เปิดเทอมใหม่กับชื่อเสียงที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้านายยังก้าวเดินด้วยจังหวะที่ช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ฉันจะถือว่านายตั้งใจเดินมาเป็นเป้าซ้อมเวทมนตร์ให้พวกปีสามนะ เรย์" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความหยอกเย้าเล็กน้อยดังขึ้นข้างกาย ท่ามกลางทางเดินหินอ่อนสีขาวนวลของอาคารอำนวยการ เรย์กะพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังระหงของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยที่กำลังก้าวเดินนำหน้าไปอย่างไม่รีเวลาร้อน เซเลสเทียไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ แต่รัศมีเวทมนตร์อักขระสีครามจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังทำหน้าที่ปัดเป่าสายตาอยากรู้อยากเห็นนับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขาให้ออกห่างอย่างแนบเนียน นี่คือเช้าวันแรกของภาคเรียนใหม่ ณ "สถาบันเวทมนตร์อาร์คานาเซียน" สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่ารวบรวมเหล่าสายเลือดชนชั้นสูงและอัจฉริยะจากทั่วทุกมุมโลกไว้ด้วยกัน และในฐานะ "นักเรียนทุนธรรมดา" ที่ดันไปสร้างวีรกรรมถล่มคลาสลับจนระบบแจ้งเตือนกวาดแต้มชื่อเสียงมาให้จนล้นทะลัก เรย์จึงกลายเป็นจุดสนใจของทั้งโรงเรียนตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในรั้วสถาบัน "ผมก็แค่พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับบรรยากาศรอบข้างมากที่สุดต่างหากครับ คุณเซเลสเทีย" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ในใจจะกำลังกวาดสายตาอ่านหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าของระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ จนแทบมองไม่เห็นทางเดินข้างหน้า [ติ๊ง! ตรวจพบสายตาจับจ้องด้วยความอิจฉาริษยาจากนักเรียนภาควิชาอัศวินเวทมนตร์ 42 คน] [แต้มความอդีต/ชื่อเสียงปัจจุบัน: +1,250 แต้ม] [สถานะปัจจุบัน: "เป้าหมายสาธารณะระดับ A" - ความปลอดภัยในการใช้ชีวิตในโรงเรียนลดลง 15%] เรย์ถอนหายใจเบาๆ ในใจ *ให้ตายเถอะ... ระบบนี่มันกะจะให้ผมใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักวันไม่ได้เลยสินะ* เมื่อสัปดาห์ก่อน เขายังเป็นเพียงแค่นักเรียนทุนไร้ชื่อเสียงที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดในคลาสเรียนเวทมนตร์ระดับล่าง แต่ทว่าความผิดพลาด (หรือความตั้งใจของระบบกันแน่?) ในการไขปริศนาอักขระโบราณของคลาสลับ ทำให้เขากลายเป็นผู้ครอบครองทักษะหายาก และที่สำคัญที่สุดคือข่าวลือที่ว่า "เด็กทุนคนนั้นสามารถต่อกรกับอัจฉริยะตระกูลขุนนางใหญ่ได้โดยไร้รอยขีดข่วน" ก็แพร่สะพัดไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง "กลมกลืนงั้นเหรอ?" เซเลสเทียหยุดเดินกะทันหัน จนเรเกือบจะเดินชนแผ่นหลังบางของเธอ เธอหันกลับมาดวงตาสสีฟ้าครามราวกับอัญมณีจ้องลึกลงมาในดวงตาของเรย์ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "คนที่กลมกลืนเขาไม่เดินเข้าแถวรับมอบเหรียญตราเกียรติยศจากผู้อำนวยการด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายหรอกนะ เรย์ นายกำลังทำให้พวกคุณหนูตระกูลใหญ่เสียหน้าจนนอนไม่หลับกันทั้งหอพักแล้วล่ะ" "นั่นไม่ใช่ความตั้งใจของผมเลยสักนิดครับ" เรย์ยักไหล่เบาๆ "ผมแค่คิดว่าการไปสายมันเสียมารยาท และการรับเหรียญนั่นก็เป็นแค่พิธีการที่น่าเบื่อหน่ายที่ทางโรงเรียนจัดขึ้นเพื่อลดกระแสวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเด็กทุนต่างหาก" "ปากคอเราะรายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... แต่ก็นั่นแหละ ที่ทำให้นายรอดชีวิตมาจากคลาสลับได้" เซเลสเทียหันกลับไปมองเบื้องหน้า ทว่าจังหวะนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างที่เคยจอแจด้วยเสียงพูดคุยของเหล่านักเรียนใหม่กลับเงียบลงอย่างฉับพลัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาใกล้จากมุมตึก เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ประสาทสัมผัสจากระบบเตือนภัยอัตโนมัติทำงานทันที ตึก... ตึก... ตึก... ร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนระดับสูงปักดิ้นทอง สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำสนิทก้าวออกมาขวางทางเดินเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง "นายเองสินะ... เรย์ เด็กทุนที่ท่านอาจารย์ใหญ่ให้ความสนใจเป็นพิเศษ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มคนนี้กดดันจนเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่ยืนอยู่บริเวณใกล้เคียงต้องถอยร่นออกไปโดยอัตโนมัติ เรย์จำเขาได้ทันทีจากข้อมูลในฐานข้อมูลของสถาบัน—*เรออน โวล์ฟ* ประธานสนักเรียนปีสาม ผู้สืบทอดแห่งตระกูลดยุคโวล์ฟและเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุดินและโลหิตอันทรงพลัง "สวัสดีครับรุ่นพี่เรออน" เรย์โค้งศีรษะทักทายอย่างสุภาพตามมารยาท ไม่มีความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าแม้แต่น้อย "หากพวกเรากำลังขวางทางเดินอยู่ ต้องขออภัยด้วยครับ พอดีพวกเรากำลังรีบไปรายงานตัวที่ห้องเรียนเวทมนตร์ขั้นสูง" เรออนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีอำพันหรี่แคบลง "ห้องเรียนเวทมนตร์ขั้นสูงงั้นเหรอ? หึ สำหรับคนที่มีพื้นฐานเวทมนตร์ต่ำต้อยอย่างนาย การก้าวเข้าไปเหยียบที่นั่นรังแต่จะทำให้เกียรติของสถาบันต้องแปดเปื้อน... แต่อย่างว่าแหละนะ คนที่ไต่เต้าขึ้นมาด้วยวิธีสกปรก ย่อมไม่รู้จักคำว่าเจียมตัว" เซเลสเทียขมวดคิ้วมุ่น ก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งหนึ่ง มือเรียวแตะลงที่แหวนอักขระบนนิ้ว "ระวังคำพูดด้วยค่ะรุ่นพี่เรออน การดูหมิ่นนักเรียนทุนโดยไม่มีหลักฐาน มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้นำนักเรียนควรทำ" เรออนเหลือบมองเซเลสเทียด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเย่อหยิ่ง "คุณหนูเซเลสเทีย... เธอกำลังปกป้องสามัญชนคนนี้มากเกินไปแล้ว ระวังนะ ความใจดีของเธออาจจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง เมื่อไหร่ก็ตามที่ความจริงปรากฏว่าไอ้เด็กนี่มันขโมยพลังมาจากที่ไหน" เรย์เอื้อมมือไปแตะไหล่บางของเซเลสเทียเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เธอยืนดูเฉยๆ ก่อนจะก้าวออกมายืนเผชิญหน้ากับประธานนักเรียนรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "วิธีสกปรกหรือครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "ถ้าหากการศึกษาค้นคว้าตำราโบราณจนเจอทางออกที่พวกคุณมองข้ามมันไปคือวิธีสกปรก งั้นผมคงต้องถามกลับว่า... พลังอันยิ่งใหญ่ที่รุ่นพี่ภาคภูมิใจนักหนานั้น ได้มาจากการฝึกฝนด้วยหยาดเหงื่อจริงๆ หรือว่าได้มาจากกองมรดกของบรรพบุรุษที่ปูทางไว้ให้จนเดินเหยียบสบายกันแน่ครับ?" สิ้นคำพูดของเรย์ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที! เหล่านักเรียนที่มุงดูอยู่ถึงกับสูดปากด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาตอกหน้าเรออน โวล์ฟ ประธานนักเรียนผู้ทรงอิทธิพลด้วยประโยคที่เชือดเฉือนเช่นนี้มาก่อนในประวัติศาสตร์ของสถาบัน เรออนกัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พลังเวทสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างจนพื้นหินอ่อนใต้เท้าเริ่มแตกร้าว "แก... ปากดีนักนะไอ้สามัญชน!" "พอได้แล้วค่ะรุ่นพี่เรออน!" เสียงหวานทรงอำนาจดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด อาจารย์หญิงในชุดคลุมสีม่วงเข้ม อาจารย์ประจำภาควิชาอักขระเวทก้าวออกมาจากมุมตึกด้วยใบหน้าบึ้งตึง สายตาดุดันกวาดมองทั้งสองฝ่าย "ถ้าพวกเธออยากจะประลองฝีมือกันมากนัก ก็ไปลงชื่อในลานประลองกลาง อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่โถงทางเดินหลัก... ส่วนเธอ เรย์ ตามฉันมาที่ห้องทำงาน มีคนอยากพบเธอ" เรย์โค้งรับคำสั่งด้วยความสุภาพ ก่อนจะหันไปยิ้มให้เซเลสเทียเล็กน้อย "ดูท่าทางวันนี้ผมคงไม่ได้เข้าเรียนตามปกติแล้วล่ะครับ" "ระวังตัวด้วยนะเรย์" เซเลสเทียกระซิบลมเบาๆ เรย์เดินตามอาจารย์หญิงไปตามทางเดินยาวจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้บานใหญ่ลึกลงไปในชั้นใต้ดินของอาคารอำนวยการ—สถานที่ที่แม้แต่เหล่านักเรียนสภานักเรียนก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ อาจารย์ผายมือให้เขาเข้าไปด้านในเพียงลำพัง ประตูปิดลงเบื้องหลัง เสียงกลไกเวทมนตร์ล็อกแน่นสนิท ภายในห้องทำงานมืดสลัว มีเพียงแสงเทียนสีฟ้าที่ส่องสว่างสะท้อนภาพชั้นหนังสือโบราณที่สูงจรดเพดาน ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักฝีเท้าไม่ใช่ความอลังการของห้อง แต่เป็นร่างของใครบางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิทตรงมุมห้อง หญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ ปิดบังใบหน้าครึ่งบนด้วยหน้ากากขนนกสีเงิน เส้นผมสีทองประกายทิ้งตัวยาวคลอเคลียไหล่ เธอกำลังหมุนแหวนวงหนึ่งในมือเล่นอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ "ยินดีที่ได้พบอย่างเป็นทางการนะ... เรย์ ผู้กุมกุญแจแห่งระบบรหัสลับ" น้ำเสียงไพเราะแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์โดยปราศจากการเตือนล่วงหน้า [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤตสูงสุด!] [ตรวจพบ "ผู้ดูแลระบบเงา" ตัวจริงของสถาบันอาร์คานาเซียน: ผู้อำนวยการสูงสุดผู้หายสาบสูญ] [เงื่อนไขภารกิจลับถูกกระตุ้น: ทางเลือกแห่งความเป็นความตายของโลกใบนี้กำลังเริ่มต้นขึ้น... คุณจะยอมจำนน หรือจะทำลายระบบนี้ทิ้งซะ?] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้กันมาโดยตลอดนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด