มิตรภาพหรือมากกว่านั้น

“มินนี่! ฉันถามว่าเธอเหม่ออะไรตั้งแต่มะกี้แล้ว พายมันพูดอะไรกับเธอ!” เสียงตวาดของก๊อตดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของมินนี่จนสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่สั่นเทาโดยอัตโนมัติ ข้อความลึกลับที่เตือนเรื่อง ‘กับดักในห้องซ้อม’ ยังคงค้างคาอยู่ในหน้าจอ แต่สิ่งที่ทำให้มินนี่ใจสั่นมากกว่า คือแววตาของเพื่อนสนิทที่ยืนจ้องเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “เปล่านี่... แค่เรื่องงานคณะน่ะ ก๊อตเสียงดังเกินไปแล้วนะ คนมองกันหมดแล้ว” มินนี่รีบกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นรินที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “งานคณะหรือว่าเรื่องส่วนตัว?” ก๊อตไม่ยอมลดละ เขาก้าวเข้ามาประชิดจนมินนี่ต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางของในห้องชมรม “ฉันเห็นนะมินนี่ ว่าช่วงนี้เธอกับมันสนิทกันเกินไป พี่มันก็แค่เฮดว้ากที่ชอบใช้อำนาจ เธออย่าไปหลงคารมคนแบบนั้นเลย” “พายเขาไม่ได้เป็นแบบที่ก๊อตคิด...” “งั้นแบบไหนล่ะที่เธอคิด? หรือว่าเธอเริ่มจะชอบเขาขึ้นมาจริงๆ?” คำถามนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจ มินนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ความลังเลที่ฉายชัดในแววตาทำให้ก๊อตยิ่งเดือดดาล ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องชมรมก็ถูกผลักออกอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคยโชยมาก่อนตัว พายเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขากวาดสายตามองคนทั้งคู่ก่อนจะหยุดลงที่มินนี่ แววตาของเขาดูอ่อนลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อหันไปมองก๊อต “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับน้องก๊อต เสียงดังไปถึงข้างนอกเลยนะ” พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท หากแต่มันแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง ก๊อตแค่นหัวเราะ “ไม่มีปัญหาอะไรครับพี่พาย แค่กำลังเตือนเพื่อนผมว่า ให้ระวังหมาป่าในคราบผู้ดีไว้บ้างก็เท่านั้น” พายก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้ามินนี่ เขาไม่ได้ตอบโต้ก๊อตด้วยวาจา แต่กลับหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาวางลงบนมือของมินนี่เบาๆ “เย็นนี้เจอกันที่ห้องซ้อม อย่าสายล่ะ เพราะถ้าช้า... ฉันอาจจะไม่ได้ใจดีเหมือนคราวที่แล้ว” เขาพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินผ่านไป ราวกับว่าก๊อตเป็นเพียงธาตุอากาศ ความนิ่งเฉยของพายยิ่งทำให้ก๊อตสติแตก มือหนาคว้าข้อมือมินนี่ไว้แน่นจนคนถูกจับเริ่มเจ็บ “ปล่อยนะก๊อต!” “มินนี่! เธอไม่เห็นเหรอว่ามันดูถูกฉันขนาดไหน! แล้วเธอ... เธอก็ยอมให้มันบงการชีวิตเธอเนี่ยนะ!” ก๊อตตะโกนลั่นจนสมาชิกชมรมคนอื่นๆ เริ่มหันมาสนใจ มินนี่สะบัดข้อมือออกอย่างแรง เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับความรู้สึกของเพื่อนสนิทที่แปรเปลี่ยนเป็นความครอบครองเกินขอบเขต “สิ่งที่ก๊อตทำอยู่ตอนนี้ต่างหากที่เรียกว่าการบงการ! ฉันเป็นเพื่อนก๊อต แต่ฉันไม่ใช่สมบัติของก๊อตนะ!” มินนี่หันหลังวิ่งออกจากห้องชมรมทันที เธอไม่สนว่าใครจะมองอย่างไร ความสับสนตีรวนในใจจนแทบจะระเบิดออกมา ข้อความในมือถือเรื่อง ‘กับดัก’ และท่าทีแปลกๆ ของพาย ทุกอย่างมันดูซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งอย่างเธอจะรับมือไหว เธอวิ่งมาจนถึงมุมตึกที่เงียบสงัด เสียงหอบหายใจดังระงมท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่เสียงฝีเท้าเบาๆ จะดังขึ้นจากด้านหลัง มินนี่หันขวับไปด้วยความตกใจ แต่เธอกลับพบกับรินที่ยืนถือกล่องจดหมายสีขาวสะอาดตาอยู่ในมือ “รู้อะไรไหมมินนี่...” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีรอยยิ้มสมเพชอยู่ที่มุมปาก “สิ่งที่เธอคิดว่ามันคือความอ่อนโยนของพายน่ะ จริงๆ แล้วมันเป็นแค่เกมที่เขาเล่นสนุกมาตลอดหลายปี” รินยื่นจดหมายฉบับนั้นให้มินนี่ “อ่านซะ แล้วเธอจะรู้ว่าเหตุผลที่ทำไม ‘ห้องซ้อม’ ถึงเป็นที่ที่เขาห้ามใครเข้ามายุ่ง... โดยเฉพาะเรื่องอดีตของเขาที่เธอยังไม่เคยรับรู้” มินนี่รับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอรีบเปิดออกอ่านเนื้อหาด้านในเพียงบรรทัดเดียว ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น ในหน้ากระดาษนั้นไม่ได้มีแค่ข้อความ แต่มันมีรูปถ่ายใบเก่าที่แสดงให้เห็น ‘พาย’ ในมุมที่มินนี่ไม่เคยเห็นมาก่อน—มุมที่ยืนอยู่กับใครบางคนที่เธอรู้จักดีที่สุด! นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ทำไมคนในรูปถึงเป็น... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยความลับของมินนี่และพายในตอนนี้นะคะ ชานมไข่มุกหวานร้อยจะรีบกลับมาเฉลยปมในตอนหน้าค่ะ