การต่อสู้หน้าตาย

“รหัสตัวตนซ้อนทับ... หมายความว่ายังไงกันครับ?” คำถามของผมหลุดออกไปท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงลับใต้ดิน กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่สั่นไหวอยู่รอบตัวไม่ได้ทำให้ผมหวั่นไหวเท่ากับข้อความสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัวอยู่บนจอโฮโลแกรมตรงหน้า เซเลสเทียที่ยืนอยู่เคียงข้างผม สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวผม เธอไม่ได้ถาม แต่ขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราสัมผัสกัน นิ้วเรียวยาวของเธอสะกิดที่ชายเสื้อผมเบาๆ เป็นสัญญาณว่า ‘ตั้งสติ’ เบื้องหน้าของเรา... ในความมืดมิดที่ฉีกขาดออกเป็นช่องว่างมิติ ‘มัน’ กำลังก้าวออกมา สิ่งมีชีวิตที่มีรูปลักษณ์คล้ายมนุษย์ ทว่าใบหน้ากลับไร้ซึ่งรายละเอียด มีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกฉาบด้วยข้อมูลรหัสที่ไหลวนไปมา นั่นคือ ‘ผู้เล่นหมายเลขศูนย์’ ต้นตอของความบิดเบี้ยวในโลกใบนี้ “เจ้าไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ เรย์” เสียงของมันดังก้องอยู่ในหัว ไม่ใช่ผ่านโสตประสาท แต่เหมือนถูกเขียนลงบนหน่วยความจำของผมโดยตรง “ตัวตนของเจ้าคือความผิดพลาดที่ระบบพยายามลบ แต่กลับกลายเป็นตัวแปรที่ทำให้สมการนี้ล่มสลาย” ผมคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างใจเย็น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมาจากอก ในสภาวะที่บีบคั้นเช่นนี้ ความตื่นตระหนกคือจุดจบ การแสดงออกด้วยความนิ่งสงบต่างหากคืออาวุธเดียวที่ผมเหลืออยู่ “ถ้าผมเป็นความผิดพลาด คุณก็คงเป็นตัวแก้ไขที่ล้มเหลวสินะครับ” ผมตอบกลับพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ แต่ผมใช้พลังเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ใน ‘ระบบตัวร้าย’ แปรเปลี่ยนความกดดันนั้นเป็นเกราะป้องกัน “เรามาตกลงกันดีกว่า ว่าทำไมคุณถึงพยายามรีเซ็ตทุกอย่าง... หรือจริงๆ แล้ว คุณก็แค่กลัวการสูญเสียอำนาจควบคุมกันแน่ครับ?” ผู้เล่นหมายเลขศูนย์หยุดชะงัก ร่างกายของมันสั่นไหวราวกับสัญญาณภาพที่ขาดหาย มันยกมือขึ้น กรงเล็บแห่งข้อมูลพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน ทว่าในจังหวะที่วิกฤตที่สุด ผมไม่ได้ขยับหลบด้วยซ้ำ ผมใช้วิชา ‘เนตรวิเคราะห์’ ที่อัปเกรดขึ้นจนถึงขีดสุด มองทะลุโครงสร้างเวทมนตร์ของท่าโจมตีนั้น *ตรวจพบช่องโหว่: ระดับโครงสร้าง 0.04 วินาที* ผมก้มตัวลงเพียงเล็กน้อย ปล่อยให้คมดาบแห่งพลังงานเฉียดผ่านปลายผมไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะดีดตัวเข้าประชิด พลิกข้อมือใช้ ‘อักขระพันธนาการ’ ที่เซเลสเทียเคยสอนไว้ วาดผ่านอากาศเป็นวงเวทสีครามล้อมรอบตัวมัน “เซเลสเทีย เดี๋ยวนี้ครับ!” ผมตวาดเบาๆ หญิงสาวข้างกายเข้าใจความหมายทันที เธอร่ายเวทมนตร์อักขระขั้นสูง สายฟ้าสีเงินพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเธอ ผสานเข้ากับวงเวทของผมอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นตาข่ายแสงที่ตรึงผู้เล่นหมายเลขศูนย์ไว้กับพื้นศิลา “เจ้าคิดว่าสิ่งนี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ?” ร่างที่ไร้ใบหน้าเริ่มหัวเราะ เสียงของมันเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความบ้าคลั่ง “ระบบไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อการเรียนรู้ แต่มันสร้างขึ้นเพื่อการทำลาย! และตอนนี้... เวลาของโลกใบนี้ได้หมดลงแล้ว!” ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือโรงเรียนเวทมนตร์เริ่มร้าวราน ราวกับกระจกที่กำลังจะแตกกระจาย ความเป็นจริงที่พวกเราเคยเชื่อมั่นกำลังถูกลบเลือนด้วยคำสั่ง ‘Reset’ ที่ส่งตรงมาจากมิติเบื้องบน ผมมองไปที่เซเลสเทีย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว ผมจึงเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านไปทำให้เธอสงบลงได้บ้าง ผมหันกลับมาหาผู้เล่นหมายเลขศูนย์ด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว “การรีเซ็ตอาจทำได้จริงครับ แต่นั่นหมายถึงคุณต้องทำลายผมด้วย และตราบใดที่ผมยังไม่ตาย ระบบนี้ก็ไม่มีสิทธิ์ปิดตัวลง” ผมกดปุ่ม ‘Override’ บนหน้าจอระบบที่เหลืออยู่เพียงช่องทางเดียว พลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ผมไม่ยอมปล่อยมือ ผมกำลังแทรกแซงโค้ดหลักของมัน... และในวินาทีที่แสงสว่างวาบขึ้นจนท่วมท้นห้องโถง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้นบรรยากาศ [แจ้งเตือนด่วน: รหัสลับถูกปลดล็อก! ยืนยันการเข้าถึงฐานข้อมูล ‘ผู้สร้าง’ โดยผู้เล่นหมายเลขศูนย์] [คำเตือน: ความลับของ ‘นักเรียนทุนหมายเลข 001’ ถูกเปิดเผย... ร่างที่แท้จริงกำลังตื่นขึ้น!] ความมืดมิดรอบตัวหายไป เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากหลังผู้เล่นหมายเลขศูนย์... ชายที่ดูเหมือนผมราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง เขาขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกับผมเป๊ะๆ “ยินดีที่ได้เจอตัวเองในเวอร์ชันที่ขัดขืนคำสั่งนะ... เรย์” ท่ามกลางความตระหนกที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ผมได้แต่นิ่งงัน นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับระบบ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับ ‘ต้นฉบับ’ ของตัวผมเอง และดูเหมือนว่า... บทเรียนที่โหดร้ายที่สุดของชีวิตนักเรียนทุนอย่างผม กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เองครับ หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะถูกใจรี้ดทุกท่านและติดตามตอนต่อไปกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ครับ!