ความจริงหลังเงามืด

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบเขม่าเทียนไขในห้องใต้ดินหอสมุดกลางผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว แต่เรย์กลับไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบตัวเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขากำลังจดจ้องไปยังรอยขูดขีดบนแผ่นศิลาเวทมนตร์เบื้องหน้า รอยขูดขีดเหล่านั้นไม่ใช่ร่องรอยความเสียหายตามกาลเวลา แต่มันคือรหัสอักขระโบราณที่ถูกถอดความซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งโครงสร้างของมันซ้อนทับกับบันทึกภารกิจของระบบที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน "นายกำลังคิดเหมือนที่ฉันกำลังคิดอยู่ใช่ไหม..." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เย็นเยียบของเซเลสเทียดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง ดวงตาสีฟ้าครามของเธอสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกเวทมนตร์ในมือ เรย์เหลือบมองคู่คิดสาวผู้ปราดเปรื่อง ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ร่องรอยการดึงมานาในคลาสลับเมื่อสามวันก่อน ไม่ได้มาจากบุคคลภายนอก... และยิ่งไม่ใช่ฝีมือของพวกปีศาจระดับสูงตามที่สภาเวทมนตร์พยายามชี้นำ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้สักเบาๆ เป็นจังหวะ "มันถูกควบคุมด้วยวงแหวนเวทมนตร์เฉพาะตัว ซึ่งมีลายมือการลงอักขระที่พวกเราคุ้นเคยกันดี... คุ้นเคยเสียจนน่าตกใจเลยล่ะครับ" ภายในห้องใต้ดินที่เงียบงัน ความกดดันเริ่มก่อตัวขึ้นราวกับอากาศกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย เรย์วิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดที่ระบบประมวลผลให้ ข้อมูลดิบจากคลาสลับ รายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าถึงหอคอยอัขระชั้นใน และบันทึกการเบิกจ่ายผลึกมานาบริสุทธิ์ ทุกเส้นทางล้วนชี้เป้าไปยังจุดเดียวกันอย่างไร้ข้อกังขา เซเลสเทียขยับตัวเข้าใกล้แสงไฟ ใบหน้าเรียบเฉยตามฉบับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ฉายแววความเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอรู้ดีว่าหลักฐานตรงหน้าหมายถึงอะไร "มันคือคนใกล้ตัวที่สุด... คนที่เราไว้ใจให้ยืนอยู่แนวหลังในยุทธการครั้งก่อน" "ถูกต้องครับ" เรย์ตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา "คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีพลังเวทหลงเหลือพอที่จะบงการระบบตัวร้ายในคลาสลับได้... คนที่คอยยื่นกระดาษบันทึกการวิจัยให้เราทุกเช้าด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร" สิ้นคำพูดของเรย์ เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านแสงไฟสลัว เสียงเคาะรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มั่นคง ราวกับผู้มาเยือนไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อความลับที่เพิ่งถูกเปิดโปงเลยแม้แต่น้อย เงานั้นหยุดยืนอยู่ตรงข้ามแสงไฟ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวังดีเสมอมา—ภาพลักษณ์ของเพื่อนร่วมชั้นที่ทุกคนต่างชื่นชมและไว้วางใจ "ดูเหมือนว่า... ฉันจะประเมินความฉลาดของนายต่ำเกินไปจริงๆ นะ เรย์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับออร่ามานาสีดำสนิทที่ค่อยๆ แผ่ขยายออกมาจากร่างของบุคคลผู้นั้น บิดเบือนอากาศรอบตัวจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ ระบบในหัวของเรย์ส่งเสียงเตือนรัวเร็วจนหน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาในครรลองสายตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อยมานาระดับภัยพิบัติ!] [เป้าหมาย: ผู้บงการตัวจริงปรากฏตัว!] [คำเตือน: ความสัมพันธ์ระดับ "สหายร่วมรบ" ถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ—] แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด