กฎเหล็กของพี่ปีสาม

“ถ้าคิดว่าการทำเป็นมองไม่เห็น จะช่วยให้เธอรอดพ้นจากสายตาของพี่ไปได้ ก็บอกได้เลยนะว่า... เธอคิดผิด” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแทรกเข้ามาท่ามกลางความวุ่นวายของห้องเชียร์ช่วงพักเบรก มินนี่ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวหนีจากกลุ่มรุ่นพี่ปีสาม ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของประโยค พายยืนกอดอกพิงเสาคอนกรีต ใบหน้าคมสันภายใต้แว่นสายตากรอบบางดูสุขุมและเย็นชาจนน่าใจหาย แตกต่างจาก 'พี่พาย' คนที่เคยเผลอแสดงมุมอ่อนโยนออกมาให้เห็นเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างสิ้นเชิง รินที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้มินนี่ มือเรียวสวยของรินเกาะกุมแขนเสื้อของพายไว้อย่างถือสิทธิ์ “หนูไม่ได้พยายามจะหนีค่ะพี่พาย” มินนี่ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสดใสที่เคยเป็นประกายยามมองเขา ตอนนี้กลับดูห่างเหินเหมือนคนแปลกหน้า “หนูแค่ทำตามกฎที่พี่เคยสั่งไว้... ว่าในเวลาปฏิบัติงาน เราไม่ควรมีเรื่องส่วนตัวมาปะปน” “นั่นมันก็ถูก... ถ้าเธอทำตัวให้สมกับเป็นเฟรชชี่ที่อยู่ในระเบียบวินัย ไม่ใช่คอยแต่จะสร้างเรื่องให้พี่ต้องคอยตามแก้ปัญหา” พายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูกมินนี่จนใจสั่นไหว เธอต้องกำหมัดแน่นเพื่อข่มความรู้สึกไม่มั่นคงในอก “งั้นพี่พายก็สบายใจได้ค่ะ ต่อจากนี้หนูจะทำตัวให้เป็นอากาศธาตุที่สุด พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาสนใจยัยเฟรชชี่ตัวแสบอย่างหนูอีก” มินนี่สวนกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงออกมา ก๊อตที่ยืนรออยู่ตรงมุมตึกรีบคว้าข้อมือมินนี่ไว้ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “มิน เป็นอะไรหรือเปล่า? พี่พายเขาว่าอะไรเธออีกไหม?” “ไม่หรอกก๊อต” มินนี่สะบัดมือออกเบาๆ แววตาที่พยายามเข้มแข็งสั่นไหววูบหนึ่ง “เราแค่กำลังเรียนรู้ที่จะเป็นเด็กดีตามที่เขาต้องการน่ะ... เข้าไปเชียร์ต่อเถอะ” ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเพื่อนๆ ในห้องเชียร์ พายยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาคมกริบคอยจับจ้องร่างเล็กที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับฝูงชนจนแทบจะหายไปจริงๆ ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาในอกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ยิ่งเห็นมินนี่แกล้งทำเป็นไม่สนใจเขา และไปนั่งหัวเราะร่าอยู่กับไอ้เด็กก๊อตที่คอยประคบประหงมไม่ห่าง หัวใจที่เคยเป็นระบบระเบียบของเขากลับสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ รินที่สังเกตเห็นอาการของพายจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแต่ซ่อนความร้ายกาจ “พี่พายคะ เรื่องโปรเจกต์กิจกรรมรับน้องวันพรุ่งนี้ รินเตรียมสถานที่ไว้ที่ห้องประชุมใหญ่แล้วนะคะ พรุ่งนี้เราคงต้องทำงานด้วยกันดึกหน่อย พี่พายคงไม่ติดธุระอะไรกับ 'น้องใหม่' คนนั้นใช่ไหมคะ?” พายหันไปมองรินด้วยสายตาเรียบเฉย “พี่ไม่มีธุระส่วนตัวกับใครทั้งนั้นริน หน้าที่ก็คือหน้าที่” “ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ รินจะได้สบายใจ” รินยิ้มหวาน แต่ในใจเธอกลับกำมือแน่น พายกำลังโกหก... สายตาที่เขาจับจ้องมินนี่เมื่อครู่ มันไม่ใช่สายตาที่พี่มองน้อง แต่มันคือความรู้สึกหวงแหนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดเฮดว้ากสุดโหด ค่ำคืนนั้น มินนี่นั่งอยู่ริมสระน้ำของมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง ทบทวนคำพูดของตัวเองที่พยายามจะผลักไสเขา ความเงียบงันรอบข้างยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้ว่า การจะทำให้ใจลืมใครสักคนนั้นมันยากเย็นเพียงใด ยิ่งพยายามเย็นชาเท่าไหร่ ภาพที่เขายืนอยู่ข้างรินก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น *ครืด... ครืด...* โทรศัพท์ในมือสั่นไหว ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่มินนี่จำได้แม่นขึ้นใจเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *‘ออกมาที่โรงยิมเก่าเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้รูปถ่ายในกล้องของพี่ต้องหลุดไปถึงมืออาจารย์ฝ่ายปกครอง’* มินนี่เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ เธอไม่เคยทำอะไรผิดกฎร้ายแรง แล้วรูปอะไรกันที่เขาขู่ถึง? ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นวิ่งไปยังโรงยิม เงาตะคุ่มของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นข้างหลังเธอพร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่ “อย่าคิดจะไปคนเดียว... เพราะสิ่งที่เธอคิดว่าซ่อนไว้อยู่ในรูปพวกนั้น มันมีอะไรมากกว่าที่เธอคิด” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกของพายกระซิบอยู่ข้างหู มินนี่หันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่แค่พาย เขากำลังถือซองสีน้ำตาลในมือที่ปิดผนึกไว้แน่น พร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียดกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับหัวใจของพี่พายและน้องมินนี่นะคะ