การตัดสินใจของเฮดว้าก

“ถ้าการเป็นเฮดว้ากของพี่ ต้องแลกด้วยการที่พี่ต้องเหยียบย่ำความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้... พี่พายลองถามตัวเองดูดีๆ นะคะว่าคุ้มกันหรือเปล่า” เสียงของมินนี่ไม่ได้สั่นเครือ แต่มันแฝงไปด้วยความผิดหวังที่หนักอึ้งพอจะทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าชะงักงัน พายกำเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภายในห้องสโมสรนักศึกษาที่เงียบสงัด เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานครางหึ่งๆ ดูจะดังชัดขึ้นในโสตประสาทของเขา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกตั้งคำถาม แต่เป็นครั้งแรกที่คำถามนั้นมาจากผู้หญิงที่เขาพยายามจะปกป้องมาตลอด พายไม่ตอบ เขาสบตาคนตัวเล็กตรงหน้า ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอก แต่นิสัยที่ยึดถือระเบียบวินัยเป็นสรณะทำให้เขายังคงนิ่งเงียบ แววตาของเขาที่เคยอ่อนโยนเวลาอยู่กับมินนี่ บัดนี้กลับดูหม่นแสงลงราวกับคนที่มีเมฆหมอกบังตา “มินนี่... พี่ไม่ได้...” “พี่ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ” มินนี่ตัดบท เธอขยับตัวถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม “สิ่งที่รินทำ... สิ่งที่พี่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นในงานกิจกรรมเมื่อวานนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของระเบียบวินัย แต่มันคือเรื่องของจริยธรรมนะคะ พายที่มินนี่รู้จัก... คนที่แอบวาดรูปในสมุดเล่มนั้น... คนคนนั้นหายไปไหนแล้วคะ?” คำว่า ‘สมุดเล่มนั้น’ ทำให้พายสะดุ้งสุดตัว มันเป็นสมุดสเก็ตช์ภาพที่เขาไม่เคยให้ใครเห็น นอกเสียจากมินนี่ที่บังเอิญไปเห็นเข้าเมื่อสัปดาห์ก่อน ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเฮดว้ากผู้เฉียบขาดถูกมินนี่มองทะลุปรุโปร่งไปถึงตัวตนที่แท้จริง ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้น รอยเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบาแต่จงใจก็ดังขึ้นที่หน้าประตู รินก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ “คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ? ดูเคร่งเครียดกันเชียว” รินเอ่ยเสียงหวาน เธอเดินเข้าไปใกล้พายแล้ววางมือลงบนไหล่เขาอย่างถือวิสาสะ พายขยับตัวหลบโดยสัญชาตญาณ แต่รินก็ไม่ได้ใส่ใจ “พี่พายคะ เรื่องกำหนดการซ้อมรวมพรุ่งนี้ รินจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะคะ รวมไปถึง... รายชื่อเด็กปีหนึ่งที่จะต้องถูกเรียกไปตักเตือนด้วย” รินจงใจเน้นคำว่า ‘เรียกไปตักเตือน’ โดยเฉพาะ สายตาของเธอเหลือบมองมินนี่ด้วยแววตาของผู้ชนะ พายขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าที่รินพูดถึง คือการกลั่นแกล้งเชิงอำนาจที่เขาเคยสั่งห้ามไปแล้ว แต่รินกลับเมินเฉยต่อคำสั่งนั้น “พี่บอกแล้วใช่ไหมริน ว่าเรื่องการตักเตือนพี่จะจัดการเอง” พายสวนกลับ เสียงของเขาเริ่มมีความก้าวร้าวแฝงอยู่ “ก็ถ้าพี่มัวแต่ใจอ่อน มินนี่เขาก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรหรอกค่ะ จริงไหมคะน้องมินนี่?” รินหันไปยิ้มให้มินนี่ “การเป็นเฟรชชี่ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นศูนย์กลางของจักรวาลนะ ทำตัวให้น่ารักหน่อย เดี๋ยวใครเขาก็จะหมั่นไส้เอาได้ง่ายๆ” มินนี่ไม่ได้ตอบโต้ด้วยการกรีดร้องหรือโมโหร้าย เธอเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเยือกเย็นไม่ต่างจากริน “ขอบคุณที่เตือนนะคะพี่ริน แต่ถ้าจะให้มินนี่ทำตัวให้น่ารักแบบพี่ริน... มินนี่ว่า มินนี่ขอเป็นเด็กดื้อที่จริงใจแบบนี้ดีกว่าค่ะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเหนื่อยแบกหน้ากากไว้ตลอดเวลาแบบใครบางคน” รินชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาคงความสง่างามเหมือนเดิม “งั้นพี่พายก็ตัดสินใจเอาแล้วกันนะคะ ว่าจะเลือกทำตามหน้าที่ให้สมกับเป็นเฮดว้ากที่ทุกคนเคารพ หรือจะยอมเสียชื่อเสียงเพราะผู้หญิงคนเดียว” รินกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูพาย ก่อนจะเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด พายยืนนิ่ง เขาหันกลับมามองมินนี่ที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความขัดแย้งในใจของเขามันพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออก หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบต่อคณะกับหัวใจที่เขาสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้าย... มันอยู่บนตาชั่งที่เขากำลังตัดสินใจเลือก “มินนี่ พี่ขอเวลา...” “ไม่ต้องขอหรอกค่ะพี่พาย” มินนี่พูดแทรกขึ้นมา แววตาของเธอสั่นไหวแต่เด็ดเดี่ยว “ความรู้สึกของมินนี่ มันไม่ใช่ของเล่นที่จะรอให้พี่ตัดสินใจได้ตลอดเวลาหรอกนะคะ ถ้าวันนี้พี่ยังเลือกไม่ได้ว่าพี่เป็นใคร... พี่ก็ไม่ต้องเลือกมินนี่หรอกค่ะ” พายคว้าข้อมือของมินนี่ไว้ในขณะที่เธอหันหลังจะเดินออกไป สัมผัสจากมือของเขาทำให้หัวใจของมินนี่เต้นผิดจังหวะ เธอหยุดเดินแต่ไม่ได้หันกลับมา “พี่รัก...” พายพยายามจะพูดคำนั้นออกมา แต่เสียงเขากลับแผ่วลงเมื่อเห็นก๊อตที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง ก๊อตจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลย และในมือของก๊อตนั้นมีซองจดหมายสีขาวปิดผนึกแน่นหนาซึ่งดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย “ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะ” ก๊อตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความคุกคาม “แต่มินนี่... ฉันว่าเธอควรจะดู ‘หลักฐาน’ ชิ้นนี้ก่อนที่เธอจะตัดสินใจอะไรลงไปเกี่ยวกับคนคนนี้” ก๊อตยื่นซองจดหมายนั้นให้มินนี่ พายหน้าถอดสีทันทีที่เห็นตราประทับบนซองนั้น มันคือตราประทับของฝ่ายปกครองมหาวิทยาลัย... ความลับที่เขาเคยทำผิดพลาดเมื่อปีสองกำลังจะถูกเปิดเผย และดูเหมือนว่ารินจะเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ทั้งหมดเพื่อทำลายเขาให้สิ้นซากในคราวเดียว! มินนี่รับซองนั้นมา มือของเธอสั่นเทาขณะค่อยๆ ฉีกเปิดออก พายมองเหตุการณ์นั้นด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น เขาควรจะแย่งมันมา หรือควรจะปล่อยให้มันจบลงตรงนี้? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจในรั้วมหาวิทยาลัยไปกับชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ