รอดตายหวุดหวิด

"ถอยไปเรย์! อย่ารับการโจมตีนั้นด้วยโล่เดี่ยวๆ อีก!" เสียงตะโกนของคริสดังลั่นก้องไปทั่วโถงหินที่เต็มไปด้วยไอพิษจากบอสระดับบอสเฝ้าด่าน 'อสรพิษเกล็ดเหล็ก' มันไม่ได้เป็นเพียงงูยักษ์ธรรมดา แต่เกล็ดของมันสั่นไหวสร้างคลื่นกระแทกที่ฉีกกระชากชุดเกราะของเรย์จนเริ่มบุบเบี้ยว เรย์หอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านหน้ากากปิดปากที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด เขาไม่ได้ถอยหลังตามคำสั่ง แต่เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้า ยืนหยัดขวางทางระหว่างความตายกับร่างของคริสที่กำลังรวบรวมพลังเวทมนตร์เพื่อปิดฉากบอสตัวนี้ "ถ้าผมถอย คุณก็ตาย" เรย์สวนกลับสั้นๆ เสียงของเขาสั่นพร่าแต่หนักแน่นราวกับภูผา สายตาของคริสฉายแวววูบไหวในชั่วขณะ เขาเห็นภาพอดีตซ้อนทับขึ้นมา เพื่อนร่วมทีมคนเก่าที่เคยพูดประโยคเดียวกันก่อนจะถูกกลืนหายไปในความมืดของดันเจี้ยน คริสกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาจากการร่ายเวทบีบกระชับคทาในมือจนเส้นเลือดขึ้นชัด "ฉันไม่ได้ขอให้คุณเอาชีวิตมาทิ้งตรงนี้! เบี่ยงมันไปทางซ้าย ผมจะดึงความสนใจของมันเอง!" "ผมทำไม่ได้!" เรย์คำรามลั่นในจังหวะที่หัวงูยักษ์พุ่งเข้ามาดุจหอกเหล็ก "ถ้าผมขยับ จังหวะที่คุณเปิดช่องว่างจะหายไปทันที โจมตีเสียตอนนี้คริส! ผมจะรับแรงกระแทกเอง!" ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตาย เรย์กระแทกโล่ลงกับพื้น ปลุกพลัง 'สะท้อนความเสียหาย' (Mirror Barrier) จนแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นรอบกาย ร่างของอสรพิษพุ่งเข้าปะทะกับโล่ของเรย์อย่างจัง แรงกระแทกมหาศาลผลักร่างของเรย์ไถลไปกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟ เขารู้สึกถึงกระดูกซี่โครงที่ลั่นเปรี๊ยะราวกับจะแตกละเอียด แต่นี่คือโอกาสเดียวที่เขามี คริสไม่ได้ปล่อยให้โอกาสนั้นสูญเปล่า แม้ในใจจะตื่นตระหนกกับความบ้าระห่ำของเรย์ แต่เขาก็ทุ่มพลังเวททั้งหมดที่มี พลังงานสีม่วงเข้มก่อตัวเป็นรูปร่างของดาบศิลาขนาดใหญ่กลางอากาศ ก่อนจะพุ่งลงมาเสียบทะลุเกล็ดเหล็กของอสรพิษอย่างแม่นยำ เสียงกรีดร้องโหยหวนของสัตว์อสูรดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่ร่างกายของมันจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทา ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องโถงกว้างอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างทรุดตัวลงกับพื้น เรย์พยายามยันกายขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านทำเอาเขาเซถลา คริสรีบพุ่งเข้ามาคว้าต้นแขนของเขาไว้ทันท่วงที ดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโกรธปนความโล่งใจอย่างประหลาด "คุณนี่มัน... ทำไมถึงชอบทำตัวน่าหงุดหงิดแบบนี้เสมอเลยนะ" คริสพูดพลางตรวจสอบรอยแตกบนเกราะของเรย์ มือของเขาที่สัมผัสผ่านชุดเกราะสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เรย์มองคริสด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าสร้อยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ถ้าผมไม่ทำ... ใครจะปกป้องคนที่ผมมองเห็นว่าสำคัญอีกล่ะครับ ผมไม่ได้แกร่งเหมือนคุณคริสนะครับ ผมเป็นได้แค่แทงค์ที่คอยซับความเสียหาย... ถ้าผมไม่รับไว้ ใครจะเป็นคนรับแทนล่ะ?" คริสชะงักไป คำพูดของเรย์กระแทกใจเขาแรงยิ่งกว่าแรงปะทะจากบอสเสียอีก เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะดึงตัวเรย์เข้ามาใกล้จนลมหายใจรดกัน "อย่าพูดว่าคุณไม่มีค่าอีก ผมเลือกคุณมาเป็นคู่หู ไม่ใช่ให้มาเป็นโล่ที่พังได้เพียงเพราะความกลัวในอดีต" "คุณ... รู้เรื่องนั้นด้วยเหรอครับ?" เรย์ช้อนสายตามองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ คริสไม่ตอบ เขาเพียงแต่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางประตูทางออกที่ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นห้องถัดไปที่มืดสนิท ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ใช่ของพวกเขาดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ทั้งคู่หยุดชะงัก คริสรีบคว้าคทาขึ้นมาเตรียมพร้อมในท่าทางป้องกันทันที เสียงฝีเท้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้นพร้อมกับกลิ่นสาบที่คุ้นเคย กลิ่นของโลหิตและสนิมที่เตือนภัยถึงอันตรายระดับสูงที่เหนือกว่าบอสตัวเมื่อครู่หลายเท่า ชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาจากเงามืด มือข้างหนึ่งถือเหรียญตราของกิลด์ที่คริสจำได้แม่นยำว่าเป็นของกิลด์ที่ล่มสลายไปเมื่อสามปีก่อน เขามองมาที่เรย์ด้วยสายตาประหลาดใจก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก "ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอ 'กระจกเงา' ที่รอดชีวิตมาจากนรกขุมนั้น... เรย์ นายยังติดค้างคำตอบพวกเราไว้นะ ว่าทำไมวันนั้นถึงเป็นคนเดียวที่รอดออกมาได้" ชาโดว์ฮันเตอร์หวังว่าท่านผู้อ่านจะร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของเรย์ในเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้ด้วยกันนะครับ ขอบพระคุณครับ