รอยร้าวในกลุ่มเพื่อน

"นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉันแบบนี้ ก๊อต!" เสียงของมินนี่ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดคณะ เธอกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธจัดที่พยายามสะกดไว้ ก๊อตยืนประจันหน้ากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดปนสมเพชที่ทำให้มินนี่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ "สิทธิ์เหรอ? ฉันเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับเธอมาสิบปีนะมินนี่ สิ่งที่พี่พายเขากำลังทำ... เขาไม่ได้มองว่าเธอคือคนรักหรอก เขาแค่มองว่าเธอเป็น 'โปรเจกต์' ที่ต้องขัดเกลาให้เข้าที่เข้าทางเท่านั้น!" "อย่าเอาความคิดสกปรกของนายมาตัดสินพี่พาย" มินนี่สวนกลับทันควัน เสียงของเธอสั่นเครือ "เขาเป็นคนเดียวที่มองเห็นตัวตนข้างในของฉัน ไม่ใช่แค่เด็กที่ครอบครัวตีกรอบให้เดินตามสั่งเหมือนที่นายชอบทำ" ก๊อตแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่มินนี่ไม่เคยเห็นมาก่อน "งั้นเหรอ? ถ้าเขาแคร์เธอจริง ทำไมรินถึงยังควงแขนเขาไปไหนมาไหนเหมือนเป็นเจ้าของได้ล่ะ? หรือเธอจะบอกว่านั่นก็คือ 'งาน' เหมือนกัน" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงไปในความกังวลที่เธอพยายามกลบฝังไว้ มินนี่นิ่งไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายความอึดอัดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง ก๊อตเห็นช่องว่างนั้น เขาขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำจนเหลือเพียงความจริงจังที่น่ากลัว "เลิกหลอกตัวเองได้แล้วมินนี่ ถ้าเธอไม่อยากเจ็บจนไม่เหลือชิ้นดีไปมากกว่านี้ ก็ถอยออกมาเสียตอนนี้" มินนี่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "ถ้านายจะมาเพื่อพูดจาถากถางฉันแบบนี้ ก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ ก๊อต... เราคงต้องทบทวนสถานะคำว่าเพื่อนกันใหม่แล้วล่ะ" ก๊อตชะงักไป คำพูดของมินนี่ราวกับมีดที่ปักลงกลางใจ เขาจ้องมองเธอด้วยความผิดหวังระคนโกรธ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง มินนี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมา ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัด ภายในหัวของเธอมีแต่คำพูดของก๊อตที่วนเวียนไม่หยุด... *'พี่พายไม่ได้มองว่าเธอคือคนรัก'* เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนแสงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มสลัว มินนี่ตัดสินใจเดินออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าไปทางตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ หวังเพียงจะได้พบใครสักคนที่จะช่วยยืนยันว่าสิ่งที่เธอกำลังยึดมั่นอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน แต่เมื่อก้าวไปถึงลานกิจกรรมใต้ตึก เธอกลับต้องชะงักฝีเท้าลงจนแทบหยุดหายใจ ที่มุมมืดของเสาต้นใหญ่ ร่างสูงของพี่พายยืนพิงกำแพงอยู่ ในมือของเขาถือกล้องถ่ายรูปคู่ใจ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้มินนี่ตัวแข็งทื่อ... สิ่งที่สะท้อนอยู่ในสายตาของเธอคือภาพของ 'ริน' ที่กำลังโน้มตัวเข้าไปใกล้พาย มือของหญิงสาววางอยู่บนไหล่แกร่งของชายหนุ่มอย่างถือสิทธิ์ ในขณะที่พายไม่ได้เบี่ยงตัวหลบแต่อย่างใด เขาเพียงแค่ก้มหน้ามองภาพในกล้องแล้วพยักหน้าเบาๆ ราวกับกำลังปรึกษาหารือเรื่องสำคัญ บรรยากาศรอบตัวพายดูอ่อนโยนอย่างที่มินนี่ไม่เคยเห็น... มันเป็นความอ่อนโยนที่เป็นธรรมชาติ ไม่ใช่การวางมาดเข้มงวดเหมือนเวลาที่เขาอยู่กับเธอ มินนี่ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ปลายเท้าเจ้ากรรมดันไปเตะเข้ากับถังขยะเหล็กจนเกิดเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ พายหันขวับมาทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นความตกใจเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่เขาสวมใส่เป็นประจำ ส่วนรินเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมได้สำเร็จ "มินนี่?" พายเรียกชื่อเธอ เสียงเขาทุ้มต่ำและดูมีระยะห่างจนน่าใจหาย เธอยืนนิ่ง ใจเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน ราวกับทุกคำเตือนของก๊อตกลายเป็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า... หรือนี่จะเป็นจุดจบของทุกอย่างที่เธอพยายามรักษาเอาไว้จริงๆ? ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พายก้าวเดินตรงมาหาเธอ แต่ทว่ารินกลับคว้าแขนเขาไว้แน่นพร้อมกับพูดบางอย่างที่ทำให้พายชะงักกึก มินนี่เห็นพายขมวดคิ้วแน่น เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะทำในสิ่งที่เธอไม่คาดฝัน... เขาเบือนหน้าหนีแล้วเดินเคียงคู่ไปกับรินทิ้งให้เธอเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับความหวังสุดท้ายที่ดับวูบลงในทันที ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมินนี่และเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของ "ชานมไข่มุกหวานร้อย" นะคะ