เสียงคำรามต่ำต้อยที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูก ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดินของคลาสลับ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นคลื่นความร้อนระอุ กลิ่นอายของมานาที่ปนเปื้อนความมืดข้นคลั克คลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก เหล่านักเรียนชนชั้นสูงที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อวงเวทย์อัญเชิญโบราณตรงหน้ากำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
"มะ... มันหลุดออกมาแล้ว! การควบคุมอาคมล้มเหลวสมบูรณ์แบบ!" เสียงของหัวหน้าชั้นเรียนปีหนึ่งสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี
เซเลสเทียขยับตัวเข้ามาประชิดเรย์อย่างรวดเร็ว ดวงตาสتูกระจ่างใสฉายแววเคร่งเครียด มือเรียวบางกำคทาอักขระแน่นจนข้อต่องอขาว เธอร่ายเกราะเวทย์ป้องกันชั้นสูงล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองทันที แต่กระนั้น แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องหน้าก็ยังคงทำให้กระแสมานาในร่างเธอปั่นป่วน
"เรย์..." เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข "โครงสร้างอาคมของห้องนี้ถูกบิดเบือนด้วยพลังงานแปลกปลอม ระบบการคำนวณของฉันเจาะไม่ถึงแกนกลาง... ตอนนี้ไม่มีใครแก้สถานการณ์นี้ได้นอกจากคุณแล้ว"
ไม่ใช่แค่เซเลสเทีย สายตานับสิบๆ คู่ภายในห้องโถงที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย ต่างก็หันขวับมามองที่เด็กหนุ่มทุนธรรมดาคนนี้เป็นตาเดียว ความหวังสุดท้าย ความรอดเดียวที่เหลืออยู่ถูกฝากไว้ที่เรย์ ผู้ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหล
เรย์ไม่ได้ตอบรับทันที เขาหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้สติสัมปชัญญะเชื่อมต่อเข้ากับระบบในหัว หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นมาด้วยความเร็วสูง ข้อมูลตัวเลขและสมการเวทมนตร์นับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านห้วงความคิดของเขาอย่างบ้าคลั่ง
*[คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในแกนกลางคลาสลับ]*
*[ระบบป้องกันอัตโนมัติของสถาบันถูกปิดกั้น]*
*[เงื่อนไขพิเศษ: ผู้ใช้ "เรย์" ได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึงสิทธิ์ผู้ดูแลระบบชั่วคราวเนื่องจากความเข้ากันได้ 100%]*
"ให้ตายสิ..." เรย์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มฉายประกายคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงโครงสร้างทั้งหมดของโลกใบนี้ "เล่นงานซะหนักหน่วงเลยนะเจ้าบ้าเอ๊ย"
เขาก้าวเท้าออกไปด้านหน้าหนึ่งก้าว ผ่านหน้าเซเลสเทียและเหล่านักเรียนที่กำลังสั่นกลัว เรย์หยิบแผ่นศิลาอักขระเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาในมือ มันคือชิ้นส่วนที่เขาเก็บได้จากซากปรักหักพังในบทเรียนภาคสนามครั้งก่อน นิ้วมือเรียวยาวจรดลงบนพื้นผิวศิลาอย่างแม่นยำและรวดเร็วราวกับดีดพิณ
*แกร๊ก! ฟรึบ!*
เสียงอักขระเวทมนตร์สีครามสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิด เรย์ไม่ได้ใช้พลังเวทย์โจมตีตรงๆ แต่เขากำลัง "แฮก" โครงสร้างโค้ดของวงเวทย์อัญเชิญที่ผิดเพี้ยน ทุกการขยับนิ้วคือการแก้ไขจุดบกพร่องระดับรากฐาน ทุกคำบริกรรมที่หลุดจากริมฝีปากของเรย์เต็มไปด้วยความสุขุมและหนักแน่น จนทำให้บรรยากาศที่กดดันเริ่มคลายตัวลงทีละน้อย
"เซเลสเทีย ประสานอักขระธาตุแสงที่จุดศูนย์กลางพิกัดเจ็ดนาฬิกา เดี๋ยวนี้!" เรย์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด
"รับทราบ!" เซเลสเทียตอบรับอย่างรู้ใจ เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สะบัดคทาปล่อยลำแสงบริสุทธิ์พุ่งตรงไปยังจุดที่เรย์ระบุทันที แรงระเบิดจากการปะทะกันของมานาสองขั้วสั่นสะเทือนไปทั่ว แต่ด้วยการคำนวณอันแม่นยำของเรย์ แรงกระแทกทั้งหมดจึงถูกดูดซับและเปลี่ยนทิศทางออกไปชนกับผนังห้องแทนที่จะทำลายล้างพวกเขาทั้งหมด
*ตูมมม!*
ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางควันสีขาวที่ค่อยๆ จางลง ร่างของสัตว์อสูรเงาที่เคยน่ากลัวเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง เหล่านักเรียนต่างพากันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก บางคนถึงกับล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้นด้วยความหมดแรง
ทว่า... รอยยิ้มแห่งชัยชนะยังไม่ทันได้ประดับบนใบหน้าของใคร เสียงเตือนอันเยือกเย็นจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมกับความหนาแน่นของมานาที่พุ่งทะยานขึ้นเกินขีดจำกัดจากเบื้องล่างพื้นดิน
*[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS]*
*[ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับบรรพกาลกำลังตื่นจากการหลับใหลใต้ชั้นหินอัคนี]*
*[เงื่อนไขการอัญเชิญสมบูรณ์แบบ... ผู้บุกรุกกำลังก้าวข้ามประตูมิติมาแล้ว]*
เรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น เขาหันขวับไปมองรอยแยกของมิติที่กำลังฉีกออกเป็นสีม่วงเข้มกลางห้องโถง
ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว มือสีดำสนิทขนาดมหึมาพร้อมกรงเล็บแหลมคมราวกับใบมีด ก็พุ่งทะลุรอยแยกออกมาคว้าจับข้อเท้าของเรย์ไว้แน่นด้วยความเร็วเหนือเสียง!
"เรย์!" เซเลสเทียกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวเขาไว้ แต่แรงกระชากอันมหาศาลกลับดึงร่างของเรย์หายลับเข้าไปในความมืดมิดของรอยแยกมิติที่ปิดตัวลงอย่างรวดเร็วก่อนที่แสงไฟจะทันส่องถึง
*ฉับพลัน... ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอันน่าสะพรึงกลัวอีกครา*
(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซเลสเทียในทุกย่างก้าวอันท้าทายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด)
แค่นักเรียนทุนธรรมดา แต่ระบบดันส่งผมไปเป็นตัวร้ายในคลาสลับ•ตอนที่ 24
เรย์คือความหวังเดียว
ผลงานโดย วาเลนเทียอัศวินมืด
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (วาเลนเทียอัศวินมืด)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง แค่นักเรียนทุนธรรมดา แต่ระบบดันส่งผมไปเป็นตัวร้ายในคลาสลับ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!