กำแพงที่ขวางกั้น

"ถอยห่างออกไปซะมินนี่... นี่คือทางเดียวที่จะทำให้เธอรอดจากเรื่องบ้าๆ นี่" เสียงของพายไม่ได้ดัง แต่มันสั่นพร่าและหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับอยู่บนอก เราสองคนยืนอยู่ตรงมุมอับของตึกคณะท่ามกลางเสียงจอแจของกลุ่มนักศึกษาที่เพิ่งเลิกคลาส บรรยากาศรอบตัวเราเหมือนถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น พายไม่ได้มองหน้าฉัน เขายืนหันหลังให้ ไหล่กว้างที่เคยดูอบอุ่นและมั่นคงตอนนี้กลับดูโดดเดี่ยวอย่างน่าใจหาย ฉันก้าวเข้าไปหาเขา ใจเต้นรัวด้วยความอัดอั้น "พี่พายพูดเรื่องอะไรคะ? ไหนบอกว่าจะสู้ไปด้วยกันไง ทำไมตอนนี้พี่ถึงกลายเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้!" พายหันขวับกลับมา แววตาของเขาไม่ได้มีความดุดันแบบตอนเป็นเฮดว้าก แต่มันคือความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เธอไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันคืออะไร... ข้อมูลที่ถูกปล่อยออกมานั่นมันไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง แต่มันคือการทำลายอนาคต รินไม่หยุดแค่นี้แน่ และถ้าฉันยังดึงดันจะอยู่ข้างเธอ เธอจะเป็นคนแรกที่ถูกลากลงเหวไปกับฉันด้วย" "มินนี่ไม่กลัว!" ฉันตะโกนสวนออกไปโดยไม่สนสายตาใคร "ถ้าความรักของมินนี่กับพี่มันทำให้พี่ต้องลำบาก มินนี่ก็พร้อมจะแลก แต่ไม่ใช่การหนีแบบนี้!" "เธอต้องกลัว!" พายก้าวเข้ามาประชิดตัว ฉันสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา เขากดเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "เธอไม่รู้อะไรเลยมินนี่... เรื่องคดีความที่ทางมหาลัยกำลังจะสอบสวนน่ะ มันไม่ได้มีแค่เรื่องระเบียบ แต่มันมีเรื่องเงินและผลประโยชน์ที่ตระกูลของรินเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันเป็นแค่คนธรรมดา แต่เธอ... เธอมีครอบครัวที่คอยจับจ้องอยู่ ถ้าข่าวนี้หลุดไปถึงหูพ่อเธอ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอจบสิ้นตั้งแต่วันนี้แน่" คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนกลางใจ ฉันนิ่งงันไป ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง พ่อ... ผู้ชายที่เข้มงวดกับฉันทุกฝีก้าว ผู้ที่หวังจะเห็นฉันเป็นตุ๊กตาในกรอบที่เขาวาดไว้ หากเขารู้ว่าฉันกำลังมีเรื่องอื้อฉาวกับรุ่นพี่เฮดว้าก และกำลังจะมีคดีความพ่วงท้าย เขาคงไม่ลังเลที่จะดึงฉันกลับไปขังไว้ในกรงทองนั่นตลอดชีวิต ในจังหวะนั้นเอง ก๊อตก็เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา สภาพของเขาดูหัวเสียไม่ต่างกัน เขาผลักไหล่พายเบาๆ แต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ "พี่พาย... ถ้าพี่ปกป้องมินนี่ไม่ได้ ก็ถอยไปซะ อย่าเอาความเห็นแก่ตัวของพี่มาอ้างเพื่อผลักไสเขาแบบนี้ ผมอยู่ข้างมินนี่มาตลอด และผมจะไม่มีวันปล่อยให้เขาสู้คนเดียว" พายแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเขาสลับมองระหว่างฉันกับก๊อต ความผิดหวังฉายชัดในแววตานั้น "ถ้างั้นก็ดี... ถ้างั้นก็ดูแลเขาให้ดีนะก๊อต เพราะตั้งแต่วินาทีนี้ไป ฉันกับมินนี่... เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว" เขาสะบัดตัวเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนตัวชาอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกเหมือนมีใครเอาแก้วใสๆ มาครอบตัวฉันไว้ ไม่ว่าจะตะโกนอย่างไร ก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ฉันมองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อยๆ พยายามจะก้าวขาตามไป แต่เหมือนมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรั้งเท้าฉันไว้ "มินนี่..." ก๊อตเอ่ยเสียงอ่อนข้างหู "ลืมพี่พายเถอะนะ เขาก็แค่คนขี้ขลาดที่เลือกตัวเองมากกว่าอนาคตของเธอ" ฉันไม่ตอบ แต่ในใจกลับกรีดร้องจนแทบขาดใจ พายกำลังทำอะไร? เขากำลังเล่นละครตบตาทุกคนเพื่อผลักไสฉันออกไปให้พ้นจากวงโคจรของอันตรายใช่ไหม? แต่ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆ แล้วความรู้สึกที่เขามีให้ฉันล่ะ... มันเป็นของจริง หรือเป็นเพียงแค่บทบาทในละครที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังความอ่อนแอของตัวเองกันแน่? เย็นวันนั้น... ฉันเดินกลับหอพักด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ทันทีที่ไขกุญแจเข้าห้องไปได้เพียงครึ่งก้าว สายตาก็ปะทะเข้ากับซองจดหมายสีขาวที่เสียบอยู่ตรงรอยต่อของบานประตู มันไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงลายมือที่คุ้นตาเขียนไว้เพียงประโยคสั้นๆ ว่า 'เปิดอ่านเมื่ออยู่คนเดียว' ฉันหยิบมันขึ้นมา มือสั่นเทาจนแทบทำหล่นพื้น ลมหายใจขาดห้วงขณะดึงกระดาษออกมา ทันทีที่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือไม่กี่บรรทัดนั้น โลกทั้งใบที่ฉันพยายามประคองไว้ก็ดูเหมือนจะพังทลายลงมาตรงหน้า... มันไม่ใช่แค่จดหมายลาจาก แต่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่พายกลัวนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องคดีความ แต่เป็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นมาก เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างหนักแน่น ทั้งที่ฉันมั่นใจว่าฉันล็อคประตูอย่างดีแล้ว และตอนนี้น่าจะไม่มีใครที่ไหนกล้ามาหาฉัน... ฉันค่อยๆ หันไปมองที่ประตู ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินใจเมื่อเห็นเงาของใครบางคนทาบลงบนตาแมว... มันไม่ใช่พาย... และไม่ใช่ก๊อต... แต่เป็นบุคคลที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะกล้ามายืนอยู่ตรงหน้าฉันในเวลานี้... พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจในบทนี้นะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยหวังว่าทุกคนจะยังอยู่ข้างมินนี่นะคะ