การล่มสลายของความลับ

"ถ้าอยากจะโชว์พาวเวอร์เรื่องความรักนัก ทำไมไม่ประกาศให้มันชัดเจนไปเลยล่ะคะพาย มินนี่... หรือว่าพวกเธอสองคนมีอะไรที่ต้องปิดบังรุ่นพี่คนอื่นๆ อยู่กันแน่?" เสียงใสที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของ 'ริน' ดังแทรกผ่านความวุ่นวายในโถงกิจกรรมกลางมหาวิทยาลัยทันทีที่จบคลาสใหญ่ เสียงพูดคุยของนักศึกษาปีหนึ่งนับร้อยคนเงียบกริบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา มินนี่ยืนนิ่ง ความเย็นวาบแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นสู่หัวใจ เมื่อเห็นรินเดินนวยนาดออกมาจากมุมมืด พร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่เปิดรูปภาพบางอย่างค้างไว้ พายที่ยืนอยู่ข้างมินนี่ขยับตัวบังร่างเล็กไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งสงบเป็นความกร้าวแกร่งที่ยากจะคาดเดา เขาบีบมือมินนี่แน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะบอกให้เธอเตรียมรับมือกับพายุที่กำลังจะโถมเข้าใส่ "ริน... เธอต้องการอะไร" พายถามเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับเอาไว้ "ต้องการอะไรน่ะเหรอคะ?" รินหัวเราะแผ่วเบา ดวงตาสวยเฉี่ยวจ้องมองมินนี่ราวกับจะคว้านไส้ออกมา "ก็แค่อยากเตือนสติว่าที่นี่คือมหา’ลัย ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกเด็กไม่รู้จักโตที่แอบคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ทั้งที่คนหนึ่งเป็นเฮดว้ากที่ควรเป็นตัวอย่างที่ดี ส่วนอีกคน... ก็นะ แค่เฟรชชี่ที่เพิ่งเข้ามาทำตัวกร้านโลก" "ริน! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!" ก๊อตที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตะโกนขึ้น เขาพยายามจะก้าวเข้ามาขวาง แต่ถูกพายยกมือห้ามไว้ มินนี่กัดริมฝีปากจนเจ็บ เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง ภาพเหตุการณ์ที่ตลาดเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว—เงาปริศนาหลังกำแพง กล้องถ่ายรูปที่กดชัตเตอร์ดังแชะ รินรู้เรื่องนี้มาตลอด และนั่นไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่วางไว้เพื่อรอเวลาประหารชีวิตความรักของเธอและพายให้จบสิ้นกลางที่สาธารณะ "อายเหรอคะพาย? หรือว่ากลัวความลับที่เธอพยายามปกป้องมันมาตลอดจะพังทลายลงเพราะเด็กคนนี้" รินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือถือในมือของเธอถูกยกขึ้นสูง สไลด์หน้าจอโชว์ภาพถ่ายขณะที่พายกำลังโอบกอดมินนี่ในมุมอับสายตาของตลาดเมื่อคืน "ทุกคนคะ... ดูนี่สิว่าเฮดว้ากสุดเนี้ยบของเรามี 'กิจกรรมพิเศษ' อะไรบ้างหลังเลิกว้าก" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้าน สายตาของรุ่นพี่รุ่นน้องหลายสิบคู่จับจ้องมาที่ทั้งคู่ราวกับเข็มพิษ มินนี่รู้สึกเหมือนถูกจ้องมองด้วยความรังเกียจจากคนรอบข้าง เธอหันไปมองพาย เห็นกรามหนาของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน นี่คือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะสำหรับพาย ความรับผิดชอบต่อตำแหน่งเฮดว้ากและเกียรติของคณะคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต "ผมขอโทษนะมินนี่..." พายกระซิบเสียงแผ่ว แต่นั่นไม่ใช่การขอโทษที่ทำผิด แต่มันคือการขอโทษที่เขาไม่อาจปกป้องเธอได้มากกว่านี้ "คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษเลยค่ะ" มินนี่สวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีมองไปที่รินด้วยสายตาที่ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอีกต่อไป "ใช่ค่ะ เราคบกัน... แล้วมันผิดตรงไหนคะริน? ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตำแหน่งหรือกฎเกณฑ์บ้าๆ ที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อกีดกันคนอื่นหรอกนะ" คำพูดของมินนี่เรียกเสียงฮือฮาหนักกว่าเดิม รินหน้าตึงจัด ดวงตาของเธอฉายแววอาฆาตที่ปิดไม่มิด "ปากดีนี่นา... งั้นก็ลองบอกทุกคนสิว่าถ้ารุ่นพี่คนอื่นรู้ว่าพวกเธอทำลายกฎระเบียบของคณะเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวแบบนี้ พายจะยังรักษาตำแหน่งเฮดว้ากไว้ได้ไหม หรือว่ามินนี่จะเรียนจบไปอย่างมีความสุขในขณะที่ต้องเป็นต้นเหตุให้ผู้ชายคนนี้เสียอนาคต?" ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วโถง ทุกสายตารอคอยคำตอบจากพาย แต่ทว่าพายกลับนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความลังเลในดวงตาของเขาทำให้ใจของมินนี่ร่วงหล่นไปที่ตาตุ่ม เธอเห็นแววตาที่เจ็บปวดและสับสนของเขาชัดเจน เขาไม่ได้โกรธรินที่แฉความจริง แต่เขากำลังกลัว... กลัวว่าสิ่งที่เขาพยายามสร้างมาตลอดชีวิตจะพังทลายลงเพียงเพราะความรักที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ "มินนี่... กลับไปก่อนเถอะ" พายพูดโดยไม่หันมามองเธอ มินนี่เบิกตากว้าง เธอเหมือนถูกกระชากวิญญาณ คำพูดนั้นเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่กั้นกลางระหว่างเขากับเธอในชั่วพริบตา รินแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอรู้ดีว่าเธอได้กดปุ่มทำลายความเชื่อใจของคนทั้งคู่ลงเรียบร้อยแล้ว มินนี่เดินถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาร้อนผ่าวจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินหนีออกไปจากความอัปยศนี้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มนักศึกษา เป็นเสียงที่เยือกเย็นและทรงอำนาจที่สุดในคณะที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ "เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรกันขึ้นที่นี่... ทำไมฉันถึงได้ยินเรื่องราวสนุกๆ เกี่ยวกับเฮดว้ากและเฟรชชี่คนโปรดของคณะเราล่ะ?" เป็น 'อาจารย์ภาควิชา' ที่ทุกคนเกรงขามที่สุดเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่เรียบเฉย แต่ออร่าความกดดันนั้นทำให้ทุกคนต้องก้มหน้าหลบสายตา รินหุบยิ้มทันที ส่วนพายนั้นหน้าถอดสีราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน มินนี่หยุดเดินและหันกลับไปมอง พลันเห็นว่าในมือของอาจารย์ไม่ได้ถือเพียงแฟ้มเอกสาร แต่เขากำลังถือโทรศัพท์แท็บเล็ตที่ฉายภาพหลักฐานชุดเดียวกันกับที่รินถืออยู่เมื่อครู่ ความลับที่พยายามปกปิดมาตลอดไม่เพียงแค่ถูกเปิดเผยต่อหน้าเพื่อนฝูง แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นคดีความที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของชีวิตในมหาวิทยาลัยของทั้งคู่ไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของรีดเดอร์ทุกคนจะยังแข็งแรงอยู่ "ชานมไข่มุกหวานร้อย" พร้อมจะพาไปลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ