เสียงจากอดีต

"ถ้ามึงไม่หยุดพล่ามเรื่องแผนการบ้าๆ นั่น เรย์... มึงก็เตรียมตัวไปตายคนเดียวได้เลย" เสียงของคริสเย็นเยียบดั่งคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นหลังของผม ท่ามกลางความมืดมิดในห้วงนิมิตที่ผมไม่อาจขยับร่างกายได้ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของเนื้อไม้ลอยอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ผมพยายามก้าวขา แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "คริส... อย่าไปทางนั้น!" ผมตะโกนสุดเสียง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ในความฝันครั้งนี้... ภาพเบื้องหน้าคมชัดขึ้นกว่าครั้งไหนๆ ผมเห็นร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินที่พังยับเยิน เขากำลังพิงอยู่กับเสาหินที่แตกร้าวภายในดันเจี้ยนระดับ S ดวงตาคู่นั้นที่เคยดุดันและมั่นคง บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง มือที่เคยถือดาบไว้มั่น กลับสั่นระริกจนอาวุธตกกระทบพื้นหินดังเคร้ง นั่นไม่ใช่คริสในปัจจุบัน... แต่มันคือภาพสะท้อนจากอดีตที่ผมพยายามฝังกลบมาตลอด "เรย์ มึงยังฟังอยู่ไหม" ผมสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมแรง ผมลืมตาโพลงขึ้นมาพบกับเพดานห้องพักในกิลด์ที่คุ้นเคย แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนใบหน้าของใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงเขา... คริสกำลังจ้องมองผมด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ฝันร้ายอีกแล้วหรือ" คริสถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกๆ อย่างที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ผมยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่ง พยายามจัดระเบียบความคิดที่กำลังปั่นป่วน "ขอโทษครับ... ผมแค่ฝันถึงเรื่องเดิมๆ เรื่องที่ผมไม่ควรนึกถึง" คริสขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขาที่ผมคุ้นเคยทำให้หัวใจที่สั่นรัวเริ่มสงบลง เขาวางมือลงบนไหล่ของผม น้ำหนักจากฝ่ามือนั้นหนักแน่นและอบอุ่น "นายไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะ เรย์ สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต... มันจบลงไปตั้งแต่วันที่นายตัดสินใจเดินออกมาจากซากปรักหักพังนั่น" "ถ้ามันจบจริง ทำไมผมถึงยังได้ยินเสียงพวกเขาล่ะครับ?" ผมเงยหน้ามองเขา แววตาของผมคงจะดูเปราะบางมากในตอนนี้ "เสียงที่ร้องขอความช่วยเหลือ... เสียงที่โทษว่าผมเป็นคนผิดที่รอดมาได้เพียงลำพัง" คริสเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้รีบเร่งที่จะปลอบประโลมด้วยคำพูดสวยหรู แต่เขาเลือกที่จะบีบไหล่ผมเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "ความผิดพลาดไม่ได้มีไว้เพื่อจองจำเรา แต่มันมีไว้เพื่อให้เราแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องคนที่อยู่ข้างหลัง... ซึ่งตอนนี้ คนคนนั้นคือฉัน" ผมก้มหน้ามองมือตัวเอง ความลับที่ผมไม่เคยบอกใครคือก่อนหน้านี้ ผมได้รับ 'ทักษะสะท้อนความเสียหาย' มาหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น มันคือพลังที่ต้องแลกด้วยบาดแผลทางจิตวิญญาณที่ไม่มีวันหายขาด ยิ่งผมปกป้องคนอื่นมากเท่าไหร่ ความทรงจำที่เจ็บปวดจะยิ่งแจ่มชัดขึ้นเท่านั้น "คริส..." ผมเรียกชื่อเขาเบาๆ "ถ้าวันหนึ่งผมไม่สามารถทนแบกรับความทรงจำพวกนี้ได้อีก และมันทำให้ปาร์ตี้ของเราต้องเดือดร้อน... คุณจะทำอย่างไร?" คริสโน้มตัวเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของผม "งั้นฉันก็จะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นพลังงานที่ใช้ในการทำลายศัตรูให้หมดสิ้นไงล่ะ อย่าดูถูกความแข็งแกร่งของตัวเองนักเลย เรย์" เขาผละออกแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันมามองผมที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง "เตรียมตัวให้พร้อม อีกสิบนาทีเราต้องลงไปที่เกตชั้นที่ 45 บอสตัวนี้ไม่เหมือนกับทุกตัวที่เราเคยเจอมา... สัญชาตญาณฉันบอกว่ามันมีความลับบางอย่างที่เชื่อมโยงกับเรื่องที่นายฝันถึง" คริสเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ผมจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ผมรีบคว้าอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาเช็คข้อมูลบอสประจำชั้นที่ 45 แต่นิ้วของผมกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาในระบบฐานข้อมูลกิลด์ลับ มันเป็นแฟ้มข้อมูลที่ถูกลบไปแล้วเมื่อสามปีก่อน... แฟ้มข้อมูลภารกิจที่ผมเคยเป็นคนทำพลาดจนเพื่อนร่วมทีมต้องตาย แต่ชื่อผู้รับผิดชอบโครงการในตอนนั้นกลับไม่ใช่ชื่อของหัวหน้ากิลด์คนเก่าอย่างที่ผมเคยเข้าใจ รายชื่อในแฟ้มนั้นระบุชัดเจนว่า ผู้ที่ลงนามอนุมัติให้ส่งทีมของผมเข้าไปในเกตที่มีระดับความยากผิดปกติ... คือนามสกุลของตระกูล 'คริส' ผมรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความไว้วางใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตา เสียงฝีเท้าของคริสที่กำลังเดินกลับมาที่หน้าห้องดังชัดขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดูหนักแน่นผิดปกติ "เรย์... ประตูห้องพักนายล็อคอยู่หรือเปล่า? ฉันลืมบอกไปว่าบอสตัวที่ 45 น่ะ... ชื่อของมันถูกตั้งตามคนที่ฉันเคยรักที่สุดที่เสียชีวิตไปในดันเจี้ยนนั้น" หัวใจของผมร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อประตูด้านหลังของผมไม่ได้ถูกล็อค และเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นกลับมีมากกว่าหนึ่ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะครับ — ชาโดว์ฮันเตอร์