ท่ามกลางพายุฝน

"ถ้าพี่จะเก็บทุกอย่างไว้ในใจแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องมาให้ความหวังมินนี่ตั้งแต่แรกหรอกค่ะ" เสียงของมินนี่สั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยแรงปะทะที่ชัดเจนท่ามกลางเสียงฝนที่กระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีของโรงเรือนไม้เก่าๆ ในเขตแคมป์พักแรม เธอยืนกอดอก หันหลังให้ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งสงบอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แสงไฟจากตะเกียงดวงเดียวที่เหลืออยู่ในห้องสั่นไหวตามแรงลม ทำให้เงาของทั้งคู่ทอดลงบนผนังไม้ดูบิดเบี้ยวและโดดเดี่ยวไม่ต่างจากใจของพวกเขาในเวลานี้ พายถอนหายใจยาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวในฐานะเฮดว้ากยามนี้กลับฉายชัดถึงความเหนื่อยล้า เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ แต่ทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร ไม่ใช่เพราะไม่กล้า แต่เพราะเขากลัวว่าหากขยับเข้าใกล้มากกว่านี้ ความอดทนที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องคนตรงหน้าจะพังทลายลง "พี่ไม่ได้ให้ความหวัง... พี่แค่กำลังปกป้องมินนี่จากอะไรหลายๆ อย่างที่มินนี่ไม่เคยรู้" พายเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสน้ำเสียงนั้นสั่นไหว "มินนี่คิดว่าการที่พี่นิ่งเฉย หรือการที่พี่พยายามผลักมินนี่ออกไป มันคือการที่พี่ไม่รู้สึกอะไรเลยอย่างนั้นหรือคะ?" มินนี่หันขวับมา สายตาที่เคยสดใสของเฟรชชี่สาวตอนนี้มีเพียงความตัดพ้อ "แล้วจะให้มินนี่คิดยังไงคะ? ในวันที่มินนี่ถูกรินต่อว่า ในวันที่ก๊อตพยายามดึงมินนี่ออกมาจากโลกของพี่ พี่ยืนอยู่ตรงไหน? พี่เป็นเฮดว้ากที่ใจดีกับทุกคน ยกเว้นกับคนที่บอกว่ารักพี่!" พายกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้น เขาไม่ใช่คนใจเย็นอย่างที่ใครเห็น แต่เขากำลังต่อสู้กับ "ศิลปิน" ในใจที่อยากจะตะโกนระบายความอัดอั้นออกมา เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหามินนี่ คราวนี้เขาไม่หยุดระยะห่างอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้จนมินนี่สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่ตัดกับความหนาวเย็นของพายุภายนอก "พี่เป็นลูกชายของใคร พี่อยู่ในฐานะอะไรในคณะนี้ มินนี่รู้อยู่แก่ใจ" พายขยับเข้ามาจนลมหายใจของเขารดหน้าผากหญิงสาว "การที่มินนี่อยู่ใกล้พี่ มันไม่ได้สวยงามเหมือนนิยายที่มินนี่ฝันหรอกนะ มินนี่จะถูกเพ่งเล็ง ถูกทำร้ายด้วยคำพูด หรือแม้แต่ถูกบีบคั้นจากคนที่ไม่ได้หวังดีกับเรา พี่ถึงต้องนิ่ง... พี่ถึงต้องดูเหมือนไม่แคร์ เพราะถ้าพี่แสดงออกว่าแคร์มินนี่มากแค่ไหน คนเหล่านั้นก็จะใช้จุดอ่อนของพี่เล่นงานมินนี่ทันที" มินนี่ชะงักไป ความดื้อรั้นในแววตาค่อยๆ มลายหาย กลายเป็นความสับสนและเจ็บปวด "แต่การที่พี่เงียบ มันเจ็บกว่าการที่พี่ว่ามินนี่ตรงๆ อีกนะคะ" "มินนี่..." พายเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นเพราะละอองฝนออกจากใบหน้าของเธอ นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะสัมผัสผิวแก้มเนียนที่เย็นเฉียบ "พี่ไม่ได้เป็นคนใจดีอย่างที่ทุกคนเห็น พี่เป็นแค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่อยากเก็บมินนี่ไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่พี่ลืมไปว่า... มินนี่ไม่ใช่ตุ๊กตาในตู้กระจก แต่มินนี่คือผู้หญิงที่กล้าหาญพอจะเดินเข้ามาในพายุเพื่อหาคำตอบจากพี่" ท่ามกลางเสียงฟ้าคะนองข้างนอก มินนี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเวทนาและเข้าใจ "มินนี่ไม่กลัวหรอกค่ะ ไม่ว่าจะริน หรือใครก็ตาม ถ้าสิ่งที่ต้องแลกคือการได้เข้าใจพี่... มินนี่ก็พร้อมจะแลก" พายมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น ความรู้สึกนับพันที่เขากดทับไว้พังทลายลง เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจที่ประสานกันทำให้ความเงียบงันในห้องดูน่าอึดอัดน้อยลง ความใกล้ชิดที่ไม่มีกำแพงของความเป็นพี่ว้ากหรือรุ่นน้องมากั้น มันคือการเผชิญหน้ากันด้วยใจล้วนๆ "พี่พายคะ..." มินนี่กระซิบ "ถ้าครั้งนี้เราข้ามผ่านคืนนี้ไปได้ เราจะยังเป็นเหมือนเดิมไหม?" "มันจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วมินนี่" พายตอบพลางหลับตาลง ซึมซับช่วงเวลาที่ดูเหมือนโลกทั้งใบจะหยุดหมุน "เพราะพี่จะไม่ปล่อยให้เราต้องกลับไปเป็นคนแปลกหน้ากันอีกแล้ว" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกเปราะบางของทั้งคู่กำลังจะก่อตัวเป็นสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นขึ้น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่พายกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปสัมผัสริมฝีปากของมินนี่ เสียงเคาะประตูไม้ที่ดังกึกก้องและรุนแรงจากภายนอกท่ามกลางพายุฝนก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน *ปัง! ปัง! ปัง!* "พาย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกับยัยเด็กนั่นอยู่ข้างใน!" เสียงตะโกนของรินที่แหบพร่าด้วยความโกรธแค้นและเปียกปอนดังทะลุเสียงฝนเข้ามา พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกละเอียดจากการถูกกระแทกจนตัวล็อกพังลง กลิ่นอายของความวุ่นวายที่พายพยายามจะหลีกหนีพุ่งเข้ามาในห้องทันทีพร้อมกับตัวของรินที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าต่างที่ถูกพังเข้ามา มินนี่ผละออกจากพายด้วยความตกใจ ขณะที่พายหันไปมองรินด้วยแววตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมา แต่แล้วสิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่แทบหยุดเต้นกลับไม่ใช่การปรากฏตัวของริน หากแต่เป็นเงาสีดำของใครอีกคนหนึ่งที่ก้าวตามหลังรินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเรียบเฉย... และในมือของเขาคนนั้น มีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างดี "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะบทรักหวานชื่นนะครับเฮดว้ากพาย แต่พอดีผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องให้คุณเซ็น... เรื่องที่มินนี่อาจจะอยากรู้เป็นคนแรก" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้ไปพร้อมกับมินนี่และพี่พายนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไม่แพ้กันค่ะ! - ชานมไข่มุกหวานร้อย