งานกีฬาสานสัมพันธ์

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าตำแหน่งนี้มันต้องใช้ความละเอียด พี่พาย... พี่ดูไม่ออกจริงๆ เหรอคะว่าสัดส่วนป้ายขบวนมันเบี้ยว!” เสียงตวาดแหลมสูงของมินนี่ดังแทรกผ่านความวุ่นวายภายในโรงยิมอเนกประสงค์ เธอไม่ได้ตั้งใจจะใช้เสียงดัง แต่ความกดดันจากงานกีฬาสานสัมพันธ์ที่กระชั้นเข้ามาทุกที ทำให้ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดของเธอขาดผึง มือเล็กที่เปื้อนสีอะคริลิกกำพู่กันแน่นจนสั่น พายไม่ได้โต้ตอบทันที เขาเพียงแค่วางคัตเตอร์ลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษลัง ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววดุเข้มยามคุมกิจกรรมบัดนี้กลับมีความอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย เขาไม่ได้มองป้ายขบวนที่ว่าเบี้ยว แต่เขากำลังมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยหยดสีและเหงื่อซึมตามไรผม “ถ้ามันเบี้ยว ก็แค่แก้ใหม่ แต่ถ้ามินนี่ไม่ยอมพักกินน้ำบ้าง... มินนี่จะหน้ามืดไปก่อนงานเริ่มนะ” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุเย็นลงถนัดตา “มินนี่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อพักค่ะ พี่พายก็รู้ว่าคณะเราต้องการชนะ รินเขาทำหน้าที่ฝ่ายประสานงานได้ดีแล้ว แต่พี่ที่เป็นหัวหน้างานกลับมาจ้องแต่จะจับผิดการจัดวางของมินนี่... พี่พายต้องการอะไรกันแน่คะ?” มินนี่เงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาคู่นั้น—ดูดื้อรั้น อ่อนล้า และเต็มไปด้วยความสับสน ก๊อตที่ยืนซ้อนหลังมินนี่อยู่ไม่ไกลขยับตัวเข้ามาใกล้ เตรียมจะเอ่ยปากแทรก แต่พายกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามโดยไม่หันไปมอง “พี่ไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากอยากให้งานมันออกมาดีที่สุด... และอยากให้คนทำไม่เป็นอะไรไป” พายก้าวเข้ามาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาปะทะกับจมูกของมินนี่จนใจเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ “ก๊อต... นายไปช่วยทีมสวัสดิการขนน้ำเถอะ ทางนี้ฉันจะดูแลต่อเอง” ก๊อตชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวที่ปิดไม่มิด มือที่กำขวดน้ำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา “มินนี่เขาไม่ใช่เด็กอนุบาลนะพี่พาย เขาดูแลตัวเองได้ และผมก็มีหน้าที่ดูแลเพื่อนผมเหมือนกัน” “ไปสิ ก๊อต” มินนี่พูดขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากพาย แม้ในใจจะรู้สึกวูบโหวงกับความอึดอัดที่เกิดขึ้น แต่เธอก็เลือกที่จะผลักไสคนที่เธอคิดว่าเป็น ‘เพื่อน’ ออกไป เพื่อเผชิญหน้ากับ ‘เฮดว้าก’ ที่ทำตัวเหนือความเข้าใจของเธอ เมื่อก๊อตจำใจเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจ พายก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสีสะอาดขึ้นมา เขาไม่ถามความสมัครใจ แต่ค่อยๆ บรรจงซับหยดสีที่เปื้อนข้างแก้มของมินนี่ด้วยท่าทีแผ่วเบาจนมินนี่แทบจะหยุดหายใจ สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสผ่านผ้าเช็ดหน้ามันอบอุ่นและอ่อนโยนเกินกว่าสถานะที่เขากับเธอควรจะเป็น “ทำไมต้องทำเหมือน... ห่วงกันขนาดนี้ด้วยคะ?” มินนี่ถามเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวในใจละลายหายไปราวกับน้ำแข็งโดนไฟ “ในเมื่อพี่ก็มีริน... มีสังคมของพี่ที่มินนี่ไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง” พายชะงักมือนิ่ง เขามองจ้องริมฝีปากที่สั่นระริกของหญิงสาว ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “เพราะโลกของพี่มันมีแต่กฎเกณฑ์จนน่าเบื่อ... จนกระทั่งมินนี่เดินเข้ามาแหกกฎทุกอย่างที่พี่เคยสร้างไว้ไงครับ” “หมายความว่ายังไง...” “หมายความว่า พี่ไม่ได้ต้องการให้รินมาช่วยงาน แต่พี่ต้องการให้มินนี่มาอยู่ตรงนี้... ในสายตาของพี่ ตลอดเวลา” ยังไม่ทันที่มินนี่จะได้ตั้งตัวกับคำสารภาพที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่กลางหัวใจ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาใกล้พร้อมเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นเคย รินเดินเข้ามาในพื้นที่ทำงานด้วยชุดออกกำลังกายที่ดูเป๊ะปังผิดกับทุกคนในห้อง เธอกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะโยนกองเอกสารลงบนโต๊ะจนเสียงดังปัง “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ พอดีมือมันลื่นไปหน่อย” รินยิ้มหวาน แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม “พอดีได้รับแจ้งจากประธานกีฬาสีว่า มีการ ‘ทุจริต’ ในการจัดทำงบประมาณซื้ออุปกรณ์ทำป้ายขบวนค่ะ เห็นว่าชื่อคนทำเรื่องเบิกเงินก้อนนี้... คือชื่อของน้องมินนี่ใช่ไหมคะ?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มินนี่เบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เธอไม่เคยทำเรื่องเบิกจ่ายเงินก้อนนั้นด้วยตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว! พายหันขวับมามองมินนี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมและตั้งคำถาม ในขณะที่รินเดินเข้ามาใกล้ พลางหยิบเอกสารขึ้นมาสะบัดเบาๆ ในมือ “พี่พายคะ... กฎของคณะเราคือถ้าใครทุจริต จะต้องโดนพักการทำกิจกรรมและถูกพิจารณาโทษทางวินัยหนักเลยนะคะ พี่คงไม่ปกป้อง... เด็กที่โกงเงินส่วนรวมใช่ไหมคะ?” รินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูมินนี่ให้ได้ยินกันเพียงสองคน “เตรียมเก็บของออกไปจากงานกีฬาสี และจากคณะนี้ได้เลยนะ... ยัยเด็กเหลือขอ” ขอบพระคุณรี้ดที่น่ารักของ "ชานมไข่มุกหวานร้อย" ที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ!