รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็น

"มินนี่ หยุดยืนตรงนั้นเลยนะ!" เสียงของรินดังแทรกขึ้นมาทันทีที่มินนี่ก้าวพ้นมุมตึกมืดมิดนั้นออกมา คัตเตอร์เล่มเล็กในมือของมินนี่ยังคงเย็นเฉียบ สั่นสะท้านอยู่ในอุ้งมือที่เริ่มชื้นเหงื่อ มินนี่หันไปมองรุ่นพี่สาวที่ยืนกอดอกพิงกำแพง ดวงตาของรินวาวโรจน์ไปด้วยความไม่พอใจ ราวกับกำลังรอจังหวะนี้มานานแสนนาน "พี่ริน... หนูไม่มีเวลามาเล่นเกมกับพี่นะคะ" มินนี่ตอบเสียงสั่น พยายามเก็บคัตเตอร์ลงกระเป๋ากระโปรงอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอยังคงเต้นผิดจังหวะจากเหตุการณ์ที่ก๊อตทิ้งทวนไว้เมื่อครู่ ความมืดมิดที่ก๊อตหายลับไปนั้นยังคงหลอกหลอนอยู่ข้างหลัง แต่รินกลับไม่ได้สนใจสิ่งนั้นเลย "เกมงั้นเหรอ? เธอต่างหากที่กำลังเล่นกับไฟ มินนี่" รินเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ "เธอคิดว่าการทำตัวเป็นนางเอกผู้ถูกกระทำ มันจะทำให้พายหันมามองเธอจริงๆ งั้นเหรอ? ในขณะที่เธอมัวแต่เพ้อฝัน พายเขากำลังแบกความกดดันทั้งหมดของงานกีฬาสีไว้บนบ่า... เขาไม่ต้องการภาระอย่างเธอหรอกนะ" คำพูดของรินเหมือนเข็มแหลมที่แทงทะลุใจ มินนี่เม้มปากแน่น เธอรู้อยู่เต็มอกว่าพายจริงจังกับงานนี้แค่ไหน และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็นเพียงความลับที่ยังไม่มีชื่อเรียกที่ชัดเจน "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวค่ะ" มินนี่เบี่ยงตัวหลบ แต่รินกลับคว้าแขนเธอไว้แรงๆ "อย่าเพิ่งหนี ถ้าเธอคิดว่าแน่จริง ก็ลองไปดูที่สนามสิ พายกำลังประกาศรายชื่อทีมงาน แล้วเขาก็ต้องการคนที่ช่วยงานได้จริงๆ ไม่ใช่คนที่เอาแต่สร้างปัญหาให้เขาปวดหัว!" มินนี่สะบัดแขนออก ก่อนจะวิ่งฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่สนามกีฬากลาง แสงไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ส่องสว่างจัดจ้าอยู่กลางสนาม เสียงดนตรีดังกระหึ่มและเสียงเชียร์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวทำให้เธอกลั้นหายใจ บรรยากาศงานกีฬาสีในค่ำคืนนี้ดูผิดปกติไปหมด ทุกอย่างเต็มไปด้วยความวุ่นวายและสีสัน สายตาของเธอสอดส่ายไปทั่ว ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังชุลมุนกับการจัดเตรียมขบวนพาเหรด แผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่คุ้นตาที่สุดก็ปรากฏขึ้น พายยืนอยู่บนอัฒจันทร์ไม้ชั่วคราว เขากำลังสั่งงานผ่านวิทยุสื่อสาร สีหน้าของเขาเรียบเฉยและดุดันเหมือนเช่นเคย แต่มืออีกข้างของเขากลับถือพู่กันที่เปื้อนสีอะคริลิก—ศิลปินที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากพี่ว้าก มินนี่เดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งถึงระยะที่ได้ยินเสียงลมหายใจของเขา พายหันกลับมาพอดี ดวงตาคู่คมนั้นจับจ้องมาที่เธอเป็นครั้งแรกในรอบวันที่แสนยาวนาน ความเหนื่อยล้าฉายชัดอยู่ในแววตา แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นรอยเลือดจางๆ ที่มุมนิ้วของมินนี่ซึ่งเกิดจากความประมาทตอนจับคัตเตอร์เมื่อครู่ เขาวางวิทยุสื่อสารลงบนโต๊ะไม้ เดินตรงดิ่งมาหาเธอท่ามกลางความสงสัยของคนรอบข้าง พายไม่พูดอะไรสักคำ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะคว้าข้อมือมินนี่ไปอย่างถือวิสาสะ "ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนะ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่สัมผัสที่เขากดผ้าลงบนแผลนั้นเบามือจนใจของมินนี่สั่นรัว "หนู... หนูเจอเรื่องที่มันไม่คาดฝันมาค่ะ" มินนี่พึมพำ ดวงตาจ้องมองใบหน้าที่ดูเคร่งขรึมของเขา พายหยุดมือที่กำลังพันแผลให้เธอ เขาสบตาเธอตรงๆ ในจังหวะที่ไฟสนามสีน้ำเงินกะพริบถี่ๆ ตามจังหวะดนตรีที่เร่งเร้า ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่รายล้อม พวกเขาดูเหมือนยืนอยู่ในโลกที่มีแค่สองคน พายถอนหายใจยาว ก่อนที่มุมปากของเขาจะค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ... มันไม่ใช่ยิ้มที่ดูดุ ไม่ใช่ยิ้มที่ฝืนทำ แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนมินนี่แทบหยุดหายใจ รอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครได้เห็น... รอยยิ้มที่ซ่อนความอ่อนแอและความรู้สึกทั้งหมดไว้หลังงานกีฬาสีที่เขาแบกรับ "เหนื่อยก็พักบ้าง... ไม่ต้องพยายามเข้มแข็งเพื่อใครตลอดเวลาก็ได้" พายกระซิบเสียงแผ่ว พลางลูบผมเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม มินนี่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอหลงรักคนคนนี้อีกครั้งในวินาทีนี้เอง แต่ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีเสียงกรีดร้องของรุ่นน้องคนหนึ่งดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าสนาม "พี่พายคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! พี่ก๊อต... พี่ก๊อตเขาบุกเข้ามาในเขตหวงห้ามหลังสแตนด์เชียร์ แล้วเขากำลังทำลายโครงเหล็กของขบวนพาเหรดทิ้งทั้งหมดเลย!" พายชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันที เขารีบหันกลับไปมองตามเสียงนั้น พร้อมกับที่มินนี่รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นขึ้นมาจากไขสันหลัง เมื่อเห็นเงาตะคุ่มของก๊อตยืนอยู่บนยอดโครงเหล็กสูงชัน ท่ามกลางแสงไฟที่กะพริบดับๆ เหมือนกำลังจะเกิดไฟไหม้หรือพังทลายลงมาได้ทุกวินาที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ จะพยายามเขียนให้ดีที่สุดค่ะ! - ชานมไข่มุกหวานร้อย