ความอิจฉาของก๊อต

“ถ้าเธอยังคิดจะเกาะติดพี่พายไปจนตายแบบนี้ ก็ลองดูว่ารอยยิ้มโง่ๆ ของเธอจะยังเหลืออยู่ไหม... หลังจากที่ฉันจัดการเธอกับไอ้พวกเพื่อนสนิทที่คอยให้ท้ายจนเสียคนนั่นแล้ว” คำขู่ของรินยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มินนี่ยืนนิ่งอยู่หน้าตึกกิจกรรม มือที่กำโทรศัพท์แน่นสั่นเทาเล็กน้อย ความกลัวแวบผ่านเข้ามาในใจไม่ใช่เพราะคำขู่ของรุ่นพี่คนนั้น แต่เป็นเพราะเธอรู้ดีว่ารินไม่ได้แค่พูดเล่น กิจกรรมกีฬาสีที่กำลังจะมาถึงคือสนามรบ และดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเป้าหมายหลักที่ถูกเล็งไว้ “มินนี่!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว เธอหันกลับไปพบก๊อตที่วิ่งเหยาะๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขามีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปากจากเรื่องทะเลาะวิวาทคราวก่อน แต่นัยน์ตากลับฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “มาทำอะไรแถวนี้คนเดียว? พี่พายไปไหน ทำไมปล่อยให้เธอเดินคนเดียวในที่เปลี่ยวๆ แบบนี้วะ” ก๊อตถาม เสียงของเขาเจือความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “มินนี่แค่... มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยน่ะ ก๊อตไม่ต้องห่วงหรอก พายเขามีงานต้องทำเยอะแยะ” มินนี่พยายามฝืนยิ้ม แต่ก๊อตกลับขมวดคิ้วแน่น เขาเดินขยับเข้ามาใกล้จนมินนี่ต้องถอยหลังไปชนกับเสาระเบียง “คิดเหรอ? หรือคิดถึงมันจนไม่มีสมาธิจะสนใจตัวเอง” ก๊อตคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความห่วงใยกลายเป็นความอัดอั้นที่เก็บงำมานาน “มินนี่... เราเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้ว เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้ว่าที่ฉันคอยตามคอยปกป้องเธอ เพราะฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อน” มินนี่เบิกตากว้าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบข้าง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของก๊อตที่สะท้อนให้เห็นถึงความสั่นคลอนในใจ “ก๊อต... อย่าพูดแบบนี้เลยนะ เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ดีที่สุดแล้ว” มินนี่เอ่ยเสียงแผ่ว พยายามดึงมือออก แต่ก๊อตกลับกำไว้แน่นขึ้น “ดีที่สุดสำหรับใคร? สำหรับเธอเหรอ? หรือสำหรับไอ้รุ่นพี่เฮดว้ากนั่น!” ก๊อตขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลงเมื่อเห็นมินนี่มีสีหน้าเจ็บปวด “มันมีอะไรดีนักหนา มันดุ มันเย็นชา แล้วมันก็เอาแต่ผลักไสเธอ แต่ฉัน... ฉันอยู่ข้างเธอมาตลอดนะมินนี่ ไม่ว่าตอนที่เธอร้องไห้เพราะสอบตก หรือตอนที่เธออยากจะหนีออกจากบ้าน ฉันคือคนที่อยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่ใช่คนชื่อพาย!” “มินนี่รู้ว่าก๊อตหวังดีกับมินนี่มากแค่ไหน...” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นน้ำตา “แต่หัวใจมันไม่ใช่สิ่งที่เลือกได้นะก๊อต มินนี่พยายามแล้ว... พยายามจะมองก๊อตแบบอื่น แต่มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ สำหรับมินนี่ ก๊อตคือเพื่อนที่ดีที่สุด แต่คนที่จะเป็นมากกว่านั้น... มันมีแค่พายคนเดียว” ก๊อตปล่อยมือมินนี่ราวกับถูกของร้อน ใบหน้าของเขาชาไปชั่วขณะ ความอิจฉาที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงในใจเริ่มพังทลายลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึก “เพราะมันเป็นคนสั่ง? หรือเพราะมันเป็นคนสอนให้เธอรู้จักความรักที่อันตรายแบบนั้น?” “ไม่ใช่เรื่องของใครคนไหนทั้งนั้น มันเป็นเรื่องของมินนี่... มินนี่ขอโทษนะก๊อต แต่มินนี่ให้ก๊อตได้แค่ความเป็นเพื่อนจริงๆ” มินนี่ก้มหน้างุด เธอไม่อาจทนมองแววตาที่แตกสลายของเพื่อนสนิทได้ เธอหมุนตัวเดินหนีออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเลี้ยวผ่านมุมตึก สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล พายยืนอยู่ตรงนั้น... เขาอยู่ที่นั่นมานานแค่ไหนแล้ว? สายตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังขบขันกับอะไรบางอย่าง แต่ดวงตานั้นกลับเรียบเฉยจนน่ากลัว “ฟังจบแล้วใช่ไหมครับ?” พายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเหมือนสายน้ำที่ซ่อนกระแสน้ำวนไว้เบื้องล่าง “ความรู้สึกของเพื่อนสนิท... มันน่าตื้นตันใจดีเนอะ” มินนี่ตัวแข็งทื่อ เธอไม่รู้ว่าเขาได้ยินไปมากน้อยแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้นไม่ใช่สายตาของพาย หากแต่เป็นรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา... รอยเลือดที่ดูใหม่และสดจนน่าตกใจ! พายค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า มือข้างหนึ่งของเขาหยิบมีดคัตเตอร์เล่มเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วหมุนเล่นอย่างใจเย็น ก่อนจะหยุดตรงหน้ามินนี่เพียงหนึ่งคืบ “รินเตือนเธอแล้วนะมินนี่... ว่าอย่าให้ใครมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ ตัวเธอในช่วงเวลาที่ ‘มีคน’ กำลังจัดระเบียบสังคมในคณะนี้” พายกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ปนกับกลิ่นคาวเลือดทำให้มินนี่ใจสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ “รวมถึงเพื่อนสนิทที่น่าสงสารของเธอด้วย... ถ้าไม่อยากให้มันหายไปจากชีวิตเธอจริงๆ ก็บอกให้มันเลิกยุ่งเรื่องของฉันซะ” เขาหย่อนคัตเตอร์เล่มนั้นลงในมือเธอแล้วเดินจากไป ทิ้งให้มินนี่ยืนนิ่งท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เกาะกินหัวใจ เมื่อเธอหันกลับไปมองทางที่ก๊อตอยู่... ที่นั่นกลับว่างเปล่า มีเพียงรอยเท้าเปื้อนโคลนที่ลากยาวออกไปสู่ทางมืดมิดหลังตึกกิจกรรมเท่านั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเติบโตไปกับมินนี่และพายนะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยหวังว่าทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ!