระดูก แต่นี่คือทักษะลับที่เขาซ่อนไว้ 'กระจกสะท้อนวิญญาณ' เรย์ฝืนทนรับแรงกระแทกนั้นไว้ ปล่อยให้ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างเพื่อเปลี่ยนมันเป็นพลังงานสะท้อนกลับ เขากำลังเล่นกับความตาย ในจังหวะที่คู่ต่อสู้เผลอจากการออกแรงฟาด เรย์ก็ขยับตัวราวกับเงา เขาพุ่งสวนเข้าไปในช่องโหว่เล็กๆ นั้น คริสที่อ่านทางออกเพียงเสี้ยววินาทีก็พุ่งทะยานจากมุมอับ ดาบในมือกรีดอากาศเป็นเส้นแสงสีคราม ทักษะคอมโบของทั้งคู่ประสานกันอย่างไร้รอยต่อ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงเพื่อนร่วมทีม แต่เป็นเนื้อเดียวกัน "จังหวะนี้แหละ!" คริสตะโกนสั่ง เรย์ย่อตัวลง ใช้โล่กระแทกพื้นเพื่อสร้างแรงส่งให้คริสกระโดดขึ้นไปบนยอดโล่ พุ่งตรงเข้าหาจุดตายของคู่ต่อสู้ ทว่า... ในวินาทีที่ดาบของคริสกำลังจะปลิดชีพศัตรู ภาพหลอนของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปในดันเจี้ยนครั้งก่อนก็แวบเข้ามาในหัวของเรย์ เสียงกรีดร้องของคนคนนั้น... เงาของคนที่เขาเคยสัญญาว่าจะรักษาชีวิตไว้กลับมาหลอกหลอน เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุด ความสามารถในการสะท้อนความเสียหายที่เขาสั่งสมมาเริ่มสั่นคลอน "เรย์! อย่าเหม่อ!" คริสที่อยู่กลางอากาศร้องเตือน เมื่อเห็นว่าเรย์ถอนการป้องกันออกโดยไม่ตั้งใจ คู่ต่อสู้ที่เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายแสยะยิ้ม ก่อนจะสลัดคริสทิ้งแล้วเงื้อขวานหมายจะบดขยี้เรย์ให้แหลกคามือ เรย์ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองขวาน แต่เขากำลังมองผ่านร่างของคู่ต่อสู้ไปยังอดีตที่ฝังใจ เขาเห็นภาพเพื่อนคนนั้นยื่นมือมาหา... หากเขาหลบ ขวานจะฟาดลงที่จุดตาย หากเขาไม่หลบ เขาอาจจะได้พบกับเพื่อนคนนั้นอีกครั้ง "ไม่..." เรย์พึมพำกับตัวเอง "ครั้งนี้จะไม่ให้ใครต้องไปอีก" ทันใดนั้น แววตาของเรย์ก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เขาไม่หลบ แต่กางโล่ออกจนสุดแขน พร้อมกับเค้นพลังมานาทั้งหมดที่มีในร่างออกมาเป็นเกราะแสงสีทองสว่างจ้า *ตู้ม!* แรงระเบิดจากการปะทะครั้งสุดท้ายทำเอาฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วสนามประลอง เงียบสนิท... ไม่มีเสียงเชียร์ ไม่มีเสียงตะโกน ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางที่ร่างของทั้งสองฝ่ายยังคงยืนประจันหน้ากันอยู่ เรย์หอบหายใจรุนแรง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่มือของเขายังคงถือโล่ไว้มั่น ขวานยักษ์ของคู่ต่อสู้นั้นบิ่นจนแทบไม่เหลือสภาพ ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง คู่ต่อสู้ของเขากลับยืนตัวแข็งทื่อก่อนจะล้มฟุบลงไปกับพื้นพร้อมกับเสียงหอบที่ขาดห้วง คริสรีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของเรย์ไว้ก่อนที่เขาจะล้มลง แววตาของคริสที่เคยเย็นชากลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขาเชยคางเรย์ขึ้นมาจ้องมองด้วยสายตาที่ซับซ้อน "นายนี่มัน... บ้าที่สุด" คริสกระซิบข้างหู น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "เกือบจะทำฉันหัวใจวายตายก่อนจะชนะแล้วไหมล่ะ" เรย์ยิ้มบางๆ อย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะแก้มของคริส "ผมบอกแล้วไงครับว่า... ผมจะปกป้องคุณ แม้จะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" ทว่าท่ามกลางความเงียบงันหลังจบศึก เสียงปรบมือที่เย็นเยือกและน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์ฝั่งวีไอพี ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่เรย์ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนก้าวออกมาจากเงามืด สายตาของเขาจับจ้องมาที่เรย์ราวกับจ้องมองของเล่นชิ้นโปรด เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วชูขึ้นให้เรย์เห็นจากระยะไกล ในรูปนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'เพื่อน' คนเดียวกับที่เรย์คิดว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนครั้งก่อน ชายลึกลับขยับริมฝีปากเป็นประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล "การทดสอบของจริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนนี้นะครับ คุณเรย์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินใจครั้งสำคัญของพวกเขานะครับ "ชาโดว์ฮันเตอร์" ครับ