สัญญาณเตือนระดับ SSS

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมเข้ากับไอเย็นเยือกที่พุ่งทะลุผ่านพื้นหินอ่อนของห้องเก็บเอกสารลับ ทำให้เส้นผมบนต้นคอของผมลุกชันขึ้นโดยสัญชาตญาณ “อย่าขยับตัวเด็ดขาด เรย์” เสียงกระซิบของเซเลสเทียแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับความเงียบงัน เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังใจกลางห้องโถงที่ถูกปิดตาย ซึ่งบัดนี้รอยร้าวบนผนังหินกำลังขยายตัวราวกับใยแมงมุมที่ไร้ที่สิ้นสุด ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่สั่นคลอนถึงกระดูกสันหลัง “คุณเห็นมันไหม?” ผมถามพลางขยับนิ้วชี้ไปที่จุดศูนย์กลางของรอยร้าวที่กำลังปลดปล่อยหมอกควันสีม่วงดำออกมา “อักขระพันธนาการที่ฉันร่ายไว้… กำลังถูกกัดกร่อน” เซเลสเทียกัดริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยในขณะที่กำลังประคองวงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามไว้เหนือฝ่ามือ “นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับฝึกหัดที่เราได้รับมอบหมาย นี่มันคือ 'สุสานของผู้ถูกลืม' ที่ตำนานกล่าวไว้ว่าถูกผนึกไว้ตั้งแต่การก่อตั้งสถาบัน” ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้คงที่ที่สุด ในฐานะตัวร้ายที่ระบบมอบหมายบทบาทให้ ผมรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ แต่เหตุการณ์นี้มันเร็วกว่ากำหนดการในบทนิยายถึงสามปี *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนไร้อารมณ์ของระบบดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของผม ราวกับเสียงระฆังมรณะที่ประกาศเวลาตาย **[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการตื่นขึ้นของบอสลับระดับ SSS - 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า']** **[ภารกิจฉุกเฉิน: เอาตัวรอดจากการปะทะครั้งแรก (0/1)]** **[รางวัล: พลังเวทแฝงเร้น +200, แต้มสกิลระดับสูง x1]** **[บทลงโทษ: ความตายของตัวละครและการรีเซ็ตค่าสถานะเป็นศูนย์]** “บ้าจริง…” ผมสบถเบาๆ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวข้างกาย “เซเลสเทีย ฟังผมนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ให้คุณรักษาการป้องกันไว้ที่ตัวคุณเอง อย่าเพิ่งเปิดฉากโจมตีจนกว่าผมจะให้สัญญาณ” “คุณจะทำอะไร?” เธอหันมามองผม แววตาที่ปกติจะเย็นชาบัดนี้ฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เรย์ คุณเป็นแค่นักเรียนทุน คุณไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้!” ผมยิ้มบางๆ ให้เธอ แม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกตลกเลยแม้แต่นิดเดียว “โลกนี้มันช่างใจร้ายกับนักเรียนทุนอย่างผมเสมอนั่นแหละครับ ถ้าไม่สู้ ก็มีแต่ต้องตาย” ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงชั้นบรรยากาศด้านบนก็ระเบิดออกมาจากรอยร้าว ฝาผนังหินแกรนิตหนาหลายเมตรแตกกระจายกลายเป็นผงธุลี ร่างสีดำทมิฬที่มีความสูงกว่าห้าเมตรค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด ดวงตาสีแดงฉานหกคู่ของมันจ้องมองมายังพวกเรา ราวกับกำลังพิพากษาชีวิตของมดปลวกสองตัวที่บังอาจรุกล้ำอาณาเขต มันไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาด แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากความเกลียดชังและเวทมนตร์ต้องห้ามที่เข้มข้นจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายตอบสนองด้วยความจำกล้ามเนื้อที่ถูกระบบฝึกฝนมาอย่างหนัก ผมหยิบตำราเวทมนตร์เล่มเก่าที่ได้รับมาจากภารกิจก่อนหน้าขึ้นมาเปิดออก แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวผม “เซเลสเทีย เตรียมกระสุนอักขระแบบเจาะเกราะตามที่ผมบอกทีนะครับ” ผมสั่งเสียงเรียบ “เราจะทำลายจุดอ่อนของมันที่ดวงตาคู่ที่สองจากด้านบน” “คุณรู้ได้ยังไง?” เธอถามพลางตวัดนิ้ววาดอักขระกลางอากาศอย่างรวดเร็ว “เพราะผมอ่านมันออก… ทั้งตัวของมัน และตำราเล่มนี้” ผมกระชับดาบไม้ในมือที่ระบบเสกให้เป็นอาวุธระดับตำนานในช่วงเวลาสั้นๆ บอสตรงหน้าพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าอสูรเวทมนตร์ทั่วไป คลื่นดาบสีดำสนิทฟาดฟันลงมาดุจใบมีดตัดผ่านเนย ผมก้มตัวหลบในวินาทีสุดท้าย ปลายดาบของมันเฉือนผ่านอากาศจนเกิดเป็นสุญญากาศที่ดึงร่างผมเกือบปลิวไปตามแรงลม ผมหมุนตัวกลับหลัง พุ่งเข้าหาจุดบอดของบอสอย่างไม่ลังเล จังหวะนี้คือการเดิมพันด้วยชีวิต *เปรี้ยง!* กระสุนอักขระของเซเลสเทียพุ่งเข้ากระทบดวงตาของบอสอย่างแม่นยำ มันกรีดร้องด้วยเสียงที่โหยหวนจนแก้วหูผมแทบแตก ผมใช้โอกาสนั้นกระโดดขึ้นไปบนแขนที่กำลังยกขึ้นฟาดฟัน วิ่งไต่ขึ้นไปบนหัวไหล่ของมันเพื่อเป้าหมายสุดท้าย ทว่า... ทันใดนั้น ร่างของบอสก็หยุดชะงัก มันไม่ได้โจมตีต่อ แต่มันกลับหันหน้ามามองผมตรงๆ พร้อมกับปลดปล่อยพลังเวทสีม่วงเข้มออกมาจนผมต้องถอยร่น สิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อมันเอ่ยปาก... เสียงที่แหบแห้งราวกับเหล็กเสียดสีกันดังออกมาจากลำคอของอสูรกายตัวนั้น “ในที่สุด... สายเลือดของผู้ทรยศ... ก็กลับมายังที่แห่งนี้...” ผมชะงักกึก ดาบในมือเกือบหลุดจากนิ้ว หัวใจเต้นรัวด้วยความสงสัยและความกลัวที่ถาโถมเข้ามา สิ่งที่มันพูดไม่ได้อยู่ในบทนิยายที่ผมจำได้แม่นยำแม้แต่น้อย มันรู้ได้อย่างไรว่าผมมีสายเลือดของใคร? หรือว่าที่ผ่านมา… เรื่องราวทั้งหมดมันคือเรื่องโกหกตั้งแต่ต้น? ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้กันมาโดยตลอดนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด