ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

คมดาบเหล็กกล้าตวัดผ่านอากาศเกิดเป็นเสียงหวีดหวิวสั้นๆ ก่อนจะปะทะเข้ากับกรงเล็บหนาของมอนสเตอร์ระดับต่ำที่จู่โจมเข้ามาจากมุมมืด คริสไม่แม้แต่จะหันไปมองเป้าหมาย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เรย์ ผู้ซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง "ถอยไปด้านหลังผม อย่าให้ระยะห่างระหว่างเราเกินหนึ่งช่วงแขน เข้าใจไหมครับ?" น้ำเสียงของคริสราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจราวกับคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ เรย์ขบกรามแน่น ฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบกำโล่ในมือไว้แน่น ความทรงจำอันโหดร้ายของภาพเพื่อนร่วมทีมที่ถูกฉีกกระชากต่อหน้าต่อตาในวันวานกำลังย้อนกลับมาหลอกหลอน เสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันลืมเลือนดังสะท้อนอยู่ในหูของเขา แต่นั่นไม่ใช่เวลาสำหรับความหวาดกลัว เขาหายใจเข้าลึก เร่งเร้ามานาในร่างกายให้ไหลเวียนไปยังโล่แผ่นนั้น แม้ข้างในจะสั่นไหว แต่เรย์ก็ขยับกายไปอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ เคร้ง! แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้คริสชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าเขากลับเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ควบคุมสถานการณ์ได้เบ็ดเสร็จ ดาบในมือวาดวงโค้งเป็นเส้นสายสีเงินคมกริบ ตัดผ่านลำคอของมอนสเตอร์จนขาดกระเด็น เลือดสีเขียวข้นสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าเรียบเฉยของเขา คริสสะบัดดาบเบาๆ แล้วหันกลับมาหาเรย์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเหมือนจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงส่วนลึกของจิตใจคนตรงหน้า "คุณมีสัญชาตญาณที่ดี... แต่ใจคุณมันปิดตายเกินไปนะเรย์" คริสขยับเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดผสมกับน้ำหอมจางๆ กลิ่นที่ดูอันตรายแต่กลับทำให้อุ่นใจอย่างประหลาด "คุณต้องการอะไรกันแน่?" เรย์เอ่ยถาม เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อมอนสเตอร์ แต่เป็นความกังวลต่อผู้ชายตรงหน้า "ผมเป็นแค่แทงค์เกอร์ไร้ค่าที่กิลด์ทิ้งขว้าง คุณมาเสียเวลาที่นี่ทำไม" คริสไม่ตอบทันที เขาสอดเก็บดาบเข้าฝักช้าๆ ท่าทางดูผ่อนคลายราวกับกำลังเดินอยู่ในสวนหลังบ้าน ท่ามกลางซากศพของเกตระดับ B ที่ควรจะอันตรายถึงชีวิต "ไร้ค่าหรือครับ? ถ้าคนอื่นมองแบบนั้น ก็แปลว่าพวกเขามีสายตาที่แย่มาก" คริสโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ "ผมไม่ได้ต้องการแค่แทงค์เกอร์ที่รับความเสียหายแทนคนอื่น แต่ผมต้องการคนที่สามารถ ‘สะท้อน’ ความแค้นที่พวกมันมอบให้ กลับไปหาพวกมันได้ถึงสิบเท่า... ผมรู้ว่าคุณซ่อนอะไรไว้ในโล่แผ่นนั้น" คำพูดของคริสทำให้เรย์ชะงักงัน หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ความลับที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดหลายปีถูกรื้อฟื้นขึ้นมาด้วยประโยคเพียงประโยคเดียว "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง..." "ในโลกที่ความแข็งแกร่งคือทุกอย่าง ใครที่กุมความลับได้มากกว่า คนนั้นคือผู้ชนะ" คริสเว้นจังหวะ เขาคว้าข้อมือของเรย์เบาๆ ไม่ใช่การรุกราน แต่เป็นการบังคับให้อีกฝ่ายจ้องมองกลับมา "ผมมีภารกิจลับ ภารกิจที่ต้องใช้คนอย่างคุณ... คนที่พร้อมจะตาย แต่กลับถูกโชคชะตาบังคับให้รอดมาเพื่อแก้แค้น นี่คือข้อเสนอที่ผมจะยื่นให้คุณเพียงครั้งเดียว ร่วมทีมกับผม แล้วผมจะช่วยให้คุณไปถึงจุดที่พวกที่หักหลังคุณต้องก้มหัวกราบกราน" เรย์มองมือของตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือของอีกฝ่าย ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย ความแค้นที่ฝังรากลึกกำลังเรียกร้องให้เขาสมัครใจกระโจนเข้าสู่ความมืดมิดที่คริสหยิบยื่นให้ แต่สติสัมปชัญญะกลับเตือนว่าผู้ชายคนนี้คือหลุมพรางที่สวยงามที่สุด "ถ้าผมปฏิเสธล่ะครับ?" "คุณปฏิเสธไม่ได้หรอก" คริสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "เพราะถ้าคุณไม่ไปกับผม คุณก็เป็นเพียงแค่ขยะที่รอวันตายในดันเจี้ยนห่วยๆ นี่เท่านั้น แต่ถ้าคุณมากับผม... ผมสัญญาว่าเลือดของพวกที่เคยทิ้งคุณ จะต้องเปื้อนมือคุณแน่นอน" คริสปล่อยมือจากข้อมือเรย์ แล้วหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูทางออกของเกตที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังงานมิติกำลังบิดเบี้ยว เกตกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า "ห้านาทีครับ ถ้าคุณไม่เดินตามผมมา ผมจะถือว่าคุณเลือกความตายที่ไร้ค่า ผมจะนับหนึ่งถึงสิบ... ในใจ" เรย์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากศพที่ค่อยๆ สลายตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม เขาเหลือบมองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นเทา ก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังของคริสที่เลือนรางลงเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืด ก้าวแรก... เรย์ขยับเท้า ก้าวที่สอง... เขากำโล่แน่นขึ้น ในจังหวะที่คริสนับในใจถึงเก้า แสงสว่างจากทางออกก็เริ่มหรี่ลงเกือบสนิท ทันใดนั้น แรงดึงมหาศาลจากมิติที่กำลังยุบตัวก็กระชากร่างของเรย์ให้ปลิวไปข้างหน้า สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของใครบางคนที่คว้าแขนเขาไว้ได้ทันท่วงทีในวินาทีสุดท้ายนั้นทำให้เรย์เบิกตากว้าง "ยินดีต้อนรับสู่ทีมครับ... หุ้นส่วนคนใหม่ของผม" เสียงกระซิบข้างหูของคริสไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่เรย์ไม่อาจเข้าใจได้ ในขณะที่กำแพงของเกตพังทลายลงเบื้องหลัง ร่างของทั้งคู่หายเข้าไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงเงาของชายปริศนาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ พร้อมกับดาบเล่มที่สองที่ค่อยๆ ถูกชักออกมาจากฝัก ความลับที่กำลังจะเปิดเผยในบทต่อไปจะทำให้ชีวิตของเรย์ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในดันเจี้ยนครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์