แผนซ้อนแผน

"กลิ่นอายมานาผิดเพี้ยนไปจากจุดคำนวณสามเมตร... เซเลสเทีย เธอพร้อมนะ" ผมกระซิบผ่านอาคมสื่อสารระยะสั้น เสียงของผมราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเวทมนตร์กวาดมองหน้าจออินเทอร์เฟซสีเขียวมรกตที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า รหัสโค้ดจำนวนมหาศาลไหลวนราวกับสายน้ำแห่งโชคชะตาที่กำลังถูกบิดเบือนด้วยฝีมือของใครบางคน ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนรหัสสีเขียวมรกตอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบในรูปแบบที่แท้จริงจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ มันไม่ใช่บั๊กของโลกใบนี้ แต่มันคือ 'ผู้เล่น' หรือ 'ตัวหมาก' อีกตัวหนึ่งที่ถูกส่งเข้ามาในคลาสลับแห่งนี้เช่นเดียวกับผม "ฉันประจำจุดแล้วเรย์ วงเวทย์อักขระดักจับพลังงานพร้อมใช้งานแปดสิบเปอร์เซ็นต์" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นของเซเลสเทียตอบกลับมาในโสตประสาท เธอยืนอยู่บนระเบียงหอคอยทิศเหนือ ซ่อนตัวภายใต้ผ้าคลุมพรางตาชั้นยอด ขณะที่นิ้วเรียวยาวกำลังตวัดวาดอักขระเวทสีครามลงบนอากาศอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวในยามค่ำคืนของสถาบันเวทมนตร์อัคราเนียเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น เรย์เลือกสถานที่แห่งนี้—ลานประลองรกร้างท้ายตึกภาควิชาเวทมนตร์โบราณ—เพราะมันคือจุดอับสายตาที่ระบบเคยแจ้งเตือนว่าเป็นพื้นที่รอยต่อระหว่างมิติเวทมนตร์ กริ๊ก... เสียงฝ่าเท้าเหยียบลงบนเศษกิ่งไม้แห้งดังแว่วมาจากความมืด ผมย่อตัวลงต่ำเล็กน้อย มือขวาแตะด้ามจับมีดสั้นเคลือบมานาเวทที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นี่ไม่ใช่การตั้งรับ แต่เป็นการ 'จัดฉาก' เพื่อต้อนรับแขกไม่เชิญให้เดินเข้ามาติดกับดักที่ผมถักทอขึ้นทีละปมตลอดสามตอนที่ผ่านมา "รู้ตัวเร็วกว่าที่คิดนะ เจ้าของดวงตาสีเขียวมรกตคนนั้น..." ผมพึมพำกับตัวเอง เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากความมืดของซุ้มประตูหิน รูปร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมสีดำสนิทอำพรางใบหน้าครึ่งบนด้วยหน้ากากโลหะลายก้นหอย ทว่าสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในความมืดคือประกายแสงสีเขียวมรกตที่เรืองรองออกมาจากนัยน์ตาคู่นั้น มันไม่ใช่เวทมนตร์เนตรทั่วไป แต่มันคืออินเทอร์เฟซของระบบที่กำลังวิเคราะห์ค่าสถานะของผมอย่างเปิดเผย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามเจาะข้อมูลจากภายนอก] [คำเตือน: เป้าหมายกำลังใช้สกิล 'ตรวจสอบขั้นสูง' (Advanced Inspect)] [ระบบทำการบล็อกสัญญาณและส่งข้อมูลเท็จกลับไปเรียบร้อยแล้ว] ผมแอบยิ้มในใจ ข้อมูลที่ไอ้หมอนั่นเห็นตอนนี้จะมีแค่ "เรย์ นักเรียนทุนระดับ F พลังมานาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน" ตามโปรไฟล์ที่ทางสถาบันบันทึกไว้เท่านั้น นี่แหละคือความได้เปรียบของการเป็นตัวร้ายที่ชอบทำตัวโลว์โปรไฟล์ "ออกมาเสียทีนะ... ฉันรอนานแล้ว" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย จงใจปล่อยช่องว่างให้เสียงก้องกังวานไปทั่วลานประลอง ร่างในชุดคลุมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะแหบพร่าแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่ง "แกเป็นใครกันแน่, เรย์? นักเรียนทุนธรรมดาไม่มีทางมองทะลุผ่านม่านพรางตาของฉันได้... และไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่าฉันรอจังหวะอะไรอยู่" "ก็แค่คนที่ไม่ชอบให้ใครมาเดินหมากตัดหน้าบนกระดานของฉันก็เท่านั้นเอง" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นที่หัวไหล่เบาๆ อย่างไม่ี่สาหัส "นายไม่ใช่ NPC ในคลาสนี้... นายมาจาก 'ระบบหลัก' เหมือนกันสินะ" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันทีเมื่อสิ้นประโยคของผม ร่างในชุดคลุมหยุดชะงักอย่างเห็นได้ชัด ความตกใจฉายชัดผ่านร่อง ริมฝีปากที่ขยับภายใต้หน้ากากโลหะ "แก... แกพูดถึงเรื่องอะไร?" น้ำเสียงนั้นเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย "ไม่ต้องแกล้งไขสดหรอก ระบบส่งภารกิจลับให้ฉันเก็บกวาดความผิดปกติในคลาสนี้ และเป้าหมายที่แท้จริงของฉันก็คือการล่อให้ 'ผู้บุกรุก' อย่างนายเผยหางออกมา" ผมโกหกหน้าตายด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและน่าเชื่อถือที่สุด พร้อมกับส่งสัญญาณมือไปยังทิศทางที่เซเลสเทียซ่อนตัวอยู่ ฟึบ! สิ้นสัญญาณมือ วงเวทย์อักขระสีครามขนาดใหญ่ก็สว่างวาบขึ้นจากพื้นดินรอบตัวของเป้าหมายทันที เส้นแสงระยิบระยับถักทอเป็นกรงขังพลังงานเวทมนตร์หนาแน่น ล้อมรอบร่างในชุดคลุมเอาไว้ในพริบตา "อึก!เวทบ้าอะไรเนี่ย!" เป้าหมายสบถลั่น พยายามรวบรวมมานาเพื่อระเบิดวงเวทย์ทิ้ง แต่ทว่า... "อย่าขยับจะดีกว่านะ" ผมก้าวเข้าไปประชิดด้วยความเร็วสูง ใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาที่เพิ่งอัปเกรดเมื่อตอนที่แล้ว ปลายมีดสั้นจ่อเข้าที่ลำคอภายใต้ผ้าคลุมอย่างแม่นยำ "อักขระของเซเลสเทียไม่ได้ออกแบบมาให้พังด้วยกำลัง แต่ถูกสร้างมาเพื่อดูดกลืนมานา ยิ่งนายดิ้นมากเท่าไหร่ พลังชีวิตของนายก็จะยิ่งไหลเข้าสู่วงเวทย์เร็วยิ่งขึ้นเท่านั้น" เซเลสเทียก้าวเดินออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ เธอกวาดตามองเชลยด้วยความเหนือกว่า "เสร็จสิ้นภารกิจตามแผน... เรย์ นายคำนวณจังหวะเวลาไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด" "แน่นอน เพราะฉันไม่เคยปล่อยให้อะไรอยู่เหนือการควบคุม" ผมตอบเธอยิ้มๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้ากากโลหะที่สั่นเทา "เอาล่ะ ถอดหน้ากากออกซะ แล้วบอกเหตุผลมาว่าทำไมระบบถึงส่งนายมาขัดขวางฉันในคลาสลับนี้" มือที่สวมถุงมือสีดำค่อยๆ เอื้อมขึ้นปลดหน้ากากโลหะออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงาหมวก... ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นที่มุมปากของอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ผมต้องชะงักค้างไปทันที "แกคิดว่าแกคุมเกมอยู่คนเดียวเหรอ... **รุ่นพี่เรย์**? หรือว่า... ฉันควรจะเรียกว่า 'ผู้เล่นหมายเลขศูนย์' ดีล่ะ?" เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องทั้งที่ไม่มีเค้าลางของฝน ระบบอินเทอร์เฟซตรงหน้าผมกะพริบเป็นสีแดงฉานรัวๆ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบรหัสตัวตนซ้อนทับ - ผู้เล่นหมายเลขศูนย์ทำการรีเซ็ตสิทธิ์ระบบ!] [คำเตือน: ความจริงของโลกใบนี้กำลังจะถูกเปิดเผย...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ