สัญญาใจ

“นี่มันอะไรกันคะ... พี่พาย...” เสียงของมินนี่สั่นเครือจนแทบจะกลืนหายไปในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอพยายามจะก้มลงหยิบรูปถ่ายใบนั้นที่ร่วงหล่นลงพื้น แต่กลับถูกมือหนาของพายชิงคว้ามันไปเสียก่อน พายขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาที่เคยละมุนอบอุ่นเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เขาจ้องมองภาพถ่ายในมือนิ่งนาน ก่อนจะหันมาสบตาหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “มินนี่... พี่ถามจริงๆ นะคะ รูปนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง” พายถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “พี่เชื่อใจมินนี่มาตลอด แต่สิ่งนี้มัน...” “มินนี่อธิบายได้ค่ะ! คือวันนั้นก๊อตเขา...” “พี่ไม่ได้อยากฟังชื่อก๊อตตอนนี้ค่ะ” พายขัดขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลัง “พี่แค่ต้องการความจริง ว่าทำไมคนที่พี่รักที่สุด ถึงไปยืนอยู่ในมุมมืดกับคนที่เป็นศัตรูหัวใจของพี่ ในวันที่เราเพิ่งตกลงว่าจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน” ความเงียบเข้าปกคลุมสนามหญ้าหลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงหัวค่ำ บรรยากาศที่เคยเป็นใจให้ทั้งสองวางแผนอนาคตหลังจากเรียนจบ กลับพังทลายลงด้วยกระดาษเพียงใบเดียว มินนี่รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด เธอไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เธอยังพูดตอนนี้ไม่ได้ “ถ้าพี่เชื่อใจมินนี่ พี่จะไม่มีวันถามคำถามนี้ค่ะ” มินนี่ตัดพ้อ เสียงของเธอแหบพร่า “พี่พายเคยบอกว่าเราจะโตไปด้วยกัน จะผ่านอุปสรรคไปด้วยกัน แต่แค่รูปใบเดียวที่รินคงจะจงใจวางไว้เพื่อให้เราแตกคอกัน พี่กลับลังเลในตัวมินนี่ขนาดนี้เลยเหรอคะ?” พายเม้มริมฝีปากแน่น เขารู้ดีว่ารินเป็นคนแบบไหน แต่นั่นไม่ได้ลบเลือนความเจ็บปวดที่เห็นแฟนสาวของตัวเองในมุมที่เขาไม่เคยรู้จัก เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือมาหมายจะลูบศีรษะเธอเหมือนทุกครั้ง แต่มินนี่กลับถอยหลังหนึ่งก้าว “ขอโทษนะคะ...” พายเอ่ยเบาๆ “ช่วงนี้เราต่างฝ่ายต่างเครียดเกินไปหรือเปล่าคะ เรื่องโปรเจกต์จบ เรื่องค่ายอาสา... พี่อาจจะอ่อนแอเกินไปจนระแวงเรื่องไม่เป็นเรื่อง” พายพยายามประคองความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอน เขาเดินเข้าไปหาแล้วดึงตัวมินนี่มากอดไว้แน่น แม้มินนี่จะตัวแข็งทื่อในตอนแรก แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของพี่ว้ากสายละมุนคนนี้ ก็ทำให้กำแพงในใจเธอพังทลายลง เธอกอดเขาตอบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “เราอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” มินนี่ซบหน้าลงกับอกแกร่ง “ถ้าเราจะสัญญาใจกัน ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะจับมือกันแน่นๆ สัญญาใจในวันนี้มันต้องมีความหมายมากกว่ารูปถ่ายใบนั้นนะคะ” พายจูบเบาๆ บนกลุ่มผมของเธอ “ตกลงค่ะ พี่สัญญา จะไม่มีอะไรมาพรากเราได้อีก มินนี่เชื่อพี่นะคะ ไม่ว่าใครจะพยายามปั่นหัวเราแค่ไหน พี่จะอยู่ข้างมินนี่เสมอ” บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ลมเย็นพัดผ่านรั้วมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ทั้งสองค่อยๆ นั่งลงบนม้านั่งตัวยาวใต้ต้นจามจุรีต้นเดิมที่พวกเขาเคยมานั่งติวหนังสือด้วยกัน พายหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา เขาเขียนแผนผังความฝันของเขาและมินนี่ลงไป ทั้งเรื่องการทำงานหลังเรียนจบ และการท่องเที่ยวในที่ที่มินนี่เคยฝันไว้ว่าจะไป มินนี่มองภาพนั้นด้วยความสุขที่เจือปนด้วยความกังวล ในใจของเธอรู้ดีว่า 'ก๊อต' ไม่ได้ต้องการแค่จะทำลายความสัมพันธ์ของเธอ แต่ก๊อตกำลังเล่นเกมที่อันตรายกว่านั้นมาก และรูปถ่ายใบนั้นเป็นเพียงแค่บทนำของโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น “มินนี่คะ” พายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ถ้าวันหนึ่ง... พี่ต้องเลือกระหว่างสิ่งที่พี่รักกับความถูกต้อง มินนี่จะยังอยู่ข้างพี่ไหมคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มหมุดที่ทิ่มแทงใจ มินนี่หันมามองคนข้างกาย ดวงตาของพายในตอนนี้ดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกเธอ “ทำไมถึงถามแบบนั้นคะ?” มินนี่ถามด้วยความไม่สบายใจ “เปล่าค่ะ พี่แค่... กลัวว่าวันหนึ่ง มินนี่จะมองพี่เปลี่ยนไป” ในวินาทีที่มินนี่กำลังจะอ้าปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบเงาของใครบางคนทอดยาวลงมาบนพื้นหญ้า ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ลมหายใจของมินนี่แทบหยุดชะงัก รินยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเธอถือโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่เปิดลำโพงทิ้งไว้ เสียงสนทนาที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ทำให้พายถึงกับหน้าถอดสี “ผมมีหลักฐานสำคัญกว่ารูปถ่ายใบนั้นเยอะเลยครับพี่พาย... สนใจจะฟังเสียงของ 'คนในภาพ' อีกคนไหมครับ?” เสียงของก๊อตดังสะท้อนผ่านสายโทรศัพท์ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ปรากฏบนใบหน้าของริน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้มาจนถึงช่วงโค้งสุดท้ายนะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยรักทุกคนค่ะ