พื้นที่ปลอดภัย

"หยุดถ่ายทอดสดเดี๋ยวนี้ ริน!" เสียงคำรามของพายดังก้องไปทั่วโถงทางเดินตึกศิลปกรรม มันไม่ใช่เสียงตะคอกแบบเฮดว้ากที่ใช้คุมแถว แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนด้วยความโกรธเกรี้ยวจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน พายก้าวเข้ามาขวางระหว่างมินนี่กับกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นไว้ ราวกับโล่กำบังที่มีชีวิต รินที่ถือโทรศัพท์ไลฟ์สดอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนกก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "ทำไมคะพี่พาย? รินแค่กำลังทำหน้าที่ 'พลเมืองดี' ให้ทุกคนในคณะเห็นว่ารุ่นน้องปีหนึ่งคนนี้ทำตัวเสื่อมเสียขนาดไหน ถึงขั้นพาผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาในมหาลัยเลยเหรอ?" มินนี่ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลังพายรู้สึกเหมือนเข่าจะทรุด มือบางกำชายเสื้อเชิ้ตของพายไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้รู้จักผู้ชายพวกนี้เลย พวกเขาเข้ามาประชิดตัวเธอในจังหวะที่เธอเดินเลี่ยงออกมาโทรศัพท์หาแม่เพียงลำพัง และทันทีที่รินปรากฏตัวพร้อมมือถือ กล้องก็จ่อมาที่หน้าเธอราวกับนัดกันไว้ "พี่พาย... มินนี่ไม่ได้ทำ..." เสียงของเด็กสาวแหบพร่า สั่นเครือจนน่าสงสาร พายไม่ได้หันไปมองมินนี่ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปที่กลุ่มชายแปลกหน้า ก่อนจะกวาดสายตามาที่รินด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "คนที่เสื่อมเสียไม่ใช่เด็กปีหนึ่ง แต่เป็นเธอที่ใช้ความเกลียดชังส่วนตัวมาทำลายชื่อเสียงคนอื่นผ่านโซเชียลมีเดีย ลบไลฟ์เดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะแจ้งความฐานหมิ่นประมาทและนำความเท็จเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์" "พี่พาย! พี่จะปกป้องนังเด็กนี่เกินไปแล้วนะ!" รินแผดเสียงอย่างเหลืออด "ไม่ใช่แค่ปกป้อง แต่ฉันกำลังปกป้อง 'ความถูกต้อง' ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้" พายก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างกดดัน จนกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูท่าทีจะก้าวร้าวเริ่มถอยกรูดด้วยความไม่แน่ใจ "พวกคุณ... ถ้าไม่อยากมีคดีติดตัวจากการบุกรุกและคุกคามนักศึกษา ก็รีบไสหัวไปก่อนที่ รปภ. จะมาถึง" ชายคนหนึ่งในกลุ่มพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ ก่อนจะพยักหน้าให้พรรคพวกถอยออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นอยู่ในโถงทางเดิน พายหันกลับมาหามินนี่ทันที สีหน้าที่เคยดุดันอ่อนลงจนเหลือเพียงความห่วงใย เขาไม่สนสายตาของรินที่ยังยืนจ้องมองด้วยความแค้นเคือง มือหนาเอื้อมไปกุมมือที่เย็นเฉียบของมินนี่ไว้แน่น "เจ็บตรงไหนไหม? พวกมันได้แตะต้องตัวเธอหรือเปล่า?" พายถาม เสียงที่เคยกระด้างเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลราวกับเสียงดนตรีที่เธอหลงรัก มินนี่สบตาเขา ดวงตาที่เคยมีแต่ความดื้อรั้นตอนนี้กลับรื้นไปด้วยน้ำตา เธอส่ายหน้าเบาๆ "มินนี่ไม่เป็นไรค่ะ... ขอบคุณนะคะพี่พาย" จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกันจนแทบจะเป็นจังหวะเดียว ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบที่แสนวุ่นวายดูเหมือนจะหยุดนิ่ง พายสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมินนี่ ในขณะที่มินนี่เองก็เพิ่งรู้ตัวว่า 'พื้นที่ปลอดภัย' ที่เธอเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต ไม่ใช่ห้องนอนที่บ้าน ไม่ใช่ที่ไหนไกล... แต่มันคืออ้อมกอดและแผ่นหลังกว้างของชายที่คนทั้งคณะต่างพากันเกรงกลัวคนนี้ รินกำมือถือในมือแน่นจนสั่น เธอทนเห็นภาพความผูกพันที่กำลังก่อตัวนี้ไม่ได้อีกต่อไป เธอหมุนตัวเดินจากไป แต่ก่อนจะลับสายตา เธอหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "เล่นบทพระเอกนางเอกกันให้พอใจนะคะพี่พาย แต่อย่าลืมว่าความลับเรื่องที่มินนี่เคยทำอะไรไว้ที่คณะเก่า... มันอาจจะย้อนกลับมาหาพี่เร็วกว่าที่คิด" มินนี่หน้าถอดสีทันที พายขมวดคิ้วสงสัย เขาหันมามองมินนี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของบันไดหนีไฟ ก๊อตเดินออกมา ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พายอ่านไม่ออก ในมือของก๊อตถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนัก เขามองพายสลับกับมินนี่ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา "ดูเหมือนคุณจะยังไม่รู้จัก 'ยัยเฟรชชี่' ของคุณดีพอเลยนะพี่พาย" ก๊อตชูซองเอกสารในมือขึ้น "เพราะสิ่งที่อยู่ในนี้... จะเปลี่ยนทุกอย่างที่คุณคิดเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล" ฝนข้างนอกเริ่มตกหนัก กระทบหน้าต่างกระจกเสียงดังสนั่น ราวกับจะเตือนถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดพาความลับดำมืดเข้ามาในชีวิตของคนทั้งสองคน มินนี่สะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเอกสารในมือก๊อต เธอถอยหลังกรูดจนเกือบชิดกำแพง แววตาที่เคยใสซื่อเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด พายหันกลับมามองมินนี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ หวังว่ารี้ดที่น่ารักของ "ชานมไข่มุกหวานร้อย" จะเป็นกำลังใจให้พี่พายกับมินนี่ผ่านพ้นเรื่องราวร้ายๆ นี้ไปได้นะคะ!