ค่ำคืนในหอพักต้องห้าม

“อย่าก้าวเท้าขวาเข้าไป ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของคุณกลายเป็นปุ๋ยให้ดอกไม้พิษพวกนั้น” เสียงกระซิบราบเรียบของเซเลสเทียดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับประสาทสัมผัส เรย์หยุดชะงักทันที ปลายรองเท้าบูทของเขาห่างจากรอยแยกบนพื้นหินเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นอายของไอเวทมนตร์มืดที่เข้มข้นจนเกือบกลายเป็นของแข็งลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับว่าอาคารหอพักเก่าแก่แห่งนี้มีชีวิตและกำลังเฝ้ามองผู้บุกรุกด้วยดวงตานับพันคู่ “เตือนได้ตรงเวลามากครับคุณหนู” เรย์ตอบกลับพลางหรี่ตาลง วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ที่ซ้อนทับกันอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาของ ‘เนตรวิเคราะห์’ ที่ระบบเพิ่งปลดล็อกให้ในระดับพื้นฐาน เส้นใยสีดำมืดมิดกำลังถักทอเป็นตาข่ายดักจับเหยื่ออยู่เหนือพื้นทางเดิน เขากระชับถุงมือหนังที่สวมอยู่แน่น นี่คือเขตหอพักร้างที่ถูกปิดตายมานานกว่าห้าสิบปีหลังจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเวทมนตร์รั่วไหล ใครต่อใครต่างลือว่าที่นี่คือสุสานของความรู้ต้องห้าม แต่สำหรับเรย์... นี่คือขุมทรัพย์ที่ระบบกำลังปั่นหัวเขาให้เข้ามาเสี่ยงชีวิต “ทำไมคุณถึงมั่นใจนักว่ากุญแจดอกนั้นซ่อนอยู่ที่นี่?” เซเลสเทียถาม เธอขยับกายเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากกายของหญิงสาว ดวงตาคมกริบคู่นั้นของเธอไม่ได้มองไปที่ความมืด แต่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเขาอย่างต้องการคำตอบ “สัญชาตญาณครับ หรือถ้าจะให้พูดแบบนักวิชาการ... บันทึกในคลาสลับที่ผมแอบอ่านตอนถูกขังอยู่ในห้องสมุดมันระบุไว้” เรย์โกหกหน้าตาย พลางชูตะเกียงเวทมนตร์ที่ปรับลดความสว่างจนเหลือเพียงแสงสลัว “แต่ถ้าคุณกังวล เราถอยตอนนี้ยังทันนะครับ ผมไม่อยากให้คุณหนูเซเลสเทียต้องมาเจ็บตัวเพราะความอยากรู้อยากเห็นของผม” “อย่ามาดูถูกกันนะ เรย์” เซเลสเทียแค่นหัวเราะในลำคอ “ในเมื่อฉันก้าวเข้ามาถึงจุดนี้แล้ว ไม่ว่าอะไรจะรออยู่ข้างหน้า... ฉันก็ไม่มีวันถอยหลังกลับไปเฉยๆ โดยไม่ได้อะไรติดมือกลับไปแน่” ทั้งสองก้าวผ่านโถงทางเดินไปอย่างระมัดระวัง บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อพวกเขาเข้าสู่ห้องโถงกลาง อุณหภูมิพุ่งดิ่งลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ผนังหอพักที่ควรจะเป็นอิฐเก่าๆ กลับดูดซับแสงไฟราวกับเป็นหลุมดำ เรย์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่พยายามเข้าแทรกซึมผ่านเกราะป้องกันเวทมนตร์ของเขา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานดังขึ้นในหัวของเรย์ทันที [ระบบตรวจพบ ‘ไอเทมต้นกำเนิดแห่งความเสื่อมสลาย’ ในระยะ 10 เมตร] [ภารกิจลับ: บุกเบิกเขตรอยแยกมิติแห่งหอพักเก่า ระดับความยาก: SSS] [สถานะ: คุณกำลังถูกจับตามองโดย ‘ผู้เฝ้าประตูที่ถูกลืม’ หากถอยหลังตอนนี้ โอกาสในการได้รับค่าสถานะพิเศษจะถูกลบถาวร] เรย์เม้มปากแน่น เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัว ‘ความไม่รู้’ เขาส่งสัญญาณมือให้เซเลสเทียหยุด ก่อนจะก้าวออกไปข้างหน้าเพียงลำพัง ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำทมิฬที่ควบแน่นจากไอเวทมนตร์มืดก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า มันไม่มีใบหน้า ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่วาวโรจน์เหมือนถ่านที่กำลังมอดไหม้ มันคือ ‘ผู้เฝ้าประตู’ อสูรกายที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในตำราเรียนเล่มไหนของสถาบัน “เรย์! ระวัง!” เซเลสเทียร้องเตือนพร้อมกางม่านพลังอักขระป้องกันไว้เบื้องหน้า แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป อสูรกายตัวนั้นพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วเหนือเสียง กรงเล็บที่แหลมคมดุจใบมีดเหวี่ยงผ่านตำแหน่งที่เรย์ยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน เรย์ทิ้งตัวลงกับพื้นและกลิ้งหลบอย่างคล่องแคล่ว พลางควักเอา ‘หินรูน’ ที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “คุณหนูครับ! ช่วยดึงความสนใจของมันไปทางซ้ายที ผมต้องการเวลาสิบวินาทีในการทำลายจุดตายของมัน!” เรย์ตะโกนสั่งพลางตั้งสมาธิรวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว เซเลสเทียไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เธอวาดลวดลายอักขระเวทกลางอากาศด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นดึงดูดความสนใจของอสูรกายให้พุ่งเป้าไปที่เธอแทน เรย์ใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวไปที่แท่นหินใจกลางห้องโถง ซึ่งมีอัญมณีสีดำสนิทวางอยู่—นั่นคือหัวใจของอุปสรรคทั้งหมดในที่แห่งนี้ เขาวางมือลงบนอัญมณี สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอย่างรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น ระบบรัวแจ้งเตือนไม่หยุด แต่เรย์ไม่ได้สนใจ เขาหลับตาลงและบีบอัดเวทมนตร์สายฟ้าเข้าไปในรอยแตกของอัญมณีจนเกิดเสียงร้าว *เพล้ง!* อัญมณีแตกละเอียดกลายเป็นผง แต่แทนที่อสูรกายจะสลายไป มันกลับคำรามก้องจนหอพักทั้งหลังสั่นสะเทือน ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นจนทะลุเพดาน และในวินาทีที่เรย์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก เขาก็พบว่าสิ่งที่เขาทุบทำลายไม่ใช่ ‘หอพัก’ แต่เป็น ‘ผนึก’ ที่กักขังบางอย่างไว้ข้างใต้ ร่างของชายในชุดคลุมสีเงินคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของอสูรกาย ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับเป็นเงาสะท้อนในกระจกของตัวเรย์เอง ชายคนนั้นแสยะยิ้มที่ทำให้เรย์เย็นวาบไปถึงสันหลัง ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ไม่มีใครในโลกนี้ควรจะรู้จัก “ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าเสียที เรย์... หรือควรจะเรียกว่า ‘ผู้เล่นหมายเลขศูนย์’ ดีล่ะ?” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้กันมาโดยตลอดนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด