ความวุ่นวายในงานเทศกาลเวทมนตร์

กลิ่นอายของน้ำตาลเคี่ยวไหม้และกลิ่นอายจางๆ ของดินปืนเวทมนตร์ยังไม่ทันจางหายไปจากจมูก เสียงหัวเราะรื่นเริงของผู้คนนับพันในลานจัดงานเทศกาลประจำปีก็ถูกตัดขาดลงอย่างเฉียบพลันราวกับมีใครใช้กรรไกรตัดฟิล์มภาพยนตร์ "ทุกคน หมอบลง!" เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาเฉียบคมและทรงพลังมากพอที่จะทะลุผ่านเสียงดนตรีบรรเลงเวทมนตร์ที่กำลังสนุกสนาน มือกว้างคว้าข้อมือเรียวบางของเซเลสเทียที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วดึงเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณทันที ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศเบื้องบนที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่ก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยลำแสงสีครามเข้มข้นขนาดเท่าลำต้นตาล ลำแสงนั้นพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วจนเกิดเสียงโซนิคบูมสะท้านแก้วหู ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับอัฒจันทร์กลางลานจัดงานจนแหลกละเอียดเป็นจุล แรงระเบิดมหาศาลส่งคลื่นกระแทกซัดเอาโต๊ะอาหารและซุ้มดอกไม้ปลิวว่อนไปคนละทิศคนละทาง เศษซากหินเวทมนตร์และฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของเหล่าคณาจารย์และนักเรียนชั้นปีอื่นดังระเบิดขึ้นแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของสถาบันที่ดังลั่นสนั่นหู เซเลสเทียขยับตัวอย่างรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ดวงตาสีฟ้าครามทอประกายเย็นเยียบ เธอสะบัดข้อมือเบาๆ วงแหวนเวทมนตร์อักขระสีทองอร่ามสามชั้นก็กางออกเป็นโล่ป้องกันรูปโดมคลุมร่างของเธอและเรย์เอาไว้ ป้องกันสะเก็ดไฟและเศษหินที่กำลังร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน "การโจมตีแม่นยำระดับนี้... และยังมีอานุภาพทำลายล้างที่ทะลวงผ่านบาตรป้องกันระดับสี่ของสถาบันได้ในทีเดียว..." เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความตึงเครียดไว้เบื้องลึก ดวงตาคู่สวยหันไปมองจุดต้นตอของลำแสง "ไม่ใช่ฝีมือของพวกก่อวินาศกรรมทั่วไปแน่นอนครับ... เรย์" "ครับ ผมรู้" เรย์ตอบรับด้วยน้ำเสียงสุขุม ดวงตาสตรอว์เบอร์รีบลอนด์ใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมองของเขาพยายามวิเคราะห์ข้อมูลที่ระบบเพิ่งแจ้งเตือนรัวเข้ามาก่อนหน้านี้ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับไดมอนด์ขั้นสมบูรณ์] [เป้าหมาย: ผู้คุมกฎแห่งสถาบัน "การ์เน็ต โวลแทร์"] [สถานะ: เจตนาสังหาร 100% | ตรวจพบอาณาเขตเวทมนตร์ปิดล้อมพื้นที่พิเศษ] "ดูเหมือนว่าความพยายามทำตัวเป็นนักเรียนทุนธรรมดาของผม จะขัดหูขัดตา 'ผู้คุมกฎ' คนสำคัญเข้าเสียแล้วสิครับ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง กลางกลุ่มควันหนาทึบบนหลังคาอาคารหอประชุมใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นลายทองอร่ามสไตล์ผู้ตรวจการระดับสูงก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ รองเท้าหนังชั้นดีกระทบกับกระเบื้องหลังคาจนเกิดเสียงก้องกังวานน่าขนลุก ชายคนนั้นมีเรือนผมสีเทาเงินตัดสั้นรับกับใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสสีอำพันคมกริบกวาดตามองลงมายังลานกว้างเบื้องล่างราวกับพญายามกำลังมองมดปลวก นั่นคือ การ์เน็ต โวลแทร์ ผู้คุมกฎแห่งสถาบันเวทมนตร์ระดับสูงสุด บุคคลที่แทบไม่มีใครเคยเห็นตัวจริงนอกจากยามเกิดวิกฤตการณ์ระดับชาติ และในตอนนี้ เขากำลังถือคถาเวทมนตร์หัวกะโหลกคริستัลที่ยังคงมีควันความร้อนพวยพุ่งออกมา "เรย์ โฮสท์... และ เซเลสเทีย วาเลนไทน์" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณโดยไม่ต้องอาศัยเวทมนตร์ขยายเสียง แรงกดดันมหาศาลระดับไดมอนด์แผ่ขยายออกไปกดทับร่างของเหล่านักเรียนที่หมอบอยู่จนแทบหายใจไม่ออก "พวกเธอทั้งสองคน ทำผิดกฎเหล็กข้อที่สิบสองแห่งสถาบัน... การครอบครองและใช้พลังงานแปลกปลอมที่อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ของมานาธรรมชาติ บทลงโทษมีเพียงสถานเดียวคือ... การสำเร็จโทษทันที" สิ้นคำประกาศนั้น แรงโน้มถ่วงรอบตัวเรย์และเซเลสเทียก็เพิ่มสูงขึ้นเป็นร้อยเท่า พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกย่อยราใยแมงมุม เซเลสเทียกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด มานาในร่างกายของเธอถูกกดทับจนแทบจะหมุนเวียนไม่สะดวก พลังระดับอัจฉริยะของเธอราวกับกลายเป็นเด็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความห่างชั้นระดับกำแพงเหล็กนี้ "อึก... เรย์... พลังของเขา... มันเหนือกว่าที่เราคาดการณ์ไว้มากครับ" เซเลสเทียเอ่ยปากกระซิบ น้ำเสียงเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย เรย์เอื้อมมือไปแตะไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ ถ่าย-ทอดไออุ่นและกระแสมานาเสถียรเข้าไปเพื่อช่วยพยุงอาการ ท่าทีที่นิ่ง ةสงบและสัมผัสอันมั่นคงของชายหนุ่มทำให้เซเลสเทียค่อยๆ ตั้งสติกลับมาได้ "ไม่ต้องห่วงครับ เซเลสเทีย..." เรย์ก้าวขึ้นมาบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกราบจ้องมองไปยังผู้คุมกฎบนหลังคาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการคำนวณ "ต่อให้เป็นระดับไดมอนด์ขั้นสมบูรณ์... แต่ถ้าเขากล้าบุกมากลางงานเทศกาลเพื่อกำจัดพวกเราแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ แปลว่าเขาไม่ได้ทำในนามของกฎเกณฑ์สถาบันอย่างถูกต้อง... แต่เขามาในฐานะ 'ฆาตกร' ที่ต้องการปิดปากพวกเราต่างหากล่ะครับ" การ์เน็ตหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเรย์ยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ภายใต้แรงกดดันระดับนั้น รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม "ปากกล้าดีนี่เจ้าเด็กทุน... คิดว่ามีระบบประหลาดๆ คอยหนุนหลังแล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของสถาบันไปได้งั้นหรือ? มนุษย์ที่ฝืนฝ่าวัฏจักร... สมควรถูกลบให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์!" การ์เน็ตสะบัดคถาในมือ คราวนี้วงเวทย์สีอำพันขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า รัศมีกว้างนับร้อยเมตร ลวดลายอักขระโบราณนับหมื่นตัวหมุนวนด้วยความเร็วสูง ก่อตัวเป็นหอกแสงพลังงานบริสุทธิ์จำนวนนับไม่ถ้วนที่พร้อมจะพุ่งลงมาฉีกร่างของพวกเขาทุกเมื่อ บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงข้างขมับของเรย์ นี่คือวิกฤตที่อันตรายที่สุดตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้ ไม่มีทางหนี ไม่มีเวลาให้ลังเล ในวินาทีที่หอกแสงนับพันพุ่งแหวกอากาศลงมาด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ เรย์ก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับที่หน้าต่างสีฟ้าใสของระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่ [แจ้งเตือนด่วน: ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ!] [สิทธิ์การใช้งานขั้นเด็ดขาด: "คำสั่งปฏิเสธระบบ (System Override)" - เปิดใช้งานได้ 1 ครั้ง] [ท่านต้องการยอมรับความเสี่ยงเพื่อรับพลังระดับพระเจ้าชั่วคราวหรือไม่?] เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ นัยน์ตาสีสตรอว์เบอร์รีบลอนด์ฉายแววเด็ดเดี่ยว เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "ถ้าเขาอยากเล่นเกมใหญ่... ผมก็จะจัดให้อย่างสาสมเลยครับ" นิ้วเรียวกดปุ่มยอมรับบนอากาศ เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหวกลืนกินทุกสรรพเสียง ทว่าท่ามกลางแสงสีขาวโพลนที่สาดส่องจนแสบตา เงาร่างของเรย์กลับเริ่มเปล่งประกายด้วยออร่าสีดำสนิทที่กลืนกินแม้กระทั่งแสงสว่างรอบตัว [การเชื่อมต่อระบบเสร็จสมบูรณ์...] [ยินดีต้อนรับท่านกลับสู่บัลลังก์แห่งผู้สร้าง, ท่านเรย์] ................................................................................................. (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซเลสเทียในทุกย่างก้าวอันท้าทายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด)