รางวัลที่ไม่คาดคิดจากระบบ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบมานาที่แผดเผาจนระเหยเป็นไอสีครามยังคงลอยอวลอยู่รอบตัว แรงกระแทกจากการปะทะกับภาพสะท้อนของ "ต้นฉบับ" เมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ที่ปลายประสาทสัมผัส ทว่าความเงียบงันภายในห้องทดลองลับชั้นใต้ดินกลับน่ากลัวยิ่งกว่ายามที่เสียงระเบิดกัมปนาทคำรามเสียอีก ผมหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าผ่านแนวสันกราม ขณะที่สายตายังคงจดจ้องไปยังอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า ซึ่งในตอนนี้... แผงหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าระบบเจ้าปัญหา กำลังสั่นระริกด้วยความถี่สูงผิดปกติ [ ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ผู้ใช้งานสามารถเอาชนะ "เงาอดีต" (Echo of Origin) ซึ่งเป็นตัวตนต้นแบบในระบบคลาสลับได้สำเร็จ ] [ การประเมินผลการต่อสู้: เกินขีดจำกัดมาตรฐาน 347% ] [ กำลังคำนวณรางวัลตอบแทน... โปรดรอสักครู่ ] "นายไหวไหม เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงบนหัวไหล่ขวา เซเลสเทียก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาสสีนิลคู่สวยกวาดมองสำรวจร่องรอยความเสียหายบนตัวผมอย่างละเอียด แม้สีหน้าของเธอจะยังคงความเรียบเฉยไว้ได้ตามวิสัยของคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่ปลายนิ้วที่เรียวยาวซึ่งกำลังกำไม้เท้าอักขระแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวนั้น กลับฟ้องชัดถึงความตึงเครียดที่เธอต้องแบกรับไว้ตลอดการต่อสู้ ผมหันไปสบตาเธอมุมปากแยยยิ้มบางๆ ที่ฝืนสังขารเต็มที่ "ผมยังไหวครับ... แค่รู้สึกว่ากระดูกซี่โครงข้างขวาน่าจะร้าวไปสักสองซี่ได้มั้งครับ" "อย่าเพิ่งพูดมาก ขยับตัวช้าๆ สิคะ... เอ๊ย... สิครับ" เซเลสเทียชะงักไปเล็กน้อย เผลอหลุดสำนวนติดปากสมัยอยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทออกมาชั่วแวบ ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ พร้อมกับร่ายเวทมนตร์บทฟื้นฟูขั้นพื้นฐาน แสงสีเขียวมรกตอ่อนจางแผ่ซ่านปกคลุมร่างของผม ความเจ็บแปลบที่เคยเสียดแท่นในอกค่อยๆ บรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ผมพยักหน้ารับคำขอบคุณในใจ ความสัมพันธ์ระหว่างเราในตอนนี้ก้าวล้ำเกินคำว่าเพื่อนร่วมชั้นหรือสหายร่วมชะตากรรมไปไกลแล้ว เธอยอมละทิ้งความเย่อหยิ่งและกฎเกณฑ์อันเคร่งครัดของตระกูล เพื่อมายืนเคียงข้างเด็กนักเรียนทุนยากจนที่ระบบเวทมนตร์จับฉลากส่งมาเป็นตัวร้ายในคลาสลับแห่งนี้ ครืนนน—! เสียงคำรามทุ้มต่ำดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากพื้นเบื้องล่าง ราวกับมหาเวทโบราณกำลังถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มที่เคยสั่นไหว พลันเปลี่ยนสีเป็นสีทองคำบริสุทธิ์ประกายระยิบระยับ อักษรโบราณนับร้อยตัวไหลทะลักออกมาจากขอบจอราวกับสายน้ำแห่งกาลเวลา [ ภารกิจพิเศษเสร็จสิ้นสมบูรณ์: "การท้าทายเงาแห่งโชคชะตา" ] [ ท่านได้รับสิทธิ์ในการสุ่มรับรางวัลพิเศษระดับ "เทวะ" (Divine-Tier Reward) เป็นกรณีศึกษาแรกของระบบ ] [ คำเตือน: สกิลระดับเทวะอาจส่งผลกระทบต่อโครงสร้างวิญญาณชั่วคราว โปรดเตรียมจิตใจให้พร้อม ] ดวงตาของผมหรี่แคบลงทันที *ระดับเทวะงั้นหรือ?* ในโลกแฟนตาซีโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ระดับของเวทมนตร์และทักษะถูกแบ่งออกเป็น บรอนซ์ (Bronze), ซิลเวอร์ (Silver), โกลด์ (Gold), แพลตตินัม (Platinum) และไดมอนด์ (Diamond) ซึ่งขั้นไดมอนด์ก็ถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดที่มนุษย์ปุถุชนหรือแม้แต่มหาจอมเวทแห่งยุคจะเอื้อมถึงแล้ว แต่ทว่า... คำว่า "ระดับเทวะ" (Divine-Tier) มันอยู่เหนือสามัญสำนึกและกฎเกณฑ์ฟิสิกส์ทั้งหมดทั้งมวล "เรย์... นั่นมันแสงอะไร" เซเลสเทียถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบ แผ่นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน ละอองมานาสีทองคำพวยพุ่งทะลุพื้นศิลาขึ้นมาโอบล้อมร่างของผมไว้จนกลายเป็นดักแด้แสงขนาดใหญ่ ร่างกายของผมเบาหวิว ราวกับจิตวิญญาณกำลังถูกดึงดูดให้หลุดลอยออกจากร่างเนื้อ แต่มือทั้งสองข้างยังคงกำหมัดแน่น พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีเพื่อต้านทานแรงกดดันอันมหาศาลนี้ไว้ *นี่ไม่ใช่บั๊กของระบบ... แต่มันคือแจ็คพอตที่เดิมพันด้วยชีวิต* [ กำลังทำการอัญเชิญข้อมูลทักษะ... ] [ ได้รับทักษะระดับเทวะ: [เนตรสวรรค์ผ่ามิติ (Aetherial Omniscience)] ] วูบบบบ! คลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณระเบิดออกอย่างไร้เสียง ทัศนียภาพรอบตัวผมพลันเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ห้องทดลองใต้ดินที่มืดสลึดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย ในสายตาของผมตอนนี้... มันกลับกลายเป็นโครงข่ายของเส้นด้ายมานาสีรุ้งนับล้านเส้นที่โยงใยเข้าหากันอย่างซับซ้อน ผมมองทะลุผ่านผนังหินหนาเตอะออกไปด้านนอก มองเห็นโครงสร้างเวทมนตร์ป้องกันของสถาบันที่ถูกกางไว้เป็นชั้นๆ มองเห็นกระแสมานาในร่างกายของเซเลสเทียที่กำลังไหลเวียนผ่านจุดชีพจรอย่างชัดเจนราวกับภาพฉายเอ็กซ์เรย์ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ผมมองเห็น "อนาคต" ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสามวินาทีข้างหน้าเป็นภาพซ้อนทับจางๆ "เรย์! เป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าคุณดูไม่จืดเลย" เซเลสเทียรีบพุ่งเข้ามาประคองเมื่อเห็นผมเซถลา แม้ดวงตาของเธอจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่ในสายตาของผมตอนนี้ กลับมองเห็นละอองคำพูดของเธอที่กำลังก่อตัวเป็นกลุ่มก้อนอักษรพลังงานก่อนที่เธอจะเปล่งเสียงออกมาเสียอีก "ผม... ไม่เป็นไรครับเซเลสเทีย" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตา ปิดการทำงานของทักษะเนตรสวรรค์ชั่วคราวเพื่อไม่ให้สมองรับภาระหนักเกินไป เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลัง ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก พลังนี้... มันโกงเกินไปแล้ว ด้วยทักษะนี้ ผมไม่เพียงแต่จะมองเห็นจุดอ่อนของศัตรู แต่ยังสามารถคำนวณความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ราวกับพระเจ้าผู้กำหนดหมากบนกระดาน [ ตรวจพบการใช้งานทักษะ [เนตรสวรรค์ผ่ามิติ] ครั้งแรกสำเร็จ ] [ ระบบกำลังอัปเดตสถานะผู้ใช้งานให้สอดคล้องกับระดับพลังใหม่... ] [ แจ้งเตือนด่วน: มีผู้บุกรุกไม่ได้รับเชิญกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ชั้นใต้ดินเขต B ในรัศมี 300 เมตร และ... ] เสียงแจ้งเตือนของระบบเงียบหายไปกะทันหัน หน้าต่างสีทองที่เคยสว่างไสวพลันกระพริบถี่เป็นสีแดงฉาน ข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีดำสนิทที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบจนน่าขนลุก [ เป้าหมายผู้มาเยือน: "ผู้คุมกฎแห่งสถาบัน" ระดับไดมอนด์ขั้นสมบูรณ์ ] [ และดูเหมือนว่า... เขาไม่ได้มาเพื่อพูดคุยตักเตือน แต่พกเจตนาสังหารมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ ] -------------------------------------------------------------------------------- (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด)