คนทรยศในสภานักเรียน

“เลิกพยายามแกะรอยด้วยเวทมนตร์อักขระเถอะครับเซเลสเทีย ยิ่งเธอฝืนใช้พลังงานเวทท่ามกลางม่านพลังที่บิดเบี้ยวแบบนี้ มันจะยิ่งเหมือนกับการจุดคบเพลิงท่ามกลางฝูงนักล่าในความมืด” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับโถงทางเดินชั้นใต้ดินของหอสมุดหลวง แสงสีฟ้าหม่นจากหน้าต่างกระจกสีที่ถูกปิดตายด้วยระบบล็อกดาวน์ของโรงเรียนสะท้อนลงบนใบหน้าเรียบเฉยของเซเลสเทีย เธอชะงักมือที่กำลังวาดอักขระเรืองแสงกลางอากาศ ก่อนจะลดมือลงด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่ในแววตา “ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์ แล้วเราจะหาทางไปต่ออย่างไรครับเรย์ ในเมื่อ ‘ประกาศแจ้งเตือน’ ของระบบระบุชัดเจนว่าพื้นที่นี้ถูกปิดตาย และที่สำคัญ...” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาคมกริบมามองผม “นักเรียนหัวกะทิห้าคนหายไปจากคลาสลับพร้อมกันในเวลาไม่ถึงสิบนาที นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่เหตุสุดวิสัยจากระบบ” ผมยิ้มรับด้วยมุมปากที่ดูผ่อนคลายเกินกว่าสถานการณ์จะเอื้ออำนวย ผมหยิบอุปกรณ์สื่อสารรุ่นเก่าที่ดัดแปลงจนหน้าจอเต็มไปด้วยเส้นกราฟสีแดงฉานขึ้นมาตรวจสอบ “มันคือ ‘การเก็บกวาด’ ครับ” “หมายความว่าอย่างไร?” “สิ่งมีชีวิตนอกเหนือทวีปที่ระบบพูดถึง มันไม่ได้บุกเข้ามาเพื่อทำลายครับ แต่มันถูก ‘ใครบางคน’ เชิญเข้ามาเพื่อกำจัดตัวแปรที่ขวางทางเดินของสภานักเรียน” ผมใช้นิ้วเคาะเบาๆ ลงบนกำแพงหินที่ดูธรรมดา “และถ้าเดาไม่ผิด คนที่ถืออำนาจสั่งปิดตายหอสมุดในวินาทีที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ก็คือคนเดียวกับที่กำลังยืนฟังเราอยู่หลังกำแพงนี้ครับ” เซเลสเทียเบิกตากว้าง เธอคว้าไม้คทาสั้นขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อมทันที แรงกดดันมหาศาลจากเวทมนตร์ของเธอเริ่มสั่นคลอนมวลอากาศรอบข้าง แต่ผมกลับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความกังวล พลางใช้มือแตะไปที่รอยแยกเล็กๆ บนผนังหิน *ติ๊ด—* เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวของผมดังขึ้นในหัว [ตรวจพบการสั่นสะเทือนของมิติ: พิกัด 404 - รหัสลับผู้บุกรุก: 'นักเรียนดีเด่นปี 3 - ประธานสภาฯ'] ผมถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ในจังหวะที่กำแพงหินเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหวและเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงลับที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและร่องรอยของการใช้อักขระต้องห้าม ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ร่างสูงโปร่งของคนคนหนึ่งยืนหันหลังให้เรา เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางร่างของนักเรียนห้าคนที่นอนแน่นิ่งบนแท่นพิธีกรรม “ฉลาดไม่เปลี่ยนเลยนะ เรย์” เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “ประธานสภาฯ โซโลมอน...” เซเลสเทียกระซิบชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ท่านเป็นคนทำเรื่องนี้ทั้งหมดเพื่ออะไรกัน!” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงกลางห้องค่อยๆ หันกลับมา บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ดวงตาข้างหนึ่งเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเหมือนหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง เขาไม่ได้ตอบคำถามของเซเลสเทีย แต่กลับกวาดสายตามองมาที่ผมด้วยความสนใจอย่างยิ่ง “นายรู้ไหมว่าทำไมระบบถึงส่งนายมาเป็น ‘ตัวร้าย’ ในคลาสลับนี้? ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์หรอกนะ แต่มันต้องการ ‘ภาชนะ’ ที่ว่างเปล่าพอจะรองรับข้อมูลจากนอกทวีปต่างหาก” เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย แรงลมมหาศาลก็ซัดเข้าใส่พวกเราจนต้องรีบถอยร่น ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามประมวลผลข้อมูลที่ระบบเพิ่งส่งผ่านมาล่าสุด มันไม่ใช่ภารกิจกำจัดบอสธรรมดา แต่มันคือการเปิดโปงความลับที่ว่า ‘โรงเรียนนี้คือห้องทดลองของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ามนุษย์’ “เซเลสเทีย ฟังผมนะ” ผมกระซิบข้างหูเธอโดยไม่ละสายตาจากศัตรู “อย่าใช้เวทมนตร์อักขระใส่เขา ให้ใช้ ‘รหัสผ่าน’ ที่ผมสอนเธอในห้องสมุดเมื่อวาน... ตอนนี้เลยครับ!” เซเลสเทียลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าหนักแน่น เธอเริ่มวาดอักขระชุดใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในตำราเรียนชุดใด มันคือการเขียนโปรแกรมทับซ้อนระบบของโรงเรียนโดยตรง! “พวกเธอคิดว่าสิ่งนี้จะหยุดฉันได้งั้นรึ?” โซโลมอนหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเหนือหัว กลางอากาศเกิดรอยแยกมิติสีม่วงคล้ำ สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายเงาของอสุรกายเริ่มทยอยก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นนับสิบตัว ทว่า ในวินาทีที่ความหวังดูจะริบหรี่ที่สุด ระบบกลับส่งเสียงแจ้งเตือนที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสีทองอร่ามที่สว่างจนห้องทั้งห้องกลายเป็นสีขาวโพลน [ระบบส่วนกลางประกาศสภาวะฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวละครหลักผู้ล่วงลับถูกดึงกลับเข้าสู่เส้นเรื่อง - 'ผู้พิทักษ์รุ่นที่ 0' กำลังตื่นขึ้น] โซโลมอนชะงักกึก สีหน้าที่มั่นใจของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น เขามองไปยังศพหนึ่งในห้านักเรียนที่นอนอยู่บนแท่น ก่อนที่ร่างนั้นจะเริ่มขยับไหวและลืมตาขึ้น... แต่ไม่ใช่ด้วยนัยน์ตาของมนุษย์ ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายด้วยรหัสสีเขียวมรกตที่คุ้นตาที่สุดสำหรับผม... มันคืออินเทอร์เฟซของระบบในรูปแบบที่แท้จริง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ วาเลนเทียอัศวินมืดขอบพระคุณครับ