การดูถูกที่แลกมาด้วยแต้มประสบการณ์

"เสียงปรบมือเมื่อครู่คงดังไปหน่อยสินะครับ... รุ่นพี่คาร์ล" แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นมานาสีครามที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างกะทันหัน ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงฝึกซ้อมเวทมนตร์อาณาเขตลับชั้นสามพลอยหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความกดดันระดับชนชั้นสูงแผ่ซ่านออกAจากร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีเงินยาวปานประกายจันทร์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกลุ่มนักเรียนปีสองกลุ่มหนึ่งที่ยืนขวางทางเดินอยู่ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น คาร์ลสัน เวนเดอร์ส ประธานสมาคมดาบเวทมนตร์ และทายาทลำดับที่สองแห่งตระกูลดยุคผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของสภาคณาจารย์ กำลังกัดกรามกรอด เสียงข้อต่อกระดูกนิ้วมือดังกรอบแกรบด้วยความขัดเคือง สายตาที่เขามองเรย์เต็มไปด้วยความดูแคลนและริษยาอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่เหตุการณ์ประเมินคลาสลับเมื่อวาน ชื่อของเรย์ นักเรียนทุนสามัญชนผู้ไร้เส้นสาย กลับกลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งในหมู่นักศึกษาปีหนึ่ง และที่สำคัญที่สุด... เซเลสเทีย คู่หมั้นในนามที่ตระกูลเวนเดอร์สหมายมั่นปั้นมือจะเชื่อมสัมพันธ์ กลับเลือกที่จะยืนเคียงข้างไอ้สามัญชนคนนี้แทนที่จะเป็นเขา "แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ... ไอ้สวะทุน" คาร์ลสันเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเรย์ด้วยสัญชาตญาณนักล่า รังสีอำมหิตพรั่งพรูออกมาจากดาบเวทในมือที่ยังไม่ทันชักออกจากฝัก "แค่เพราะโชคช่วยให้รอดจากคลาสทดสอบประหลาดนั่นได้ แกเลยคิดว่าตัวเองปีGพญานكงั้นสิ? วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้รู้สำนึกว่า ระหว่างชนชั้นสูงที่มีสายเลือดบริสุทธิ์ กับเศษสวะที่เก็บตกมาจากข้างถนน มันต่างกันฟ้ากับเหว!" รอบตัวพวกเขานักเรียนหลายคนถอยร่นออกไปเป็นวงกว้าง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว ความหวาดกลัวต่ออิทธิพลตระกูลเวนเดอร์สฝังรากลึกในหมู่นักเรียนมานาน แต่ในขณะเดียวกัน สายตาทุกคู่ก็แอบเหลือบมองมาที่เรย์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าเด็กหนุ่มสามัญชนคนนี้จะเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของ 'นักล่าแห่งคลาสสูง' ได้อย่างไร เซเลสเทียที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวเท้าเตรียมจะขยับตัว มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ด้ามไม้เท้าอักขระเพื่อเตรียมร่ายบทเวทย์ป้องกัน แต่เรย์กลับยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงห้ามปราม ดวงตาสสีดำสนิทของเรย์ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมนุ่มลึก รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากอย่างใจเย็น ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยกำลังดิ้นรนเล่นสนุกมากกว่าจะเป็นการเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต "ความโกรธเกรี้ยว... เป็นสัญญาณที่ชัดเจนที่สุดของความไร้พลังนะครับรุ่นพี่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านกลัวสินะครับ? กลัวว่าฐานะ โครงสร้างอำนาจ และสิ่งที่คุณยึดติดมาตลอดชีวิต จะถูกสั่นคลอนเพียงเพราะคนธรรมดาๆ คนหนึ่งก้าวเดินแซงหน้าไป" "ปากดีนักนะ! รับไปซะ!" คาร์ลสันหมดความอดทน เขาระเบิดมานาพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา วิชาดาบวายุคลั่งของตระกูลเวนเดอร์สถูกงัดออกมาใช้ ความเร็วระดับที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่ทัน พริบตานั้นคมดาบที่เคลือบด้วยพลังเวทลมสีเขียวเข้มก็พุ่งตรงมายังลำคอของเรย์หมายปลิดชีพหรืออย่างน้อยก็ให้พิการ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์ระดับ 3] [กำลังทำการวิเคราะห์รูปแบบวิชาดาบ 'วายุคลั่ง (Gale Blade Style)'...] [วิเคราะห์เสร็จสิ้น 100%] [ท่านต้องการคัดลอกสกิล 'วายุคลั่ง ขั้นสมบูรณ์' หรือไม่? (ใช้แต้มวิเคราะห์ 50 แต้ม)] *ก๊อปปี้!* เรย์สั่งการในใจเสี้ยววินาที [คัดลอกสำเร็จ! ได้รับทักษะ 'วายุคลั่ง' เข้าสู่คลังสกิลถาวร] [เงื่อนไขพิเศษบรรลุ: ทำการโต้กลับการดูถูกด้วยสกิลของผู้โจมตีเพื่อรับโบนัสพิเศษ] [กำลังคำนวณแต้มประสบการณ์... ได้รับ +1,200 EXP!] [ระดับเลเวลเพิ่มขึ้น: เลเวล 14 -> เลเวล 16] พลังงานอุ่นวาบไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทั่วร่าง กล้ามเนื้อทุกมัดถูกปรับแต่งให้อยู่ในจุดที่สมบูรณ์แบบที่สุด ความรู้สึกราวกับเป็นเจ้าของวิชาดาบนี้มานานนับสิบปีผุดขึ้นในห้วงความคิด ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบของคาร์ลสันอยู่ห่างจากผิวหนังเพียงแค่คืบ เรย์ก็ขยับตัว มันไม่ใช่การหลบหนี แต่เป็นการก้าวเท้าเข้าหาอย่างแม่นยำและงดงามราวกับนักลีลาศ ไหล่ขวาเบี่ยงหลบวิถีคมดาบได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมๆ กับที่มือขวาของเรย์ตบลงไปที่สันดาบของอีกฝ่ายด้วยมุมองศาที่สมบูรณ์แบบที่สุด แรงปะทะถูกหักเหออกด้านข้างในพริบตา ทำให้กระบวนท่าของคาร์ลสันชะงักงันและเสียศูนย์อย่างรุนแรง "อะ... อะไรกัน?!" คาร์ลสันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก วิชาดาบที่เขาฝึกฝนมาแรมปี เหตุใดจึงถูกปัดป้องด้วยมือเปล่าแถมยังใช้วิธีการที่เหนือชั้นกว่าได้อย่างง่ายดายเช่นนี้? "ท่านช้าไปสามจังหวะนะครับ และการทิ้งน้ำหนักลงที่เท้าซ้ายมากเกินไป ทำให้ท่านไม่สามารถเปลี่ยนทิศทางกระบวนท่าได้ทันทีเมื่อถูกสวนกลับ..." เรย์เอ่ยกระซิบข้างหูของคาร์ลสันที่กำลังเสียหลักพุ่งผ่านตัวเขาไป ก่อนที่ประธานสมาคมดาบจะทันตั้งตัว เรย์สะบัดมือขวาออกไปเบาๆ คลื่นมานารูปแบบเดียวกันเป๊ะ—ทว่าทรงพลังและบริสุทธิ์กว่าหลายเท่า—ถูกซัดเข้าที่แผ่นหลังของคาร์ลสันเต็มแรง *ตูม!* ร่างของคาร์ลสันกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินศิลาเวทมนตร์กลางห้องโถงจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างสูงตระหง่านในชุดนักเรียนชั้นสูงจะร่วงลงไปกองกับพื้น ลมหายใจติดขัด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเจ็บปวดและอัปยศอดสู ความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมห้องโถงฝึกซ้อมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจแรง ทุกสายตาจับจ้องมองเด็กหนุ่มสามัญชนที่ยืนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ราวกับเมื่อครู่เขาแค่ปัดฝุ่นออกจากไหล่ ไม่ใช่การซัดทายาทตระกูลดยุคจนกระเด็น เซเลสเทียที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ แววตาคู่สวยฉายประกายระยิบระยับ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธออย่างพึงพอใจ เรย์หันกลับมามองคาร์ลสันที่พยายามยันตัวลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาก้มลงมองหน้าต่างระบบสีแดงที่ยังคงลอยเด่นอยู่ตรงหน้า [ภารกิจย่อยสำเร็จ: สั่งสอนผู้ดูถูก] [ท่านได้รับรางวัล: ชิ้นส่วนแผนผังห้องทดลองโบราณ (1/4)] เรย์หยิบกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำครึที่ปรากฏขึ้นในมือขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ก่อนจะเก็บมันเข้าแหวนมิติด้วยความเรียบง่าย ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบไม่ได้มาจากหน้าต่างปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับฉุกเฉินที่ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท—สีของข้อผิดพลาดร้ายแรงในโค้ดระบบ [คำเตือนระบบระดับฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบภายนอก" (External Admin)] [พิกัดเป้าหมาย: ห้องใต้ดินต้องห้าม อาคารอำนวยการ] [ข้อความจากระบบถึงผู้เล่นเรย์: "เกมสนุกพอหรือยัง... เจ้าหนู? แต่อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า แกจะต้องเลือกว่าจะรักษาชีวิตของตัวเอง หรือจะปกป้อง 'เพื่อนรัก' ที่กำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่แท้จริง"] เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไป หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขารีบหันขวับไปมองเซเลสเทีย—ทว่าข้างกายของเขาในตอนนี้... กลับว่างเปล่า! ร่างของคุณหนูตระกูลอักขระหายตัวไปจากตรงนั้นอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงไอมานสีดำจางๆ ที่กำลังระเหยขึ้นจากพื้นหิน แล้วเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเย็นเยียบก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ