ทางเลือกสุดท้าย

“พี่พาย... พี่กำลังเล่นเกมอะไรกับชีวิตหนูอยู่กันแน่?” คำถามนั้นกรีดผ่านความเงียบในห้องชมรมที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ มินนี่ยืนกอดอก มือที่เย็นเฉียบสั่นระริก สายตาที่เคยสดใสของเด็กสาวปีหนึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งความกังขา พายซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารรับน้องปึกใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางปากกาในมือลงช้าๆ ความเงียบระหว่างคนสองคนยืดเยื้อราวกับจะดึงลมหายใจออกไปจากห้อง พายไม่ได้ตอบในทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบนผนังดูหนักอึ้งและกดดัน ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหา มินนี่ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ แววตาของพายในตอนนี้ไม่ได้มีความดุดันแบบเฮดว้ากที่ใครต่อใครเกรงกลัว แต่มันกลับมีความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาจ้องมองใบหน้ามินนี่ราวกับจะจดจำทุกรายละเอียดก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิต “พี่ไม่ได้เล่นเกม มินนี่” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย “ถ้าพี่เล่นเกม พี่คงไม่ยอมแลกความน่าเชื่อถือทั้งหมดที่มีมาสามปีเพื่อยืนอยู่ตรงนี้กับเธอ” “น่าเชื่อถือเหรอคะ?” มินนี่แค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตา “พี่กำลังจะบอกว่าพี่ทิ้งทุกอย่างเพื่อหนูงั้นเหรอ? แล้วรินล่ะ? แล้วฐานะเฮดว้ากที่พี่แบกไว้บนบ่าล่ะ? หนูไม่ใช่เด็กที่จะหลงเชื่อคำหวานของใครได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้วนะคะ!” พายขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่มีเหลือ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดจากเสื้อนักศึกษาที่เขาสวมใส่ทำเอาหัวใจของมินนี่เต้นผิดจังหวะ เขาเอื้อมมือขึ้นมา ประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นแก้วคริสตัลที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ “ถ้าพี่เลือกได้ พี่ก็คงไม่เลือกทางที่เจ็บปวดแบบนี้” พายกระซิบข้างหูเธอ “แต่ทุกครั้งที่พี่ตะโกนว้ากรุ่นน้อง ทุกครั้งที่พี่ต้องทำหน้าที่ในฐานะเฮดว้าก พี่กลับเห็นแต่ใบหน้าของเธอที่คอยตั้งคำถาม พี่ทนไม่ได้อีกแล้วที่จะต้องแสดงเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอ ทั้งที่ความจริง... หัวใจของพี่มันเป็นของเธอคนเดียวมาตลอด” เสียงฝีเท้าที่เดินวนเวียนอยู่หน้าห้องชมรมทำให้ทั้งสองสะดุ้ง มินนี่เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาตะคุ่มผ่านบานกระจกใสข้างประตู รินกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้เดินผ่านไปเฉยๆ แต่กลับหยุดชะงักเหมือนกำลังแอบฟังสิ่งที่เกิดขึ้นภายใน พายสังเกตเห็นเช่นกัน เขาตัดสินใจทำสิ่งที่เด็ดขาดกว่าเดิม เขาหยิบสมุดบันทึกเฮดว้ากเล่มหนาที่ถือเป็น ‘สัญลักษณ์’ ของอำนาจและการควบคุมขึ้นมา วางมันลงบนโต๊ะกลางห้องท่ามกลางความมืดมิด ก่อนจะหันมามองมินนี่ด้วยแววตาที่แน่วแน่ “พรุ่งนี้เช้า ประชุมรุ่นพี่ปีสามและทีมสตาฟทั้งหมด พี่จะประกาศลาออก” พายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “พี่จะปล่อยวางเก้าอี้นี้ ปล่อยวางทุกความกดดันที่คั่นกลางระหว่างเรา มินนี่... พี่ขอแค่โอกาสเดียว โอกาสที่จะได้รู้จักกับเธอในฐานะผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่เฮดว้ากจอมโหด ไม่ใช่พี่ว้ากสายละมุน แต่เป็นแค่ ‘พาย’ ที่รักเธอหมดใจ” มินนี่ชะงักไป ลมหายใจของเธอติดขัด ความสับสนที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตกใจปนตื้นตัน “พี่พาย... พี่บ้าไปแล้วเหรอ? ถ้าพี่ลาออก พี่จะโดนมองยังไง? พี่จะเสียอนาคตในมหาวิทยาลัยนี้ไปเลยนะ!” “ถ้าอนาคตของพี่ไม่มีเธอ พี่ก็ไม่รู้จะเก็บมันไว้ทำไม” คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่กลับดังก้องไปทั่วทั้งหัวใจของมินนี่ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่กรองผ่านสายตาของเขา ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานประตูสั่นสะเทือน รินเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและผิดหวัง “นี่มันเรื่องตลกอะไรกันคะพาย!” รินตะโกนลั่นห้อง “นายกำลังจะทำลายทุกอย่างที่สร้างมา เพียงเพราะเด็กผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ? นายรู้ไหมว่ารุ่นพี่และอาจารย์จะผิดหวังแค่ไหนถ้าได้ยินเรื่องที่นายกำลังจะทำ!” พายไม่ได้หันไปมองริน สายตาเขายังคงจับจ้องอยู่ที่มินนี่เพียงคนเดียว “พี่ตัดสินใจแล้วริน ความรับผิดชอบต่อตำแหน่งนี้มันจบลงแล้ว แต่ความรับผิดชอบต่อความรู้สึกของคนคนนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” มินนี่มองพายสลับกับริน ความขัดแย้งในใจเธอตีรวนกันมั่วไปหมด เธอรู้ดีว่าหากพายทำตามที่พูด ความวุ่นวายครั้งใหญ่จะเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัย และเธอคงตกเป็นเป้าโจมตีจากทุกคนที่บูชาความศักดิ์สิทธิ์ของระบบโซตัสนี้ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองแววตาที่ไร้ซึ่งความลังเลของพาย เธอก็รู้ว่านี่คือ ‘ทางเลือกสุดท้าย’ ที่เขาเลือกเพื่อพิสูจน์ความรักครั้งนี้ ทว่า ก่อนที่มินนี่จะได้เอ่ยอะไรออกไป ประตูห้องชมรมที่เปิดค้างไว้ก็ถูกดันออกจนสุด พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิด ก๊อตยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขามีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาของเขามองพายด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหันมาหามินนี่ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “มินนี่... อย่าหลงเชื่อเขานะ” ก๊อตเอ่ยขึ้นช้าๆ มือของเขาสั่นขณะกำบางอย่างแน่น “ถ้าเธออยากรู้ว่าสิ่งที่เขาทำวันนี้มันมีเบื้องหลังที่เน่าเฟะแค่ไหน... ก็ลองดูรูปพวกนี้ก่อนสิ แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าคนแบบนี้สมควรได้รับความรักจากเธอหรือเปล่า” ก๊อตโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง พายชะงักไปเล็กน้อย ส่วนรินยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ มินนี่มองดูซองเอกสารนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความลับบางอย่างที่พายพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยในเสี้ยววินาทีนี้ และมันอาจเปลี่ยนความรักของพวกเขาให้กลายเป็นโศกนาฏกรรมชั่วนิรันดร์ ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนสับสนและงดงามไปกับมินนี่และพายในตอนนี้นะคะ!