การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

“ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หัวใจที่เต้นอยู่ในอกนั่นจะกลายเป็นเศษเนื้อกระจายอยู่บนพื้นทันที ไม่เชื่อก็ลองดู” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้ที่ได้ยิน เขาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก มือซ้ายที่ถือตำราเวทมนตร์เก่าแก่สั่นระริกจากพลังงานที่อัดแน่นจนเกินขีดจำกัด ขณะที่มือขวากระชับดาบเล่มบางที่อาบด้วยเปลวเพลิงสีคราม เบื้องหน้าของเขาคือ 'เงามืด' ที่สวมหน้ากากใบหน้าของเขาเอง ร่างจำลองจากระบบที่บิดเบี้ยว ตัวแทนของโชคชะตาที่เรย์พยายามถีบตัวหนีมาตลอดสามสิบเอ็ดบทที่ผ่านมา “มึงกำลังตัดสินใจผิดพลาด เรย์” ร่างจำลองแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่เหมือนกับเขาจนน่าขนลุก “การทำลายระบบทิ้ง คือการฆ่าตัวตายมึงรู้อยู่แก่ใจ ถ้าไม่มีมัน มึงก็แค่ไอ้นักเรียนทุนกระจอกๆ ที่รอวันตายในสงครามนี้เท่านั้น” เซเลสเทียที่ยืนอยู่เบื้องหลังเรย์กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด มือของเธอวาดวงเวทอักขระสีทองอร่ามปกคลุมรอบบริเวณเพื่อป้องกันไม่ให้แรงระเบิดจากพลังเวททำลายสถาบันไปมากกว่านี้ สายตาของเธอจดจ้องไปยังแผ่นหลังของชายที่เธอฝากชีวิตไว้ด้วยความสั่นคลอน แม้จะเย็นชาต่อโลกเพียงใด แต่ในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่เพียงเอื้อม เธอก็ไม่อาจซ่อนความหวั่นไหวได้ “ไม่ใช่กระจอก” เรย์ตอบกลับพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ “แต่เป็น 'อิสระ' ต่างหาก เซเลสเทีย ถอยออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้” “เรย์! อย่าทำแบบนั้น พลังที่นายรวบรวมมามันมากเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะรับไหว!” เซเลสเทียตะโกน พยายามจะขยับตัวเข้าไปหา แต่แรงกดดันจากอาณาเขตเวทมนตร์ของเรย์ผลักให้เธอกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาโฟกัสไปที่เป้าหมายเดียว คือการยุติวังวนที่ระบบสร้างขึ้นมาเพื่อปั่นหัวเขา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย มันกระตุกและบิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณวิทยุที่ขาดหาย [คำเตือน: ตรวจพบความพยายามในการละเมิดรหัสพันธุกรรมของตัวละคร - ยืนยันการลบตัวตนของผู้ใช้งาน... เริ่มต้นกระบวนการใน 60 วินาที] “หึ...” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ “ถึงเวลาสักทีนะ” เขากระโจนเข้าหาร่างจำลองด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัด เวทอักขระที่เขารับมาจากเซเลสเทียถูกผสานเข้ากับพลังมานาที่เขารีดเค้นออกมาจากแกนพลังจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แสงสีขาวสว่างวาบจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความว่างเปล่า ดาบในมือปะทะเข้ากับอาวุธที่สร้างจากความมืดมิด แรงปะทะส่งผลให้กำแพงมิติของหอคอยลับร้าวรานราวกับแก้วที่กำลังแตกละเอียด เศษเสี้ยวของห้วงมิติร่วงหล่นลงมาเป็นเกล็ดหิมะสีดำ “มึงคิดว่ามึงชนะงั้นเหรอ?” ร่างจำลองคำรามขณะที่ใบหน้าเริ่มละลายกลายเป็นหยดหมึก “ระบบไม่ใช่แค่โปรแกรม! มันคือผลลัพธ์ของความต้องการที่มึงเคยปรารถนา! ถ้ามึงทำลายมัน มึงก็จะสูญเสียทุกอย่างที่มึงสร้างมา!” “สิ่งที่ฉันสร้างมาน่ะเหรอ?” เรย์ยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่ปลายดาบแทงทะลุหัวใจของร่างจำลอง “สิ่งที่ฉันสร้างคือความผูกพันที่ระบบไม่มีวันเข้าใจไงล่ะ” ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้ใช้พลังเพื่อทำลายร่างจำลองเพียงอย่างเดียว แต่เขาใช้ทักษะ 'เชื่อมโยงอักขระ' ย้อนกลับไปหารากฐานของระบบที่ฝังอยู่ในตัวเขาเอง เขาถอนตัวตนออกจากการเป็น 'ตัวร้าย' และยัดเยียดความทรงจำทั้งหมดของเขา—ความเจ็บปวด ความพยายาม และความรัก—เข้าไปในฐานข้อมูลของระบบ พลังงานมหาศาลไหลทะลักออกมาจนท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเวทมนตร์กลายเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เซเลสเทียมองเห็นภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เธอเห็นเรย์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปในแสงสว่างนั้น เขากำลังสลายตัวเอง หรือกำลังหลุดพ้นกันแน่? “เรย์!” เธอพุ่งเข้าไป แต่กำแพงแสงปิดกั้นไว้ [สถานะปัจจุบัน: ดำเนินการลบระบบสำเร็จ 99%] เรย์หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเขาเกือบจะโปร่งแสงไปแล้ว เขาหันมามองเซเลสเทียเป็นครั้งสุดท้าย สายตาที่เคยสุขุมและฉลาดเฉลียวคู่นั้นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโล่งใจอย่างที่สุด “ขอบคุณนะ... ที่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อในโลกนี้” “อย่าไป!” เซเลสเทียร้องเรียก เสียงของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามคว้าอากาศที่ว่างเปล่า ทว่าในวินาทีที่ระบบกำลังจะดับลง ดาบสีครามในมือของเรย์กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หน้าต่างสถานะสีทองอร่ามที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่อ่านได้เพียงคำเดียว **[Error: พบความปรารถนาซ่อนเร้น - ปลดล็อกเส้นทางลับสุดท้าย]** พื้นที่รอบตัวเริ่มถล่มลงมาอย่างบ้าคลั่ง เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังบานประตูมิติที่เพิ่งเปิดออก มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือ... “เป็นไปไม่ได้...” เรย์พึมพำเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้น “ทำไม... ทำไมต้องเป็นเขา?” แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด