ความกดดันจากรุ่นพี่

"ลงมาเดี๋ยวนี้ก๊อต! มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ!" เสียงของพายตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว แสงจากสปอร์ตไลท์ที่กะพริบถี่ทำให้เงาของก๊อตบนโครงเหล็กดูบิดเบี้ยวเหมือนปีศาจ มินนี่กำชายเสื้อตัวเองจนแน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นวาบยังคงแล่นริ้วไปตามไขสันหลังเมื่อเห็นก๊อตย่างสามขุมอยู่บนที่สูงโดยไม่เกรงกลัวอันตราย "ทำไมล่ะพาย? ก็นายชอบบอกไม่ใช่เหรอว่าเฮดว้ากต้องคุมสถานการณ์ได้ทุกอย่าง... แล้วตรงนี้ล่ะ นายจะคุมยังไง?" ก๊อตตะโกนกลับมา น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย พายไม่รอช้า เขาละสายตาจากมินนี่ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ก้าวฉับๆ ตรงไปยังบันไดโครงเหล็ก มือหนาคว้าขอบเหล็กเย็นเฉียบแน่นจนขึ้นข้อขาว สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นความดุดันที่ใครก็ไม่กล้าสบตา มินนี่มองตามแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งโล่งใจที่เขาเข้าควบคุมสถานการณ์ และหวาดกลัวว่าหากพายขึ้นไป อาจจะเกิดการปะทะที่รุนแรงกว่าเดิม ทว่า ในจังหวะที่พายกำลังจะก้าวขึ้นบันได ร่างสูงเพรียวของรินก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีนิ่งเฉย ทว่าแววตากลับฉายความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "หยุดเถอะค่ะพาย" รินเอ่ยเรียบๆ "ถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูอาจารย์หรือสภานักศึกษา เพราะคนนอกเข้ามาก่อกวนในเขตกิจกรรม ชื่อเสียงของพายกับฐานะเฮดว้ากจะจบลงแค่ตรงนี้... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ รปภ. เถอะค่ะ อย่าเอาอนาคตไปเสี่ยงกับเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้เลย" พายชะงัก สายตาคมกริบตวัดมองริน "อย่าเอามาตรฐานจอมปลอมของเธอมาตัดสินใครริน... โดยเฉพาะคนที่เธอไม่รู้อะไรเลย" เขาก้าวข้ามรินไปโดยไม่แยแส รินกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปที่มินนี่ราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ ความเกลียดชังที่สั่งสมมานานนับสัปดาห์ปะทุขึ้นอย่างเงียบเชียบ "เธอรู้ตัวไหมมินนี่" รินขยับเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูมินนี่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ว่าความใจดีของพายที่เธอได้รับน่ะ มันกำลังฆ่าเขาอยู่... คณะกรรมการกิจกรรมจับตาดูพายมาสักพักแล้ว เพราะเขาทุ่มเทให้เธอจนลืมหน้าที่ที่ควรจะเป็น ถ้าวันนี้เขายังจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ เธอเตรียมตัวเป็นต้นเหตุที่ทำให้รุ่นพี่ที่เธอ 'รัก' ต้องหลุดจากตำแหน่งได้เลย" มินนี่ตัวชาวาบ คำพูดของรินแทงใจดำอย่างจัง ภาพของพายที่มักจะแอบยิ้มให้เธอตอนเผลอ หรือจังหวะที่เขาคอยปกป้องเธอจากกฎระเบียบที่เข้มงวด ทั้งหมดนั้นคือความจริงที่เธอได้รับมาโดยตลอด แต่เธอกลับไม่เคยเฉลียวใจเลยว่ามันมีราคาที่ต้องจ่าย บนโครงเหล็ก ก๊อตเริ่มทรุดตัวลงนั่ง สายตาที่เลื่อนลอยมองลงมายังร่างของมินนี่และพายที่ยืนประจันหน้ากันข้างล่าง เสียงไซเรนเตือนภัยของมหาวิทยาลัยเริ่มดังระงมขึ้น บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ "มินนี่!" พายตะโกนลงมาขณะที่เขายังค้างอยู่ครึ่งทางของบันได "ถอยไปให้ห่างจากตรงนี้! อย่ามาดู!" แต่มินนี่ไม่ทำตาม เธอก้าวเข้าไปใกล้โครงเหล็กมากขึ้น ความโกรธปนกับความห่วงใยพุ่งพล่าน "ไม่! ก๊อตเป็นเพื่อนฉัน! ฉันจะไม่ถอยไปไหนทั้งนั้น!" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เห็นไหม... ความดื้อรั้นของเธอนั่นแหละที่จะทำลายเขา" ในวินาทีนั้นเอง ก๊อตที่ดูเหมือนจะหมดแรงก็ยืนขึ้นกะทันหัน โครงเหล็กที่ดูเก่าและทรุดโทรมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง 'เอี๊ยดอ๊าด' น่าหวาดเสียว ก๊อตเสียหลักก้าวพลาดไปหนึ่งก้าว ร่างของเขาวูบลงไปข้างหนึ่งก่อนจะคว้าเหล็กกั้นไว้ได้ทันหวุดหวิด "ก๊อต!" มินนี่หวีดร้อง พายไม่รอช้า เขาพุ่งตัวขึ้นไปบนโครงเหล็กด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ราวกับความกลัวไม่ได้อยู่ในพจนานุกรมของเขาอีกต่อไป เขาคว้าข้อมือของก๊อตไว้ได้ในจังหวะที่ก๊อตกำลังจะร่วงลงมาจริงๆ ทว่าในขณะที่ทั้งสองร่างยื้อยุดกันอยู่ด้านบน มินนี่กลับมองเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น... รินไม่ได้ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น แต่มือของหญิงสาวกลับล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่างด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่มินนี่เคยเห็นมา "เรียบร้อยแล้วค่ะพาย..." รินพึมพำเบาๆ ราวกับคนละเมอ "ถ้าก๊อตไม่ตก... ก็ขอให้เป็นข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของคุณที่พังพินาศไปพร้อมกับเหตุการณ์นี้นะคะ" มินนี่หน้าซีดเผือด เธอหันไปมองกลุ่มคนชุดดำที่เดินขบวนเข้ามาจากประตูทางเข้าสนามกีฬาด้วยท่าทางเคร่งขรึมและทรงอำนาจ... นั่นไม่ใช่ รปภ. แต่เป็น 'คณะกรรมการวินัยนักศึกษา' ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับพายมาตลอดทั้งเทอม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมรับมือกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะถาโถมใส่หัวใจของทุกคนในตอนหน้าด้วยนะคะ!