ความหวังดีที่กลายเป็นอุปสรรค

"มินนี่ เธอคิดจริงๆ เหรอว่าพี่พายเขาจะจริงจังกับเด็กปีหนึ่งที่เอาแต่ทำตัวเป็นภาระแบบเธอ?" ประโยคคำถามที่เหมือนใบมีดอาบน้ำผึ้งกรีดลงกลางใจทำให้มินนี่ที่กำลังจะก้าวขาพ้นประตูห้องสมุดต้องชะงัก รินไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงตะคอก แต่เป็นโทนเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางของดาวคณะรุ่นพี่ที่มักจะดูดีอยู่เสมอในชุดนิสิตเข้ารูปค่อยๆ วางลงบนไหล่ของรุ่นน้องอย่างแผ่วเบา หากแต่แรงบีบนั้นกลับหนักแน่นจนมินนี่รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปตามสันหลัง มินนี่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตาไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาให้คนตรงหน้าเห็น "รินมีธุระอะไรกับมินนี่กันแน่คะ? ถ้าจะมาเพื่อพูดจาถากถาง มินนี่ว่าเราไม่จำเป็นต้องคุยกันหรอกค่ะ" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดในชีวิต เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีนั้น "ถากถางเหรอ? เปล่าเลย... พี่แค่มาเตือนด้วยความหวังดี ในฐานะคนที่รู้จักพี่พายดีกว่าใคร" รินล้วงสมาร์ทโฟนออกจากกระเป๋า ก่อนจะเลื่อนหน้าจอโชว์รูปภาพในแกลเลอรีให้มินนี่เห็น เป็นภาพของพายที่กำลังยืนยิ้มกว้างอยู่ข้างๆ หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งในร้านอาหารกึ่งบาร์ บรรยากาศในภาพดูสนิทสนมจนเกินกว่าคำว่าพี่น้อง และที่สำคัญ... วันที่ระบุในภาพคือเมื่อคืนนี้ "พี่พายบอกมินนี่ว่าเขามีประชุมเคลียร์งานรับน้องไม่ใช่เหรอคะ?" เสียงของมินนี่แผ่วลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ "ประชุมเหรอ? หึ..." รินแค่นยิ้ม "ก็แค่ข้ออ้างที่เขาใช้กันเพื่อหนีไปหาความสบายใจไงล่ะ มินนี่... เธอคงไม่คิดหรอกใช่ไหมว่าผู้ชายที่สมบูรณ์แบบอย่างพาย จะลดตัวมาเล่นขายของกับเด็กกะโปโลที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอไปได้ตลอดรอดฝั่ง" ความรู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่หน้าอก มินนี่นิ่งงัน ภาพที่พายเคยลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน ภาพที่เขาคอยสอนงานอย่างใจเย็น หรือแม้แต่ความรู้สึกที่เธอเคยเชื่อว่ามันคือ 'ความรัก' เริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายในหัวของเธอ ความหวังที่เคยจุดประกายขึ้นมาเมื่อวันก่อนดับวูบลงอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่แค่ความเศร้า มันคือความสับสนที่กัดกินใจ "พี่รินเอาเรื่องพวกนี้มาบอกมินนี่ทำไมคะ?" มินนี่เงยหน้าขึ้น จ้องมองนัยน์ตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แม้ภายในใจจะแหลกสลายเพียงใด "ถ้าพี่พายเขาไม่ดีอย่างที่มินนี่คิดจริง พี่รินก็ควรจะดีใจไม่ใช่เหรอคะที่มีคู่แข่งน้อยลง" รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยตามเดิม "ที่พี่บอก เพราะพี่ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บไปมากกว่านี้มินนี่... ความรักวัยรุ่นน่ะ มันก็แค่ความหลงชั่วครั้งชั่วคราว แต่ถ้าเธอเลือกจะดื้อดึงไปมากกว่านี้ คนที่จะดูไม่ฉลาดก็คือเธอนะ" รินหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้มินนี่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เธอไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่านี่คือการปั่นหัว แต่ทว่า... หลักฐานที่เห็นตรงหน้าคือสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ พายมีมุมที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้เธอเห็น และนั่นคืออุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มินนี่ตัดสินใจเดินตรงไปยังห้องทำงานของฝ่ายกิจกรรมโดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของก๊อตที่วิ่งตามมา "มินนี่! หยุดก่อน! เธอจะไปไหน เธอหน้าตาไม่ดีเลยนะ เกิดอะไรขึ้น?" "ก๊อต... ฉันแค่ต้องไปถามให้รู้เรื่อง" มินนี่ตอบเสียงแข็ง เดินเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินที่เงียบสงัด จนกระทั่งถึงหน้าห้องทำงานของเฮดว้าก เธอเห็นพายนั่งอยู่ข้างในนั้นคนเดียว บนโต๊ะมีแฟ้มงานวางระเกะระกะ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดกึก คือเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ที่เขากำลังแนบหูอยู่ "ครับ... ผมเข้าใจแล้ว ไว้เจอกันนะครับ" นั่นไม่ใช่เสียงที่เขาใช้คุยกับเธอเลย มันเป็นเสียงที่นุ่มนวล เป็นธรรมชาติ และเปี่ยมไปด้วยความผูกพัน มินนี่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก พายเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแปลกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ "มินนี่? ทำไมมาอยู่ที่นี่... แล้วทำไมถึงร้องไห้?" เขาลุกขึ้นก้าวมาหาด้วยความเป็นห่วง แต่ทว่า... มินนี่กลับก้าวถอยหลังหนี พร้อมกับคำถามที่สั่นเครือ "เมื่อคืน พี่อยู่ที่ไหนคะ? แล้วผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นใคร?" พายชะงักไป ความนิ่งเงียบของเขาในวินาทีนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความไม่มั่นใจ มินนี่มองเห็นความลังเลในดวงตาของคนที่เธอเชื่อใจที่สุด และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกอย่างพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเอาใจช่วยมินนี่มาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ