เกตใต้ดินลึก

"หยุด... อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว" เสียงกระซิบของคริสราบเรียบจนน่าขนลุก มันไม่ใช่คำสั่งในฐานะหัวหน้าปาร์ตี้ แต่เป็นคำเตือนที่ทำให้เรย์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง เรย์หยุดฝีเท้าทันที โล่เหล็กกล้าในมือขวาหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา ราวกับว่าอากาศรอบตัวเขากำลังถูกดูดกลืนด้วยแรงกดดันมหาศาลจากเบื้องหน้า พวกเขากำลังยืนอยู่ ณ จุดที่เรียกว่า 'เขตอับสัญญาณของดันเจี้ยน' พื้นที่ใต้ดินระดับลึกที่ข้อมูลของสมาคมเกตไม่เคยบันทึกไว้ แสงจากผลึกมานาที่คริสถืออยู่สั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมันกำลังหวาดกลัวสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกสีเทาจางๆ นี้ "นายเห็นไหม..." คริสเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ดูเหมือนมหาวิหารร้าง "สัญลักษณ์บนกำแพงนั่น มันไม่ใช่เวทมนตร์โบราณ แต่มันคือตราประทับของการกักขัง" เรย์หรี่ตาลง พยายามเพ่งมองผ่านความมืด ความขี้ระแวงที่ฝังลึกในใจเขาสั่งให้เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่แล้วเขาก็ชะงัก สายตาปะทะเข้ากับรอยแยกบนพื้นหินที่ซับซ้อนราวกับเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของใครบางคน "คริส... ถ้าเราถอยตอนนี้ยังทันไหม" เรย์ถามเบาๆ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบเริ่มย้อนกลับมา เหตุการณ์ที่เพื่อนร่วมทีมของเขาหายลับไปในความมืดแบบนี้... ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันได้ยิน คริสหันกลับมามองเขา แววตาที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้างกลับอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เขาเดินเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากชุดเกราะอีกฝ่าย คริสยื่นมือไปแตะไหล่ของเรย์เบาๆ ไม่ใช่การปลอบประโลม แต่เป็นการยืนยันตัวตนว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง "เราถอยไม่ได้แล้ว เรย์" คริสตอบเสียงต่ำ "ดูที่เท้าของนายสิ" เรย์ก้มลงมอง พื้นที่เขายืนอยู่เริ่มเปลี่ยนสีจากหินแกรนิตกลายเป็นของเหลวสีดำข้นราวกับน้ำมันดิบ เขากำลังจมลงสู่เบื้องล่างอย่างช้าๆ แต่แปลกที่เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด มันเหมือนกับการถูกโอบกอดด้วยความว่างเปล่าที่พยายามจะดึงจิตวิญญาณของเขาออกไปจากร่าง "เกาะแขนฉันไว้!" คริสตะโกน ก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเรย์แน่นแรงจนเรย์รู้สึกถึงความเจ็บ แต่ในความเจ็บนั้นมีความมั่นคงที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด "ถ้าเราตกลงไป... นายจะทิ้งฉันไหม" เรย์ถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความกลัวที่เก็บงำมานานหลุดรอดออกมาพร้อมกับคำถามที่เขาไม่เคยกล้าเอ่ย คริสกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเย่อหยิ่งทว่าจริงใจที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา "ฉันใช้ชีวิตมาจนถึงตอนนี้เพื่อตามหาคนที่เหมาะสมจะปกป้อง และตอนนี้ฉันก็พบแล้ว นายคิดว่าฉันจะยอมปล่อยมือไปง่ายๆ งั้นหรือ?" ยังไม่ทันที่เรย์จะได้ตอบโต้อะไร พื้นดินใต้เท้าก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ทั้งคู่ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง เสียงลมหวีดหวิวปะทะใบหน้าเหมือนเสียงกระซิบของปีศาจ เรย์รีบคว้าข้อมือคริสไว้แน่น ในจังหวะที่เขากำลังจะหลับตาลงเพราะความหวาดกลัว แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจากตัวของคริส นั่นไม่ใช่แสงจากผลึกมานา แต่มันคือ 'ออร่า' ที่รุนแรงจนน่าตกใจที่พุ่งออกมาจากดาบของคริสที่ส่องประกายสีคราม ท่ามกลางความมืดมิดนั้น พวกเขาเห็นสิ่งที่รออยู่เบื้องล่าง... มันไม่ใช่พื้นดิน แต่มันคือมังกรโครงกระดูกขนาดมหึมาที่ถูกโซ่ตรวนนับพันเส้นล่ามไว้กลางห้วงอวกาศจำลองภายในเกต ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนหัวของมังกรตัวนั้น เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสีเงินที่คุ้นตา เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่หน้าอกของชายคนนั้น... มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์เงา' ที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเป็นกิลด์ที่เพื่อนร่วมทีมของเขาเคยสังกัดอยู่ก่อนจะหายสาบสูญ ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพวกเขาทั้งสอง ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น "ในที่สุด... ชิ้นส่วนที่ขาดหายไปก็กลับมาบรรจบกันเสียที" ร่างในชุดคลุมดีดตัวขึ้นจากหัวมังกร พุ่งทะยานเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ คริสชักดาบออกเตรียมรับมือ แต่ชายคนนั้นกลับหันไปพูดกับเรย์ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก "เรย์... นายยังจำเสียงของคนที่นายทิ้งไว้ข้างหลังได้ไหม?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับคริสในตอนนี้นะครับ — ชาโดว์ฮันเตอร์