คำสารภาพของพาย

“เชิญเซ็นสิครับพี่พาย... หรือว่าความลับที่ว่า มันเป็นเรื่องที่แม้แต่คนใกล้ตัวที่สุด ก็ยังไม่สมควรจะได้รับรู้กันแน่?” ก๊อตยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องชมรมด้วยท่าทีหยามหยัน แผ่นกระดาษในมือเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ ในขณะที่มินนี่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ พายมองเหตุการณ์นั้นด้วยแววตาตื่นตระหนก มือเล็กของเธอเอื้อมไปเกาะชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของเฮดว้ากหนุ่มไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย พายไม่ได้หันไปมองก๊อต แววตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของมินนี่ ความดุดันที่เคยใช้คุมน้องปีหนึ่งในลานกิจกรรมมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของชายผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เขาค่อยๆ ขยับมือที่สั่นเทาขึ้นมา กุมมือมินนี่เอาไว้ก่อนจะถอนหายใจยาว “ถ้าวันนี้มินนี่ต้องรู้ พี่ก็เลือกที่จะให้เธอรู้จากปากของพี่เอง” พายหันไปเผชิญหน้ากับก๊อตโดยไม่สนใจเอกสารในมือแม้แต่น้อย บรรยากาศในห้องชมรมที่เคยเงียบสงบกลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ก๊อตขมวดคิ้วอย่างขัดใจเมื่อแผนการยั่วยุไม่ได้ผลอย่างที่หวัง “พี่พาย... พี่กำลังพูดเรื่องอะไรคะ?” มินนี่ถาม เสียงของเธอเบาหวิว ราวกับเกรงว่าคำตอบที่กำลังจะได้รับจะทำลายความรู้สึกดีๆ ที่พวกเขาสร้างมาด้วยกัน “มินนี่จำวันแรกที่ลานเกียร์ได้ไหม?” พายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้ราบเรียบเหมือนตอนสั่งงาน แต่แฝงด้วยความสั่นเครือที่ผ่านการกลั่นกรองมาจากความทรงจำอันยาวนาน “วันที่ฝนตกหนักจนกิจกรรมต้องเลื่อน แล้วมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งใส่เสื้อช็อปตัวใหญ่เกินตัว วิ่งถือร่มมาให้พี่... ทั้งที่ตัวเองเปียกปอนไปทั้งตัว” มินนี่ชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “หนู... หนูแค่ไม่อยากให้พี่ไม่สบายค่ะ ตอนนั้นพี่ดูเหมือนจะไข้ขึ้น” “แต่วันนั้น... พี่ไม่ได้แค่ขอบคุณในน้ำใจของน้องปีหนึ่งหรอกนะ” พายก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว ตัดขาดโลกภายนอกที่มีก๊อตยืนจ้องมองด้วยความเคียดแค้น สายตาของเขามีเพียงมินนี่ “พี่มองตามหลังเธอไปตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินหายไปในม่านฝน พี่ตกหลุมรักรอยยิ้มที่ไม่ถือสาความดุของพี่ตั้งแต่วันนั้น มินนี่... พี่แอบมองเธอมาตลอด ไม่ใช่ในฐานะเฮดว้ากกับรุ่นน้อง แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่เฝ้ามองผู้หญิงที่เขาคิดว่าไม่อาจเอื้อมถึง” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่จริงใจทำให้มินนี่นิ่งงัน ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อความลับที่พายปิดบังไว้ละลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ทว่าก๊อตกลับไม่ยอมให้บรรยากาศนั้นคงอยู่ “โกหกทั้งเพ!” ก๊อตตะโกนแทรกขึ้นมาพลางโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง “ถ้ารักกันจริง แล้วทำไมต้องเซ็นยินยอมให้ย้ายมินนี่ไปอยู่กับโปรเจกต์ของริน? พี่พาย... พี่มันก็แค่คนขี้ขลาดที่ใช้ความรักเป็นข้ออ้างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง!” หัวใจของมินนี่หล่นวูบ เธอหันไปมองเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ข้อความในกระดาษนั้นทำให้มือของเธอสั่นสะท้าน มันคือเอกสารการโอนย้ายสิทธิ์ดูแลโครงการวิจัย ซึ่งเป็นโครงการเดียวที่มินนี่ตั้งใจจะทำเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แต่มันถูกเซ็นอนุมัติโดยพายไปก่อนหน้านี้แล้ว “พี่พาย... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?” มินนี่ถาม น้ำตาคลอเบ้า พายหลับตาลงแน่น ความเจ็บปวดฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาไม่ได้แก้ตัว แต่เขากำลังจะพูดความจริงอีกชุดที่เขาเก็บไว้ในใจ “พี่ทำไปเพื่อปกป้องเธอ รินไม่ได้มาคนเดียว แต่มินนี่... ในจดหมายฉบับนั้นมีชื่อของคนที่เธอไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลยตลอดชีวิตนี้” ยังไม่ทันที่มินนี่จะได้ถามต่อ ประตูห้องชมรมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของรินที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด “คุยอะไรกันอยู่หรือคะ?” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่ฟังดูเย็นยะเยือก “ดูเหมือนพี่พายจะลืมบอกมินนี่ไปนะคะ ว่าจริงๆ แล้ว... คนที่อยู่เบื้องหลังโครงการนี้ ไม่ใช่แค่ริน แต่เป็น 'คุณพ่อ' ของมินนี่เอง” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มินนี่หันกลับไปมองพายด้วยความตกตะลึง ในขณะที่พายทำได้เพียงกำหมัดแน่นเมื่อความลับที่เขาพยายามปกป้องเธอมาตลอดถูกเปิดเผยโดยผู้หญิงที่เขารังเกียจที่สุด “นี่มันเรื่องจริงเหรอคะพี่พาย...” มินนี่ถามด้วยเสียงสั่นเครือ “พี่พาย... พี่กำลังเล่นเกมอะไรกับชีวิตหนูอยู่กันแน่?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและลุ้นไปกับมินนี่และพี่พายนะคะ หวังว่าความจริงที่ค่อยๆ เผยออกมาจะช่วยให้ทุกคนเข้าใจในความรักของพวกเขามากขึ้นในตอนถัดไปค่ะ!