รหัสลับ พี่รหัสปริศนา

“มินนี่ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันต้องประกาศชื่อพี่รหัสเธอต่อหน้าคนทั้งหอประชุม ก็ช่วยอยู่นิ่งๆ เหมือนตอนที่เธอเถียงฉันที่สนามบาสด้วยเถอะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับแรงบีบเบาๆ ที่ต้นแขนทำเอามินนี่ขนลุกซู่ เธอหันขวับไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ด้านหลังในมุมมืดของหลังเวที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่ปกติมักจะดูดุดัน บัดนี้กลับฉายแววหยอกเย้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มินนี่สะบัดแขนออกอย่างรวดเร็ว พยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุด “พี่พาย... นี่พี่จะบอกว่าพี่คือพี่รหัสหนูเหรอ? ไม่ตลกนะคะ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!” “ใครบอกว่าผมล้อเล่น?” พายขยับตัวเข้าใกล้จนมินนี่ถอยหลังไปชนผนังไม้เก่าๆ ของหลังเวที กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นอายความอบอุ่นแบบผู้ชายสะอาดสะอ้านพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอทำตัวไม่ถูก เสียงโห่ร้องและเสียงดนตรีจากในหอประชุมที่ดังแว่วออกมาข้างนอกยิ่งทำให้บรรยากาศตรงนี้ดูเป็นส่วนตัวอย่างประหลาด วันนี้คือวันเฉลยสายรหัสที่ทุกคนรอคอย แต่มินนี่กลับรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในกับดักที่เธอไม่ได้เป็นคนวาง “ก็นี่ไง... ของขวัญที่ผมให้คุณตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา” พายเอื้อมมือไปหยิบตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่ห้อยอยู่กับพวงกุญแจกระเป๋าเป้ของมินนี่ขึ้นมาแกว่งเล่น “ในเมื่อคุณชอบหนีหน้าผมเวลาเจอกันที่คณะ งั้นผมก็ขอใช้สิทธิ์ ‘พี่รหัส’ ตามเฝ้าคุณให้สมกับที่โดนดื้อใส่หน่อยแล้วกัน” “พี่พาย!” มินนี่กัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีรวนกันไปหมด ทั้งโกรธที่โดนหลอก ทั้งตื่นเต้นจนประหม่า และที่สำคัญ... ความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจมันคืออะไรกันแน่ “พี่ทำแบบนี้ทำไมคะ? สนุกมากเหรอที่เห็นหนูหัวหมุนหาพี่รหัสแทบตาย? แล้วก๊อตล่ะ... ก๊อตอุตส่าห์ช่วยหนูสืบ...” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังแทรกขึ้นมา ร่างของก๊อตปรากฏตัวขึ้นที่มุมทางเดินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเขาเปลี่ยนจากมินนี่ไปที่พายในวินาทีที่เห็นว่ามือของรุ่นพี่หนุ่มกำลังแตะอยู่ที่ไหล่ของหญิงสาว “มินนี่! มาทำอะไรตรงนี้?” ก๊อตเดินเข้ามาดึงแขนเพื่อนสนิทของตนออกมาจากวงล้อมของพายอย่างถือวิสาสะ “เฮดว้ากครับ รุ่นน้องคนนี้เขาเป็นเด็กปีหนึ่งที่ต้องเข้าพิธีเฉลี่ยสายรหัส ไม่ทราบว่าพี่มีธุระอะไรด่วนถึงต้องมาดึงตัวเขาไว้หลังเวทีแบบนี้หรือครับ?” พายไม่ได้แสดงอาการเดือดดาลเหมือนทุกครั้งที่เขาทำหน้าที่เฮดว้าก เขากลับยืนกอดอก มองก๊อตด้วยสายตาราบเรียบ แฝงไปด้วยความนิ่งสงบที่น่าเกรงขามกว่าการตะคอก “ผมก็แค่กำลังทำหน้าที่ ‘พี่รหัส’ ตามธรรมเนียมของคณะ... หรือนายมีปัญหาอะไรกับคำว่าธรรมเนียม ก๊อต?” อากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงทันที มินนี่มองก๊อตที่กำหมัดแน่นข้างตัว ก่อนจะหันไปมองพายที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นศิลปะ ความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นชนวนเล็กๆ ที่พยากรณ์ได้ว่ามันจะกลายเป็นพายุใหญ่ในไม่ช้า “มินนี่... ไปกับฉัน เดี๋ยวนี้” ก๊อตหันมาสั่งเสียงเข้ม “แต่ก๊อต... พี่เขาคือพี่รหัสฉันนะ” มินนี่พยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่เป็นใจ เมื่อรินที่เดินโฉบผ่านมาพร้อมกลุ่มเพื่อนสนิทหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าสวยคมของดาวคณะรุ่นพี่ “โอ้โห... นี่เหรอคะความลับที่พี่พายปิดไว้? ที่แท้ก็มาแอบให้ท้ายเด็กดื้อนี่เอง ถึงว่าสิ ช่วงนี้งานในคณะพี่ถึงได้ดูวอกแวกไปบ้าง” รินเดินเข้ามาควงแขนพายอย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับช้อนตามองมินนี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “น้องมินนี่คะ พี่ว่าน้องควรหัดรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้างนะคะ คนอย่างพี่พายไม่เสียเวลามาเล่นเกมพี่รหัสกับใครพร่ำเพรื่อหรอกค่ะ ถ้าเขาไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝง” มินนี่ชะงัก คำพูดของรินแทงใจดำอย่างจัง เธอหันไปมองพายเพื่อรอคำปฏิเสธ หรือคำอธิบายที่สมเหตุสมผล แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงสายตาที่มองตรงมาที่เธอ... เป็นสายตาที่ยากจะคาดเดา “ไปเถอะก๊อต ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” มินนี่ตัดสินใจหันหลังเดินหนีออกมาจากจุดนั้นทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น เธอวิ่งออกไปจนถึงสวนหย่อมหลังคณะ ความเงียบสงบของยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ใจที่เต้นรัวของเธอสงบลงได้เลย มินนี่ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน พยายามข่มความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรื้นขึ้นมาในดวงตา “พี่พาย... พี่คิดอะไรอยู่กันแน่?” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบตุ๊กตาหมีตัวจิ๋วที่พี่รหัสปริศนาให้มาออกมาพิจารณา ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังพลิกตุ๊กตาดูนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยเย็บที่ผิดปกติบริเวณใต้ท้องของมัน มินนี่ใช้เล็บแกะรอยเย็บนั้นออกอย่างระมัดระวัง กระดาษใบเล็กที่ถูกพับอย่างประณีตหล่นลงมาบนฝ่ามือ เธอคลี่มันออกช้าๆ ข้อความด้วยลายมือที่คุ้นเคยเขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า: *“อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และอย่าฟังสิ่งที่ใครพูด ถ้าอยากรู้ว่าพี่รู้สึกยังไง... คืนนี้ที่ห้องสมุดหลังเวลาปิดทำการ ห้ามพาใครมานอกจากเธอคนเดียว”* ยังไม่ทันที่หัวใจจะได้เต้นจังหวะปกติ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินย่องเข้ามาในความมืดก็ทำให้มินนี่ต้องรีบซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ใต้ฝ่ามือ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า... ไม่ใช่พาย และไม่ใช่ก๊อต! “ตามหาตัวยากจริงๆ นะครับ... ยัยเฟรชชี่ตัวแสบของพี่พาย” ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับมินนี่ในตอนนี้นะคะ