ความกลัวที่ซ่อนอยู่

"นายกำลังโกหกตัวเองอยู่ หรือกำลังโกหกฉันกันแน่ เรย์" เสียงของคริสดังขึ้นในความเงียบงันของห้องพักฟื้นภายในกิลด์ เสียงนั้นเรียบเฉย ทว่าบาดลึกราวกับคมดาบที่พาดผ่านลำคอ เรย์สะดุ้งสุดตัว มือที่ถือแก้วน้ำสั่นจนน้ำกระฉอกเปื้อนหลังมือ เขาไม่ได้เงยหน้ามองอีกฝ่าย สายตาจับจ้องเพียงรอยร้าวบนพื้นกระเบื้องที่สะท้อนเงาของตนเอง บิดเบี้ยวและไม่มั่นคง "ผม... ผมแค่เหนื่อยครับคริส" เรย์ตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดวิตก "เราเพิ่งผ่านบอสระดับ A มาได้ การที่เราชนะ... มันไม่ได้แปลว่าเราเก่งขึ้น แต่มันแปลว่าเราโชคดีมากต่างหาก" คริสสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของความเย็นเยียบที่คุ้นเคยแผ่ซ่านออกจากร่างสูงโปร่งนั้น เขาคว้าข้อมือของเรย์เบาๆ ก่อนจะบีบกระชับจนอีกฝ่ายต้องยอมสบตา ดวงตาของคริสในยามนี้ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนตอนอยู่ในดันเจี้ยน มันมีเพียงความดุดันของชายผู้ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "โชคดี?" คริสเค้นหัวเราะในลำคอ "สกิลสะท้อนความเสียหายของนายในชั้นที่ 39 มันไม่ใช่แค่เรื่องโชค แต่มันคือการคำนวณที่สมบูรณ์แบบ นายรู้ไหมว่านายทำอะไรลงไป? นายเปลี่ยนจากแทงค์เกอร์ที่คอยยืนรับดาเมจให้คนอื่น กลายเป็นอาวุธสังหารที่แม้แต่บอสยังต้องหวาดกลัว" เรย์ดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังตีรวนเหมือนพายุคลั่ง ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อนร่วมทีมที่ล้มลงต่อหน้าต่อตา เสียงกรีดร้องที่ยังคงดังก้องอยู่ในหู ความตายที่เกิดขึ้นเพราะเขาไม่สามารถปกป้องใครได้ และตอนนี้... ความสำเร็จที่เกินตัวนี้กำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนยอดหอคอยที่ทำจากแก้ว "ผมไม่อยากเป็นอาวุธ" เรย์เอ่ยเสียงสั่น "ถ้าผมแข็งแกร่งขึ้น... ความคาดหวังของคนอื่นก็จะมากขึ้น และถ้าวันหนึ่งผมพลาดไปเพียงนิดเดียว เหมือนกับที่ผมเคยพลาดเมื่อสองปีก่อน... ใครจะเป็นคนรับผิดชอบล่ะครับ? คุณเหรอคริส?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ คริสนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว เขาเดินไปนั่งลงบนขอบเตียงฝั่งตรงข้าม สายตาที่เคยมองอย่างกดดันแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "นายคิดว่าคนอื่นคือสิ่งที่นายต้องปกป้องเพียงอย่างเดียวงั้นหรือ?" คริสเอ่ยถามเบาๆ "นายไม่ได้มองเห็นตัวเองเลยเหรอเรย์ นายเก่งขึ้น นายรอดมาได้ และที่สำคัญที่สุด... นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว" "มันไม่สำคัญหรอกครับว่าผมจะรู้สึกยังไง" เรย์แค่นยิ้มขมขื่น "ความจริงคือระบบในดันเจี้ยนนี้มันผิดปกติ ข้อมูลที่เราได้มามันไม่ได้เชื่อมโยงกับความเป็นจริงที่คุณเคยเจอมาเลยสักนิด คริส... คุณก็รู้ว่าเรากำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ที่เราไม่รู้จัก และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด" เรย์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ามืดมิดภายนอกกิลด์ ความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอกไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเขามาจากเงามืดเสมอ ไม่ใช่แค่จากมอนสเตอร์ในดันเจี้ยน แต่จาก 'เบื้องบน' ของสมาคมฮันเตอร์ด้วยเช่นกัน "เราต้องออกไปสำรวจเกตที่เพิ่งเปิดใหม่ในเขตตะวันออกพรุ่งนี้" คริสเดินมาหยุดข้างๆ เขา สัมผัสจากมือที่วางลงบนไหล่ของเรย์ให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด "ฉันจะอยู่ข้างนาย ไม่ว่าความจริงมันจะน่ากลัวแค่ไหน หรือแม้แต่วันที่นายจะรู้สึกว่าตัวเองแบกรับไม่ไหวแล้ว ฉันจะเป็นคนที่แบกนายเอาไว้เอง" เรย์เงยหน้ามองคริส แสงไฟสลัวในห้องทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายดูคมเข้มและน่าเกรงขาม ความหวั่นไหวที่พยายามกดทับเอาไว้เริ่มสั่นคลอน เขาอยากจะเชื่อใจ แต่บาดแผลในอดีตมันลึกเกินกว่าจะหายสนิทเพียงเพราะคำพูดปลอบประโลม ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบตามด้วยเสียงของหัวหน้าหน่วยข่าวกรองที่ดูแตกตื่นผิดปกติ "คุณคริสครับ! คุณเรย์! ด่วนครับ... ระบบการตรวจสอบพลังงานภายในเกตเมื่อครู่เกิดความผิดพลาด และตอนนี้... รหัสพลังงานที่ตรวจพบมันตรงกับระดับชั้นที่คุณทั้งคู่เพิ่งผ่านออกมา ทั้งที่เกตนั้นควรจะปิดตายไปแล้วตั้งแต่วันก่อน!" คริสขมวดคิ้วแน่น เขารีบผลักบานประตูออกไป ทิ้งให้เรย์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เพราะสิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้ในขณะนี้ไม่ใช่ความกลัวจากภายนอก แต่เป็น 'เสียงกระซิบ' ที่ดังออกมาจากกำไลข้อมือที่เขาได้มาจากศพของมอนสเตอร์ในชั้นที่ 39... มันเป็นเสียงของเพื่อนสนิทที่ตายไปแล้วเมื่อสองปีก่อน ซึ่งกำลังเรียกชื่อเขาซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นจนน่าขนลุก ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และคริสนะครับ ผมหวังว่าตอนต่อๆ ไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นยิ่งขึ้นไปอีกครับ ชาโดว์ฮันเตอร์