เกตชั้นต้น

"ถอยไปเรย์ ถ้าไม่อยากตายก็ถอยออกไปให้ห่างจากรัศมีการปะทะ!" น้ำเสียงของคริสเย็นเยียบและเฉียบขาดราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง กรงเล็บของหมาป่าศิลาชั้นเกตระดับ D ก็พุ่งเข้าใส่จุดตายของเขา แต่เรย์ไม่ได้ถอย... ในเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณความหวาดกลัวสั่งให้หนี ร่างกายของเขากลับขยับสวนทางไปข้างหน้า โล่เหล็กกล้าในมือถูกกระแทกเข้ากับพื้นดินจนเกิดเสียงดังสนั่น แผ่นหลังของเรย์เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยความจดจำถึงภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เพื่อนร่วมทีมเคยล้มหายตายจากไปต่อหน้าต่อตา แต่นัยน์ตาของเขากลับแน่วแน่ *เคร้ง!* แรงปะทะมหาศาลส่งผ่านโล่เข้าสู่แขนจนกระดูกแทบจะร้าว แต่ความเจ็บปวดนั้นมิใช่สิ่งที่จะหยุดเรย์ได้ ทักษะ 'กระจกเงาสะท้อน' ทำงานทันที แรงกระแทกจากการโจมตีของมอนสเตอร์ถูกดูดซับและดีดกลับไปเป็นคลื่นพลังงานที่ฉีกกระชากร่างของหมาป่าศิลาจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย คริสชะงักค้าง มือที่กำลังจะฟาดดาบลงไปหยุดอยู่กลางอากาศ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามเดิม เขามองแผ่นหลังของแทงค์เกอร์หนุ่มที่ดูบอบบางเกินกว่าจะเป็นแนวหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "นาย... ทำอะไรลงไป?" คริสเอ่ยถาม เสียงของเขาเบาลง แต่แฝงด้วยความกังขา เรย์หอบหายใจถี่ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากหิน เขาไม่ได้หันไปสบตาคนถาม มือที่สั่นเทายกขึ้นลูบโล่ของตนเอง "ผมแค่ทำหน้าที่ของผม... ส่วนคุณ ก็ทำหน้าที่ของคุณไปเถอะครับ คริส" "หน้าที่งั้นเหรอ?" คริสเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของอดีตหัวหน้ากิลด์กดทับลงมาจนเรย์รู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา "คนธรรมดาไม่มีทางรับแรงกระแทกจากเกตระดับ D ได้โดยไม่กระดูกหัก นั่นไม่ใช่หน้าที่ แต่มันคือคำสาป... หรือไม่ก็สิ่งที่นายพยายามปกปิดมาตลอด" บรรยากาศในโถงดันเจี้ยนชั้นต้นเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำ ความเงียบที่กดดันทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ถ้าคุณอยากรู้ความจริง คุณก็ต้องเอาชนะใจผมให้ได้ก่อน" เรย์พูดขึ้นท่ามกลางความนิ่งค้าง "ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนร่วมทีมที่หวังผลประโยชน์ แต่ในฐานะคนที่จะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังเหมือนกับที่ผมเคยเจอ... คุณทำได้ไหมล่ะ?" คริสไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นขยับถุงมือหนัง นิ้วเรียวยาวสัมผัสที่ด้ามดาบของเขาช้าๆ แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนไปเป็นประกายที่น่าเกรงขาม "งั้นก็นำทางไป เรย์ ถ้าสิ่งที่นายปกปิดมันคุ้มค่าพอที่จะทำให้ฉันละทิ้งอดีตที่โสมมของกิลด์เก่า ฉันจะปกป้องนาย... แม้แต่จากเงาของตัวเอง" พวกเขาก้าวเดินลึกเข้าไปในดันเจี้ยน ความกดอากาศที่เพิ่มสูงขึ้นเริ่มส่งผลต่อร่างกาย เรย์รู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าไม่ใช่แค่กองทัพมอนสเตอร์ แต่คือความลับเรื่องทักษะสายเลือดที่เขาสืบทอดมา ซึ่งหากใครในสมาคมฮันเตอร์ล่วงรู้เข้า ชีวิตของเขาที่พยายามซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจะจบสิ้นลงทันที ทว่า ขณะที่พวกเขากำลังก้าวผ่านประตูหินบานสุดท้ายที่นำไปสู่ห้องบอส จู่ๆ ระบบแจ้งเตือนของเกตก็ดังขึ้นด้วยเสียงที่ผิดปกติ—เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเหมือนการดัดแปลง [ตรวจพบผู้บุกรุกที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อการลงทะเบียน: สัญญาณชีพจร 'ซีโร่'] เรย์หยุดกึก ใบหน้าของเขาถอดสีทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น คริสรีบดึงตัวเรย์ให้หลบหลังเสาหินเมื่อเห็นเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของห้องบอส พร้อมกับถือดาบสีเงินที่เรย์คุ้นตาที่สุด... ดาบของคนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วในเกตครั้งก่อน "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้" เรย์พึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ "เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ?" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ครับ