จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

"นี่มันหมายความว่ายังไงคะพี่พาย... รูปในโทรศัพท์นั่น ทำไมคนในรูปถึงเป็นพี่ในสภาพที่ไม่ได้ใส่เสื้อเชิ้ตคณะ แล้วทำไมต้องอยู่กับรินในห้องพักส่วนตัวแบบนั้นด้วย!" มินนี่ตวาดลั่นท่ามกลางความโกลาหลของลานกิจกรรม เสียงของเธอสั่นเครือไม่ใช่เพราะความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความผิดหวังที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ พายชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบที่เคยดูดุดันฉายแววสับสนวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาตามฉบับเฮดว้าก "มินนี่ หยุดทำตัวไร้สาระตอนนี้ เรากำลังอยู่ในกิจกรรมรับน้องนะ" พายกดเสียงต่ำ พยายามก้าวเข้ามาใกล้เพื่อจะคว้าโทรศัพท์คืน แต่จังหวะนั้นเอง ฝูงชนที่กำลังชุลมุนกับการจัดแถวฐานกิจกรรมก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความประมาท ร่างของเด็กปีหนึ่งที่วิ่งตัดหน้าทำให้พายเสียหลัก และแรงกระแทกนั้นส่งผลให้มินนี่ที่ยืนอยู่ขอบเวทีเสียหลักถลาลงสู่พื้นปูนด้านล่างทันที! "มินนี่!" เสียงตะโกนของก๊อตดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับความวุ่นวายที่ทวีคูณ พายไม่รอช้า เขาพุ่งตัวลงไปรับร่างบางไว้ได้ทัน แต่ข้อเท้าของมินนี่กลับกระแทกเข้ากับขอบฟุตบาทอย่างจังจนเกิดเสียงดัง 'กึก' ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามด้วยเสียงอุทานของเหล่ารุ่นน้องและรุ่นพี่ พายประคองมินนี่ที่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดขึ้นมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "เจ็บตรงไหน บอกพี่มา!" "ออกไป... พี่ไม่ต้องมาทำดีด้วย" มินนี่สะบัดมือออก พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าทำให้เธอทรุดลงไปอีกครั้ง พายถอนหายใจหนักหน่วง เขาตัดสินใจช้อนตัวมินนี่ขึ้นแนบอกโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น แม้กระทั่งรินที่ยืนกำมือแน่นอยู่ด้านบนเวทีด้วยความริษยาที่แทบจะพ่นไฟออกมา พายพามินนี่มายังห้องพยาบาลหลังตึกคณะที่เงียบสงัด บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์ เขาวางร่างของมินนี่ลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ แล้วบรรจงถอดรองเท้าผ้าใบของหญิงสาวออก "จะทำอะไรคะ?" มินนี่ถามเสียงแผ่ว พยายามดึงเท้ากลับแต่พายจับไว้แน่น "ถ้าไม่ให้พี่ทำ แล้วจะให้ใครทำ? ก๊อตเหรอ?" พายสวนกลับทันควัน ดวงตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่มินนี่อ่านไม่ออกขณะที่เขากำลังสำรวจรอยบวมช้ำที่ข้อเท้าของเธอ "พี่รู้ว่าเธอเห็นอะไรในรูปนั่น แต่มันไม่ใช่เรื่องที่เธอเข้าใจ... บางเรื่องพี่ก็ยังพูดไม่ได้ แต่มันไม่ใช่การทรยศความรู้สึกของเธอ" มินนี่เม้มปากแน่น ความน้อยใจที่สะสมมาตั้งแต่เห็นรูปภาพในตอนแรกยังคงตกค้างอยู่ "แล้วเรื่องที่พี่หายไปกับพี่รินบ่อยๆ ล่ะคะ พี่จะอธิบายว่ายังไง? หรือพี่แค่กำลังปั่นหัวฉันสนุกๆ เหมือนที่คนอื่นชอบพูด" พายชะงักมือที่กำลังแตะยาลงบนข้อเท้าของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับมินนี่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองคนใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "มินนี่... เชื่อใจพี่สักครั้งได้ไหม ต่อให้โลกทั้งใบจะมองว่าพี่เป็นคนร้ายกาจ แต่พี่ไม่เคยคิดจะทำให้เธอเสียใจเลยสักครั้ง" คำพูดของเขาดูจริงใจจนมินนี่เริ่มใจอ่อน แต่นิสัยดื้อรั้นก็ยังทำหน้าที่ของมัน เธอเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็น พายถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะบรรจงนวดวนรอบๆ ข้อเท้าที่บวมนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลของเขาสวนทางกับมาดเฮดว้ากที่ดูแข็งกระด้างอย่างสิ้นเชิง ทำให้มินนี่เผลอปล่อยตัวตามสบายโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ความเงียบที่แสนสงบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรง "พาย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงของรินดังลอดเข้ามาพร้อมกับการหมุนลูกบิดประตูอย่างเกรี้ยวกราด "ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้นกับยัยเด็กนั่น! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง เดี๋ยวนี้!" มินนี่สะดุ้งสุดตัว พายลุกขึ้นยืนพลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาหันมามองมินนี่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "รอก่อนนะ อย่าเพิ่งไปไหนเด็ดขาด" เขาก้าวเดินไปที่ประตูและกระชากเปิดออก แต่สิ่งที่รออยู่ข้างนอกไม่ใช่แค่ริน หากแต่เป็นก๊อตที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับเอกสารในมือแผ่นหนึ่งที่เขายื่นให้พายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ไม่ต้องคุยอะไรทั้งนั้นแหละครับพี่พาย" ก๊อตพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง "ผมเพิ่งได้หลักฐานชิ้นใหม่มา... หลักฐานที่ยืนยันว่าสิ่งที่พี่กำลังปกปิดอยู่ ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือเรื่องของเงินกองทุนคณะที่หายไป และรายชื่อคนรับผิดชอบในรูปนั่น... ก็คือชื่อของพี่คนเดียว" พายหน้าซีดลงทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ก๊อตถืออยู่ในมือ ในขณะที่มินนี่ที่พยายามยันตัวขึ้นมาจากเตียงถึงกับเข่าอ่อนเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความเชื่อใจที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา... หรือนี่คือจุดจบของความสัมพันธ์ที่เธอกำลังพยายามจะรักษาเอาไว้กันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเอาใจช่วยความรักของพายกับมินนี่ในตอนนี้นะคะ!