แทงค์เกอร์ตกกระป๋อง

“ถอดเกราะหน้าอกนั่นออกซะ เรย์ นายมันก็แค่โล่มนุษย์ที่หมดอายุการใช้งานแล้ว” เสียงของ ‘กวิน’ หัวหน้าปาร์ตี้ระดับท็อปของกิลด์อีลิทเอคโค่ ดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในโถงพักผ่อนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความสำเร็จของเหล่าผู้พิชิตเกต เรย์ยืนนิ่ง มือที่สวมถุงมือเหล็กหนาเตอะกำแน่นจนได้ยินเสียงแผ่นโลหะเบียดเสียดกัน เขาไม่ได้เอ่ยโต้ตอบ มีเพียงสายตาที่มองต่ำลงไปยังพื้นกระเบื้องเงาวับ พยายามข่มความสั่นไหวในอกไม่ให้ใครสังเกตเห็น “นายช่วยอะไรพวกเราไม่ได้แล้ว ทั้งความเร็วที่เชื่องช้า ทั้งสกิลรับดาเมจที่แทบจะมองไม่เห็นผล ถ้าขืนให้นายอยู่ต่อ เกรงว่ากิลด์คงต้องพินาศเพราะความไร้ประโยชน์ของนายคนเดียว” คำพูดเสียดแทงเหมือนใบมีดโกนที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าแก่ เรย์ไม่เคยลืมภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน วันที่เขาต้องสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปเพียงเพราะสกิล ‘สะท้อนความเสียหาย’ ของเขาทำงานช้าไปเพียงเสี้ยววินาที ความแค้นเคืองต่อตนเองในวันนั้นกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเขาไว้จนถึงวันนี้ “ผม... ผมเข้าใจแล้วครับ” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น เขาปลดสายรัดเกราะไหล่ออก ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับไปมองความสะใจบนใบหน้าของอดีตเพื่อนร่วมทีมแม้แต่นิดเดียว ท้องถนนเบื้องหน้าพร่ามัวด้วยหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เขาไม่มีที่ไป และไม่มีกิลด์ไหนรับแทงค์เกอร์ที่ถูกตีตราว่า ‘ไร้ค่า’ เข้าสังกัด สุดท้าย เรย์จึงเลือกเดินเข้าหาเกตระดับต่ำที่สุด—เกตสีเทาหม่นที่ถูกทอดทิ้งในเขตพื้นที่ส่วนตัวของสมาคม เพราะอย่างน้อยในที่ที่ไม่มีใครต้องการ ที่นั่นก็คงปลอดภัยพอที่จะให้เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว ภายในดันเจี้ยนระดับ F อากาศอบอ้าวและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น เรย์ก้าวเดินอย่างไร้จุดหมายในความมืดสลัว ความรู้สึกโหว่โหวงในใจขยายตัวจนแทบจะกลืนกินเขาทั้งตัว เขาไม่สนว่ามอนสเตอร์จะโผล่มาตอนไหน หรือเขาจะตายที่นี่หรือไม่ เพราะดูเหมือนว่าชีวิตของเขาจะไม่มีอะไรให้ต้องรักษาไว้แล้ว *ฉับ!* เสียงโลหะปะทะกับเนื้อเยื่อดังขึ้นจากมุมมืดเบื้องหน้า เรย์หยุดชะงัก สายตาเพ่งมองผ่านความมืดไปเห็นร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทกำลังตวัดดาบยาวจัดการกับก็อบลินระดับจ่าฝูงอย่างง่ายดาย ท่าทางการเคลื่อนไหวที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณนักฆ่านั้น ทำให้เรย์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ชายคนนั้นเก็บดาบเข้าฝักก่อนจะหันมาสบตาเรย์ ดวงตาคมกริบสีเทาคู่นั้นดูราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณที่แตกสลายของเขา “เดินเพ่นพ่านในที่แบบนี้โดยไม่ใส่เกราะป้องกันน่ะ... คิดจะฆ่าตัวตายหรือแค่อยากหาที่ฝังศพให้ตัวเองกันแน่?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยถามขึ้น เป็นคริส... อดีตหัวหน้ากิลด์ระดับตำนานที่หายตัวไปจากวงการอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสองปีก่อน เรย์ชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุด “ผมไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือครับ คุณควรไปจัดการธุระของคุณเถอะ” คริสไม่สนใจคำปฏิเสธ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของเลือดจางๆ และความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากชายตรงหน้า คริสเอื้อมมือขึ้นมาแตะที่ไหล่ของเรย์เบาๆ ก่อนจะกดลงน้ำหนักเพียงเล็กน้อย ทว่าแรงกดนั้นกลับทำให้เรย์รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ถูกกักเก็บเอาไว้ใต้เสื้อคลุมสีดำนั่น “นายมีปฏิกิริยาตอบสนองที่เร็วกว่าคนทั่วไป และฉันเห็นรอยช้ำบนฝ่ามือที่เกิดจากการสะท้อนแรงกระแทก” คริสกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้หัวใจของเรย์เต้นไม่เป็นจังหวะ “กวินมันตาบอดที่ปล่อยให้นายไป แต่ฉันไม่ได้โง่แบบมัน... สนใจจะลองร่วมทางกับคนที่ถูกโลกลืมเหมือนกันไหมล่ะ?” ทันใดนั้นเอง ผืนดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลิ่นอายมรณะที่รุนแรงจนน่าขนลุกพุ่งทะลุขึ้นมาจากชั้นหินเบื้องล่าง บอสของดันเจี้ยนนี้ไม่ได้มีเพียงหนึ่ง แต่มันกำลังคลานขึ้นมาจากความว่างเปล่าด้วยดวงตาสีเลือดที่จ้องมองมายังพวกเขาเพียงคู่เดียว คริสขยับตัวมาบังหน้าเรย์ไว้ทันที พร้อมกับชักดาบเล่มเดิมออกมาอีกครั้ง “ดูเหมือนว่าเราจะมีเรื่องต้องคุยกันยาว แต่ก่อนอื่น... ช่วยรอดจากตรงนี้ไปให้ได้ก่อนนะ เรย์” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ และหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะรอติดตามตอนต่อไปนะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์ครับ