ปาร์ตี้รูมแห่งความลับ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำสายตาเหมือนระแวงว่าผมจะเอาดาบแทงข้างหลังล่ะก็ ผมว่าเราคงคุยกันไม่จบหรอกครับ เรย์" เสียงของคริสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของปาร์ตี้ (Party Room) กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาทำความสะอาดอุปกรณ์เวทมนตร์ลอยอบอวลไปทั่วห้อง เขาไม่ได้หันมามองคนข้างหลัง แต่เลือกที่จะวางดาบยาวประจำตัวลงบนแท่นวางอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานก้องไปทั่วพื้นที่สี่เหลี่ยมที่กั้นแยกจากโลกภายนอกด้วยกำแพงเวทมนตร์ชั้นดี เรย์ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงทางเข้า มือที่กำสายสะพายเป้อุปกรณ์ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาค่อยๆ ปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงไอเย็นจากม่านพลังที่ตัดขาดเขากับเสียงอึกทึกของกิลด์ฮอลล์ภายนอก "ผมไม่ได้ระแวง... แค่ไม่ชิน" เรย์ตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ปกติแทงค์เกอร์อย่างผมไม่ค่อยได้รับเชิญมานั่งคุยในพื้นที่ส่วนตัวของหัวหน้าทีมเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะคนที่เคยเป็นถึงระดับหัวหน้ากิลด์อย่างคุณ" คริสหันกลับมา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสความลับที่เจ้าตัวซ่อนเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เรย์หลบสายตาไปทางอื่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เขารู้ดีว่าคริสเห็นอะไรบางอย่างในตัวเขา สิ่งที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดนับตั้งแต่เหตุการณ์ในดันเจี้ยนครั้งก่อน "ที่นี่ไม่ใช่กิลด์" คริสพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ที่นี่คือปาร์ตี้รูม ที่ที่มีแค่คุณกับผม ที่ที่คุณไม่ต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียวเหมือนตอนอยู่ในดันเจี้ยน" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ "แบกรับ? คุณหมายถึงการสะท้อนดาเมจจนแทบตายเพื่อเปิดทางให้พวกคุณรอดไปได้น่ะหรือครับ?" "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องสกิล!" คริสตัดบท น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "ผมหมายถึงรอยแผลเป็นในใจที่คุณมี... รอยแผลที่ผมเห็นทุกครั้งที่คุณมองไปที่ปาร์ตี้เบื้องหน้าเหมือนกำลังมองเห็นภาพหลอนของใครบางคน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น เรย์ชะงักไป คำพูดของคริสราวกับคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในจุดที่เขาพยายามปิดตายมานาน เขาเม้มปากแน่น ความโกรธปนกับความกลัวเอ่อล้นอยู่ในอก "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น คริส คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นใน 'เดดโซน' คืนนั้น" คริสไม่ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์จนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง กลิ่นอายของชายหนุ่มที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนแผ่ออกมาสะกดให้เรย์ขยับตัวไม่ได้ "ผมรู้ว่าคุณโทษตัวเองที่เพื่อนร่วมทีมตาย แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าที่ยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ มันไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่มันคือเพราะคุณยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกเขา" เรย์เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาสั่นไหว "แล้วมันได้อะไรขึ้นมาล่ะครับ? สุดท้ายผมก็กลายเป็นคนขี้ขลาดที่ทำได้แค่ตั้งโล่รอรับความเจ็บปวด แทนที่จะเป็นนักรบที่ออกไปฟาดฟันอย่างที่ผมเคยเป็น!" คริสยกมือขึ้นช้าๆ แต่แทนที่จะโจมตี เขากลับวางมือลงบนไหล่ของเรย์อย่างหนักแน่น สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้อีกฝ่ายนิ่งงัน "ขี้ขลาดหรือเปล่า ผมเป็นคนตัดสินเอง เพราะตอนนี้ คุณคือแทงค์เกอร์คนเดียวที่ผมยอมให้ยืนอยู่ข้างหลัง... ไม่สิ ต้องบอกว่ายืนอยู่ข้างๆ ผมต่างหาก" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่กลับมีน้ำหนักมหาศาล เขาพยายามเบนสายตาหนี แต่คริสกลับเชยคางเขาขึ้นให้สบตากันอีกครั้ง ในจังหวะนั้นเอง โลกทั้งใบของเรย์เหมือนจะหยุดหมุน ความเย็นชาที่คริสเคยแสดงออกหายไป เหลือเพียงความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น—ความปรารถนาที่จะทำลายกำแพงที่เรย์สร้างขึ้นมาเพื่อกั้นขวางตัวเองจากโลกภายนอก "คุณกำลังทำอะไร..." เรย์กระซิบ เสียงแผ่วเบาจนแทบขาดหาย "ผมกำลังทำสิ่งที่หัวหน้าปาร์ตี้ควรทำ" คริสตอบ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเรย์ "ทำความรู้จักกับคนที่ผมจะฝากชีวิตไว้ด้วยให้ดีที่สุดไงครับ" ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนจากระบบเวทมนตร์ภายในห้องพักก็ดังขึ้นเป็นจังหวะถี่ๆ สัญญาณสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วห้องพักส่วนตัวที่ควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัย *กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง...* คริสชะงักไปทันที เขาละมือจากไหล่ของเรย์แล้วหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความเคร่งขรึมเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาเตือน "เป็นไปไม่ได้..." คริสพึมพำ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "ไม่มีใครรู้ที่ตั้งของปาร์ตี้รูมนี้ นอกจากคนในปาร์ตี้เรา" เรย์ขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?" คริสไม่ได้ตอบทันที เขากดเรียกดูบันทึกการเข้าถึงพื้นที่ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างเย็นชา ก่อนจะหันมามองเรย์ด้วยสายตาที่ทำให้เรย์รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง "ดูเหมือนจะมี 'หนอนบ่อนไส้' แฝงตัวเข้ามาในปาร์ตี้ของเราตั้งแต่แรกแล้วครับเรย์" คริสพูดพลางหยิบดาบขึ้นมาถือไว้มั่น "และตอนนี้... ดูเหมือนมันจะไม่อยากรอให้เราพิชิตเกตให้จบเสียแล้ว" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นจากหน้าประตูทางเข้าม่านเวทมนตร์—มันไม่ใช่เสียงของสมาชิกกิลด์ทั่วไป แต่มันคือเสียงของอาวุธระดับสูงที่ถูกชักออกจากฝัก คริสขยับตัวไปบังข้างหน้าเรย์โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะหันมาพูดทิ้งท้ายสั้นๆ ที่ทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ "เตรียมโล่ของคุณให้ดี เพราะคนที่กำลังพังประตูเข้ามา... คือคนเดียวกับคนที่ฆ่าเพื่อนร่วมทีมของคุณในวันนั้นครับ" ขอให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้านะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณที่ยังติดตามกันมาถึงจุดพีคนี้ครับ