สมบัติโบราณ

"อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้หัวคุณหลุดออกจากบ่า" เสียงทุ้มต่ำของคริสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงหินโบราณไม่ได้ดูเบาหวิว แต่มันกลับเฉียบคมราวกับใบมีดที่กดลงบนลำคอ เรย์ชะงักฝีเท้าทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อแสงจากคริสตัลในมือของเขาเผยให้เห็นเส้นลวดบางเฉียบที่ขึงพาดผ่านระดับลำคอเพียงไม่กี่เซนติเมตร หากเขาเดินต่ออีกเพียงก้าวเดียว ร่างกายคงขาดสะบั้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว "ระวังตัวด้วยครับ คริส" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความหนักแน่นในฐานะแทงค์เกอร์ เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับยกโล่คู่ใจขึ้นมาบังหน้าอกเพื่อสังเกตการณ์รอบด้าน คริสไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปรายตามองเรย์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเย็นชาที่เคยฉาบไว้บนใบหน้าละลายหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่แม้แต่เขาก็ยังห้ามไม่ได้ มือของเขาสั่นน้อยๆ ขณะวางดาบลงบนพื้นแล้วค่อยๆ ยื่นมือไปแตะผนังหินที่สลักลวดลายประหลาด มันไม่ใช่ภาษาโบราณที่มนุษย์เคยเห็น แต่มันคือผังวงจร... ผังวงจรที่ดูเหมือนอวัยวะของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง "เรย์ ดูนี่สิ" คริสเรียกน้ำเสียงสั่นพร่า เรย์ขยับเข้าไปใกล้ ความระแวงในใจที่เคยมีต่อโลกภายนอกถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง เมื่อแสงจากคริสตัลกระทบกับรอยสลัก ลายเส้นเหล่านั้นกลับเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนจางๆ ราวกับเลือดที่กำลังสูบฉีดไปตามเส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังหิน มันไม่ใช่ห้องสมบัติธรรมดา แต่มันคือ 'หัวใจ' ของเกตแห่งนี้ "นี่คือพิมพ์เขียว..." เรย์เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก นิ้วมือของเขาสั่นเทาขณะไล้ไปตามร่องหิน "ถ้าสมมติฐานของผมไม่ผิด... เกตไม่ได้เกิดขึ้นเองจากธรรมชาติ แต่มันถูก 'ติดตั้ง' เหมือนกับซอฟต์แวร์ที่ฝังตัวอยู่ในโลกของเรา" คริสหมุนตัวกลับมาหาเรย์ นัยน์ตาสีเทาของเขาดูมืดมนลงอย่างประหลาด เขาคว้าข้อมือเรย์ไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ "ถ้าทฤษฎีนั้นเป็นจริง สิ่งที่เราล่ามาตลอด... ชีวิตที่เสียไป เพื่อนร่วมทีมของผม และความเจ็บปวดของคุณ ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่การทดสอบของใครบางคนเท่านั้นหรือครับ?" คำถามนั้นทิ่มแทงใจของเรย์จนเขาพูดไม่ออก ภาพเพื่อนร่วมทีมที่สลายกลายเป็นละอองแสงในอ้อมแขนเมื่อปีก่อนหวนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง เรย์กัดฟันกรอด ความโกรธแค้นประทุขึ้นในอก เขาเป็นแทงค์ที่คอยปกป้องคนอื่น แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้ากลับบอกเขาว่า 'การปกป้อง' ที่ผ่านมานั้นไม่มีความหมายเลยในสายตาของผู้สร้าง "เราไม่ได้ถูกเลือกมาเพื่อพิชิตดันเจี้ยน" เรย์เค้นเสียงตอบ มืออีกข้างกระชับโล่จนนิ้วซีดขาว "เราถูกสร้างมาให้เป็น 'ตัวแปร' ในการทดลองนี้ต่างหาก คริส คุณบอกว่าคุณต้องการปกป้องผม แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเรากำลังติดอยู่ในกับดักที่ใหญ่กว่าชีวิตของเราเสียอีก" คริสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ที่นั่นมีความกลัว ความเศร้า แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ 'ความมุ่งมั่น' ที่คริสไม่เคยคาดคิดว่าคนอย่างเรย์จะแสดงออกมาได้ เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกัน ความใกล้ชิดในสถานการณ์วิกฤตทำให้หัวใจของคริสเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหว แต่เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้ "ผมสัญญา" คริสพูดเสียงแผ่วแต่หนักแน่น "ไม่ว่าใครจะเป็นคนสร้างเกตนี้ขึ้นมา ผมจะฉีกกระชากมันทิ้งให้หมด แม้ว่าโลกทั้งใบจะต้องล่มสลาย ผมก็จะทำให้คุณรอดไปจากที่นี่... ด้วยมือของผมเอง" เรย์ชะงัก สัมผัสจากมือของคริสที่จับข้อมือเขาไว้แน่นนั้นทำให้อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้น แม้ในบรรยากาศหนาวเหน็บของดันเจี้ยน เขาไม่เคยรู้สึกว่ามีใครเคียงข้างได้มากขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนร่วมทีม แต่ในฐานะ 'คนสำคัญ' ที่อยากจะร่วมชะตากรรมไปด้วยกันจนวินาทีสุดท้าย ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะลึกซึ้งไปกว่านั้น เสียงก้องกังวานของโลหะกระทบพื้นก็ดังมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน เงาร่างสูงใหญ่เงาหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่พวกเขาเคยเจอ แต่มันคือชายในชุดเกราะสีเงินเงาวับที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็กสีทอง แต่แววตาที่จ้องมองมายังพวกเขาเต็มไปด้วยความสมเพชและหยามเหยียด "พวกเจ้าค้นพบความลับที่ใหญ่เกินไปแล้ว" ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดัดจนฟังดูแหลมสูง "ความจริงไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์ที่ไร้ค่าได้รับรู้ แต่เอาเถอะ... ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็จงเป็นส่วนหนึ่งของรหัสพันธุกรรมใหม่ของดันเจี้ยนไปซะ" ชายปริศนายกมือขึ้นชี้ไปที่คริส ก่อนที่แสงสีแดงฉานจะพุ่งออกจากปลายนิ้วเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูง! "เรย์ หลบไป!" คริสตะโกนสุดเสียงพร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระแทกเรย์ให้พ้นจากวิถีการโจมตี แต่ในจังหวะนั้นเอง พื้นหินใต้เท้าของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของทั้งสองร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างไม่อาจยับยั้งได้ วินาทีที่ร่างกายของเรย์กำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของดันเจี้ยนที่ไม่มีจุดสิ้นสุด เขาก็เหลือบไปเห็นเงาของชายปริศนาผู้นั้นค่อยๆ ก้มลงหยิบแท่งคริสตัลที่สลักตราสัญลักษณ์ประจำกิลด์เก่าของคริสขึ้นมา... ตราสัญลักษณ์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น! นี่คือความลับที่ผมอยากจะถ่ายทอดในตอนนี้ครับ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับ — ชาโดว์ฮันเตอร์