ความผูกพันที่ห้ามไม่ได้

“พาย... ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้!” มินนี่เค้นเสียงลอดไรฟันในขณะที่ถูกพายกระชากข้อมือเดินฝ่าความมืดมิดของสวนสาธารณะท้ายมหาวิทยาลัยออกไป แรงบีบจากฝ่ามือหนาไม่ได้รุนแรงจนน่าเกลียด แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่เธออ่านไม่ออก ภาพแววตาดุจน้ำแข็งของพายเมื่อครู่ยังคงติดตา ทั้งที่ปกติเขาคือพี่ว้ากที่สุขุมนุ่มลึก แต่เมื่อก๊อตเข้ามาใกล้เธอกเกินเส้น เขากลับกลายเป็นคนละคน พายหยุดเดินกะทันหัน เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางส่องกระทบใบหน้าคมสันที่ตอนนี้ดูเคร่งขรึมกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสับสน “ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมัน... ทำไมต้องตัวสั่นขนาดนั้นตอนที่ฉันมองมัน” พายถาม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่นิ่งสนิทอย่างน่ากลัว มินนี่ชะงัก เธอพยายามดึงข้อมือออก แต่เขากลับยิ่งกุมไว้แน่นขึ้น “พี่ไม่มีสิทธิ์มาคาดคั้นฉันแบบนี้ พาย! เรื่องของก๊อตมันเป็นเรื่องส่วนตัว...” “ส่วนตัวงั้นเหรอ?” พายแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาอ่อนลงแต่กลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อ “ฉันเห็นนะมินนี่ เห็นสายตาที่มันมองเธอ เห็นวิธีที่มันพยายามจะกันเธอออกจากโลกของฉัน... หรือจริงๆ แล้วเธอเองก็ต้องการแบบนั้น? ต้องการให้ฉันถอยออกไปเพื่อให้มันเข้ามาแทนที่?” คำพูดของพายเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจ มินนี่รู้สึกถึงความจุกในอก เธอไม่ได้ต้องการให้ใครเข้ามาแทนที่ใคร และเธอก็เกลียดความรู้สึกอึดอัดที่ต้องเป็นตัวเลือกของใครแบบนี้ “พี่มันบ้าไปแล้ว...” มินนี่หลับตาลงแน่น พยายามข่มอารมณ์ “พี่ทำเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉัน ทั้งที่พี่เองนั่นแหละที่ผลักไสฉันไปหาคนอื่นด้วยกำแพงที่พี่สร้างขึ้นมาเอง!” เงียบ... มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ พายปล่อยมือจากข้อมือเธอราวกับถูกของร้อน ความโกรธเกรี้ยวในแววตาจางหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ปกคลุมใบหน้า “งั้นลองพิสูจน์ดูไหม” จู่ๆ พายก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คืนนี้... ออกไปจากที่นี่ด้วยกัน ทิ้งทุกอย่าง ทิ้งกิจกรรม ทิ้งสายตาของทุกคน แล้วมาดูว่าหัวใจของเธอ มันยังเต้นจังหวะเดียวกับฉันอยู่หรือเปล่า” มินนี่ลืมตาขึ้นมองร่างสูงที่เดินนำไปที่รถคันหรูของเขาโดยไม่รอคำตอบ เธอลังเลอยู่เพียงครู่ แต่แรงดึงดูดบางอย่างกลับฉุดรั้งให้เธอก้าวตามไป... ก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ไร้ซึ่งเข็มทิศและสถานะที่ชัดเจน ... ตลาดนัดกลางคืนย่านชานเมืองที่ไร้ผู้คนรู้จักทำให้มินนี่รู้สึกหายใจคล่องขึ้น พายถอดเสื้อช็อปตัวหนาออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีดำธรรมดา เขาดูกลมกลืนกับคนทั่วไปจนแทบไม่เหลือคราบเฮดว้ากผู้ทรงอิทธิพล พวกเขาเดินเคียงข้างกันผ่านร้านค้าแผงลอย กลิ่นหอมของอาหารข้างทางและเสียงดนตรีสดเบาๆ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลง พายซื้อชานมไข่มุกร้านประจำที่มินนี่ชอบ เขาเดินมาหยุดข้างๆ พลางส่งแก้วให้เธอโดยไม่พูดอะไร มินนี่รับมาถือไว้ อุณหภูมิจากแก้วผ่านนิ้วมือเข้าไปถึงหัวใจ เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของพายที่กำลังมองดูเด็กน้อยวิ่งเล่นในสวนสาธารณะข้างตลาด “พี่พาย...” มินนี่เอ่ยทำลายความเงียบ “ทำไมต้องเป็นฉันคะ” พายหันมามอง สบตากับเธออย่างตรงไปตรงมา “ฉันเคยคิดว่าชีวิตคือการวางแผน เป็นเส้นตรงที่ต้องเดินตามกฎเกณฑ์ แต่ตั้งแต่เจอเธอ... ทุกอย่างที่ฉันเคยเชื่อมั่นมันก็พังทลายหมด เธอเหมือนพายุที่เข้ามาปั่นป่วนโลกที่แสนน่าเบื่อของฉัน” เขาขยับเข้ามาใกล้จนมินนี่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา “ฉันไม่ได้ต้องการเป็นแค่รุ่นพี่ที่สอนเธอให้รู้จักระเบียบ แต่มันมากกว่านั้น... มากจนฉันกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอตัดสินใจเดินออกไป ฉันอาจจะไม่เหลือเหตุผลที่จะก้าวเดินต่อ” ความซื่อตรงของเขาทำให้น้ำตาของมินนี่รื้นขึ้นมา เธอไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้มาดนิ่งขรึมนั้น พายมีความเปราะบางซ่อนอยู่มากขนาดนี้ มือเล็กค่อยๆ เอื้อมไปแตะชายเสื้อของเขาเบาๆ เป็นการยอมรับในความรู้สึกของกันและกัน ในวินาทีที่บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดหมุน มือของพายเอื้อมมาสัมผัสที่แก้มใสของมินนี่อย่างแผ่วเบา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันและกัน มินนี่หลับตาลง รอคอยสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอด ทว่า... เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ดังทำลายความเงียบกริบกลับดึงพวกเขากลับสู่ความจริง พายถอยห่างออกมาเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ “ว่าไงครับริน” พายรับสาย น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนกลับไปเป็นคนเดิมที่ห่างเหิน มินนี่มองพายที่เดินเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ไกลๆ ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ พุ่งเข้ามาในอก เธอพยายามตั้งใจฟังคำสนทนา แต่ได้ยินเพียงเสียงพายที่ดูร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและความรู้สึกผิด “มินนี่... รินบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ที่คณะ ก๊อตกับพวกเด็กปีสองมีเรื่องชกต่อยกันกลางลานกิจกรรม และตอนนี้... ตำรวจกำลังไปที่นั่น” หัวใจของมินนี่หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เธอพยายามจะก้าวตามพายไปที่รถ แต่ทว่าเธอกลับเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่หลังกำแพงมืดๆ ตรงทางออกตลาด คนคนนั้นถือกล้องถ่ายรูปอยู่ในมือและกำลังยิ้มออกมา... ยิ้มที่ดูราวกับว่าแผนการบางอย่างที่วางไว้สำเร็จลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ