รอดด้วยกัน

“อย่าปล่อยมือผม!” เสียงตะโกนของเรย์ขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระชากที่ฉุดรั้งร่างของเขาลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง พื้นหินอ่อนที่เคยเหยียบย่ำเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนแปรสภาพเป็นกลไกกับดักที่เปิดอ้าออกราวกับปากของอสูรร้าย คริสไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาพุ่งตัวตามลงมา มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเรย์ไว้ได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่กระแทกเข้ากับผนังดันเจี้ยนที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยตะไคร่พิษ “ผมบอกให้คุณหนีไปไง!” เรย์ตวาด ทั้งที่ดวงตาคู่สวยนั้นสั่นระริกด้วยความกลัวที่ไม่อาจปิดบัง ความเจ็บปวดจากแผลเก่าที่ต้นแขนเตือนให้รู้ว่าเขาแทบไม่มีแรงเหลือให้ยื้อยุด คริสกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยกลับบิดเบี้ยวด้วยโทสะและกังวล “หุบปากซะ แล้วฟังให้ดี เรย์! ถ้าฉันจะปล่อยนายตายที่นี่ ฉันคงไม่ดึงนายเข้ามาในกิลด์ตั้งแต่แรก” รอบข้างของพวกเขามีเพียงความมืดมิดที่กดทับ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างอยู่ในชั้นใต้ดินแห่งนี้บ่งบอกว่ากับดักนี้คือสุสานของนักผจญภัยนับไม่ถ้วน แสงไฟจากคริสตัลในมือคริสริบหรี่ลงเรื่อยๆ เรย์พยายามมองสำรวจผนังรอบด้าน เห็นเพียงสัญลักษณ์โบราณที่ส่องแสงสีแดงฉาน ทุกครั้งที่แสงนั้นกะพริบ พื้นห้องจะสั่นไหวราวกับมีสัตว์ร้ายบางอย่างกำลังตื่นจากการหลับใหล “เรย์ ฟังนะ...” คริสปรับน้ำเสียงให้เบาลง แม้ท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตายเขายังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ “ทักษะสะท้อนความเสียหายของนาย... ตอนนี้มันเป็นสิ่งเดียวที่จะพาเราออกไปได้ ถ้าเราถูกล้อม นายต้องเป็นเกราะให้ฉัน และฉันจะเป็นดาบให้นาย เราจะไม่ปล่อยให้ใครต้องสังเวยชีวิตที่นี่อีกเหมือนอดีตของนาย เข้าใจไหม” เรย์ชะงักไป คำพูดของคริสจี้ถูกจุดเปราะบางในใจ ความรู้สึกผิดจากการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมในอดีตย้อนกลับมาฉายชัด เขาเคยเชื่อเสมอว่าตัวเองคือตัวดึงดูดความโชคร้าย แต่การที่คริสกล้าเอาชีวิตมาเดิมพันเคียงข้างเขา ทำให้เรย์กำหมัดแน่น ความหวาดกลัวในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นบางอย่าง “ถ้าคุณเชื่อใจผม... ผมก็จะเชื่อใจคุณ” เรย์กล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยน้ำหนัก ทันใดนั้น เสียงกลไกเฟืองขนาดมหึมาดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถง ผนังหินที่เคยปิดตายเริ่มเคลื่อนตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ บีบอัดพื้นที่ให้เล็กลงเรื่อยๆ กองทัพโครงกระดูกนักรบที่สวมเกราะผุพังค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ดวงตาสีเพลิงของพวกมันจ้องมองมาที่ร่างสองร่างที่อยู่ใจกลางกับดัก “มาแล้ว” คริสชักดาบเล่มโปรดออกจากฝัก ปลายดาบสะท้อนแสงสีแดงของสัญลักษณ์บนกำแพง “เตรียมพร้อมเรย์ อย่าให้มันผ่านเกราะของนายไปได้แม้แต่นิ้วเดียว” เรย์ก้าวออกไปข้างหน้า ร่างกายเริ่มแผ่ไอสีฟ้าอ่อนซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทักษะลับที่เขาไม่เคยใช้เต็มกำลังมาก่อน เขาเป็นแทงค์ที่ไม่ได้มีดีแค่การรับดาเมจ แต่คือการโต้กลับด้วยความเจ็บปวดที่ได้รับ “ผมไม่ให้ใครแตะต้องคุณ... โดยเฉพาะพวกขยะพวกนี้” การต่อสู้ตะลุมบอนเริ่มต้นขึ้น คริสพุ่งทะยานเข้าหาศัตรูราวกับพยัคฆ์ร้าย ดาบของเขาฟาดฟันอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ตัดร่างโครงกระดูกจนแตกกระจาย แต่จำนวนของพวกมันกลับดูเหมือนไม่มีวันหมดสิ้น เมื่อคริสพลาดท่าถูกกรงเล็บแหลมคมของนักรบไร้วิญญาณเฉือนเข้าที่หัวไหล่ เรย์รีบกระโดดเข้ามาขวาง พร้อมกับเปิดใช้ทักษะ [Reflect Shield] ไอสีฟ้าขยายตัวครอบคลุมทั่วร่าง ความเสียหายที่คริสควรจะได้รับกลับถูกเปลี่ยนเป็นแรงสะท้อนมหาศาล แรงกระแทกนั้นตีกลับไปที่ตัวโครงกระดูกจนร่างของมันระเบิดเป็นผุยผง แต่เรย์เองก็ทรุดฮวบลงเพราะความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาสู่ร่างกายตนเองแทน “เรย์!” คริสประคองร่างของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน เขาเห็นใบหน้าของเรย์ซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม “นายฝืนเกินไปแล้ว” “ผมยังไหว... ทางออกอยู่ตรงนั้น” เรย์ชี้นิ้วไปยังรอยแยกเล็กๆ บนเพดานห้องที่แสงสลัวลอดผ่านเข้ามา “เราต้องร่วมมือกัน... ใช้พลังของคุณส่งผมขึ้นไป” คริสจ้องมองตาของเรย์ ลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลเหลืออยู่แล้ว เขาพยักหน้าครั้งเดียว เป็นการตกลงที่หนักแน่นดั่งคำมั่นสัญญา ทั้งคู่หันหลังชนกัน รับมือกับระลอกคลื่นของศัตรูที่ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ จังหวะการต่อสู้ของทั้งคู่ประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับเต้นรำอยู่บนขอบเหวแห่งความตาย ในขณะที่พวกเขากำลังจะถึงจุดที่รอยแยกเพดานเปิดออก เสียงคำรามดังกึกก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พื้นดินที่เคยเป็นทางเดินจู่ๆ ก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกที่ดูไม่มีจุดสิ้นสุด คริสกระโดดขึ้นไปเกาะขอบหน้าผาได้สำเร็จ แต่เรย์กลับเสียหลักตกลงไปในความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง คริสตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาปล่อยมือจากขอบหิน พุ่งดิ่งลงไปหาเรย์ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเหล่าวิญญาณในดันเจี้ยน มือของเขาสองข้างไขว่คว้าจนได้สัมผัสกับนิ้วมือของเรย์อีกครั้ง แต่ทว่า... เมื่อเขาลืมตาขึ้นหลังจากการกระแทก เงาขนาดมหึมาที่ไม่ได้มีรูปร่างเหมือนโครงกระดูกกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา มันคือบอสลับของชั้นที่ 25... ผู้พิทักษ์ที่ไม่มีใครเคยรอดชีวิตกลับไปบอกเล่าถึงรูปร่างที่แท้จริงของมัน และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของปีศาจตนนั้นกลับจ้องมองมาที่เรย์ด้วยความโหยหา ราวกับว่าตัวเอกของเราเป็นสิ่งที่มันเฝ้ารอคอยมาตลอดนับพันปี! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับสถานการณ์บีบคั้นที่เรย์และคริสต้องเผชิญในครั้งนี้นะครับ ผมชาโดว์ฮันเตอร์ขอฝากให้ติดตามกันต่อไปว่าพวกเขาจะรอดพ้นจากเงามืดนี้ได้อย่างไรในตอนหน้าครับ!